Rolls-Royce Merlin
| Rolls-Royce Merlin | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Typ | widlasty |
| Kraj pochodzenia |  Wielka Brytania |
| Producent | Rolls-Royce Limited |
| Pierwsze testy | 15 października 1933 |
| Zastosowanie | Avro Lancaster de Havilland Mosquito Supermarine Spitfire Hawker Hurricane Handley Page Halifax |
| Liczba egzemplarzy | 149 659 |
| Rozwinięto w model | Rolls-Royce Meteor |
| Dane techniczne | |
| Długość | 225,3 cm |
| Szerokość | 78,1 cm |
| Wysokość | 101,6 cm |
| Masa | 744 kg |
| Komponenty | |
| Paliwo | AVGAS 115/145 |
| Reduktor | 0,42:1 |
| Osiągi | |
| Moc | start (3000 obr/min): 1290 KM (962 kW) 3740 m (3000 obr/min): 1565 KM (1167 kW) 7200 m (3000 obr/min): 1580 KM (1178 kW) |
| Moc jednostkowa | 43,6 kW/L |
| Spręż | 6:1 |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Rolls-Royce Merlin to 12-cylindrowy widlasty silnik tłokowy o układzie V12 60° zaprojektowany przez firmę Rolls-Royce i budowany w okresie II wojny światowej. Był to jeden z najlepszych ówczesnych widlastych silników lotniczych. Został wykorzystany do napędu wielu modeli samolotów.
Silnik powstał jako prywatny projekt firmy Rolls-Royce, kiedy w 1936 brytyjskie Ministerstwo Lotnictwa ogłosiło konkurs na nowy myśliwiec będący w stanie osiągnąć 300 mil na godzinę (480 km/h). Okazało się, że PV-12, jak wówczas był znany, był jedynym silnikiem mogącym zapewnić takie osiągi skonstruowanym wtedy samolotom Hawker Hurricane i Supermarine Spitfire.
Produkcja tych silników, które otrzymały oficjalne oznaczenie "Merlin" rozpoczęła się w 1938. Pierwsza partia miała raczej kiepską reputację związaną z ich wysoką zawodnością, ale RR szybko poradził sobie z tym problemem używając do tego bardzo oryginalnego programu kontroli jakości. Losowo wybrane silniki były testowane do momentu aż się zepsuły, poddawano analizie część która zawiodła i spowodowała awarię, a następnie wzmacniano ją.
Nazwa nie pochodzi od postaci czarnoksiężnika Merlina, ale od małego ptaka z gatunku sokołów.
W czasie wojny powstawały kolejne modele silnika, o coraz większej mocy. Większość modyfikacji Merlina związana była z użyciem wyżej oktanowego paliwa lotniczego i bardziej wydajnych sprężarek (wprowadzono sprężarki dwubiegowe, których bieg pracy był zależny od aktualnego pułapu lotu). Na początku wojny silnik używał standardowego wtedy paliwa 87-oktanowego przy pojemności silnika 27 l co dawało 1000 KM (750 kW) mocy. Następna wersja, XX, używała już paliwa 100-oktanowego co w połączeniu z wydajniejszą sprężarką dawało moc 1300 KM (970 kW) przy praktycznie niezmienionych wymiarach i masie silnika. Pod koniec wojny, ostatni model Merlina - 130/131, przy niewiele zmienionej konstrukcji, miał moc 2070 KM (1544 kW).
Od 1943 silniki Merlina były także produkowane na licencji w Stanach Zjednoczonych przez zakłady Packarda jako V-1650 do użycia w budowanych w Ameryce Spitfire'ach. Silniki te okazały się lepsze od ich amerykańskiego odpowiednika Allison V-1710 i ostatecznie użyto ich także w myśliwcach P-51 Mustang.
Kiedy pierwsze wybudowane w Ameryce silniki dotarły do Anglii zostały one poddane dokładnej analizie przez inżynierów Rolls-Royce'a. Ku ich zaskoczeniu, licencyjne silniki okazały się być lepsze od oryginału. W zakładach RR Merliny były budowane i składane ręcznie przez wysoko wykwalifikowaną załogę. Wszystkie części były ręcznie toczone i szlifowane co wiązało się ze stosunkowo niską wydajnością produkcji. W pełni zmechanizowany system produkcyjny w Ameryce okazał się być nie tylko bardziej wydajny, zapewniał on także większą precyzję wykonania.
Rozwinięciem konstrukcji Rolls-Royce Merlin był Rolls-Royce Griffon.
Wersja bez sprężarki, Rolls-Royce Meteor była używana w brytyjskich czołgach.
Samoloty, w których zastosowano silnik Rolls Royce Merlin [edytuj]
Pierwszymi samolotami z silnikiem Merlin, które weszły do służby, były: Fairey Battle, Hawker Hurricane i Supermarine Spitfire.[1] Silnik Rolls Royce Merlin jest najczęściej kojarzony ze Spitfirem, jednakże największą liczbę Merlinów zainstalowano w czterosilnikowych bombowcach Avro Lancaster, następnym zaś w kolejności jest dwusilnikowy samolot wielozadaniowy de Havilland Mosquito[2]
- Armstrong Whitworth Whitley
- Avro Athena
- Avro Lancaster
- Avro Lancastrian
- Avro Lincoln
- Avro Manchester III
- Avro Tudor
- Avro York
- Boulton Paul Balliol i Sea Balliol
- Boulton Paul Defiant
- Bristol Beaufighter II
- CAC CA-18 Mark 23 Mustang
- Canadair North Star
- CASA 2.111B and D
- Cierva Air Horse
- de Havilland Mosquito
- de Havilland Hornet
- Fairey Barracuda
- Fairey Battle
- Fairey Fulmar
- Fairey P.4/34
- Fiat G.59
- Handley Page Halifax
- Handley Page Halton
- Hawker Hart
- Hawker Henley
- Hawker Horsley
- Hawker Hotspur
- Hawker Hurricane
- Hispano Aviación HA-1112
- I.Ae. 30 Ñancú
- Miles M.20
- North American Mustang Mk X
- Renard R.38
- Sea Hurricane
- Short Sturgeon
- Supermarine Type 322
- Supermarine Seafire
- Supermarine Spitfire
- Tsunami Racer
- Vickers F.7/41
- Vickers Wellington Mk II and Mk VI
- Vickers Windsor
- Westland Welkin
Bibliografia [edytuj]
- Lumsden, Alec. British Piston Engines and their Aircraft. Marlborough, Wiltshire: Airlife Publishing, 2003. ISBN 1-85310-294-6.
Przypisy
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
