Roma Termini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roma Termini
Fasada główna
Fasada główna
Państwo  Włochy
Miejscowość Piazzale dei Cinquecento, Rzym
Data otwarcia 1862
Informacje kolejowe
Liczba peronów 22
Liczba krawędzi
peronowych
31
Liczba torów
w ruchu pasażerskim
31
Kasy link= alt=T
Przejścia nadziemne link= alt=N
Przejścia podziemne link= alt=T
Linie kolejowe
Położenie na mapie Rzymu
Mapa lokalizacyjna Rzymu
Roma Termini
Roma Termini
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Roma Termini
Roma Termini
Ziemia 41°54′01,30″N 12°30′07,55″E/41,900361 12,502097
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Transport szynowy

Roma Termini (Stazione Termini) - główny dworzec kolejowy Rzymu. Położony jest w centrum miasta na Piazza dei Cinquecento. Posiada połączenia z całym krajem, a także z innymi krajami Europy m.in. z Paryżem, Monachium, Bazyleą. Termini to także stacja przesiadkowa metra rzymskiego, główny dworzec autobusowy.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Obiekt wybudowano w latach 1947-1950 w stylu dojrzałego modernizmu, według projektu grupy architektów: Calliniego, Castellazziego, Fidagatiego, Montuoriego, Pintonellego i Vitellozziego. Bryła epatuje prostotą i wertykalną potęgą. Nie stanowi jednak obcego wtrętu w okoliczną materię urbanistyczną, usianą starożytnymi zabytkami - raczej stara się z nią korespondować (zwłaszcza z sąsiadującymi bezpośrednio murami serwiańskimi). Elewacja składa się z naprzemiennych pasów - jasnego muru i okien. Przed budynkiem głównym znajduje się hol kasowy przykryty fantazyjnym dachem. Główne zastosowane materiały to żelbet i szkło[1].

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Od 23 grudnia 2006 nosi imię Jana Pawła II. Propozycja nadania imienia papieża stacji Termini została zgłoszona zaledwie kilka dni po jego śmierci 2 kwietnia 2005 roku. Początkowo odrzucona przez niektórych przedstawicieli rady miejskiej, ostatecznie została przez wszystkich zaakceptowana.

Dworzec w mediach[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Antoni Piskadło, 100 najsłynniejszych budowli, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1988, ss.202-203, ISBN 83-214-0404-9

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]