Roman Ciesielski (profesor)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roman Ciesielski
Roman Ciesielski (profesor).jpg
Data i miejsce urodzenia 4 listopada 1924
Kraków
Data i miejsce śmierci 9 czerwca 2004
Wrocław
Senator I kadencji
Przynależność polityczna Obywatelski Klub Parlamentarny
Okres urzędowania od 18 czerwca 1989
do 25 listopada 1991
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Tablica pamiątkowa na stacji A11 Politechnika

Roman Ciesielski (ur. 4 listopada 1924 w Krakowie, zm. 9 czerwca 2004 we Wrocławiu) – polski inżynier budownictwa, profesor Politechniki Krakowskiej, w latach 1981–1982 rektor tej uczelni, senator I kadencji, koszykarz Cracovii. Brat Jerzego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W okresie II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej (oddziału partyzanckiego „Żelbet”).

W latach 1946–1953 grał jako koszykarz Cracovii, reprezentował także Polskę w tej dyscyplinie. Pełnił funkcję kapitana drużyny w meczu finału Pucharu Polski w 1952 z Gwardią (Wisłą), którego wynik został zmieniony już po zakończeniu meczu poprzez interwencję Urzędu Bezpieczeństwa. Był także piłkarzem ręcznym Cracovii, w barwach której rozegrał ponad 100 meczów.

Po wojnie zdał maturę, następnie w 1948 ukończył studia na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Akademii Górniczej w Krakowie. W 1947 został zatrudniony w Katedrze Statyki i Wytrzymałości Materiałów na Politechnice Krakowskiej. Na tej uczelni uzyskiwał następnie stopnie naukowe doktora (1958) i doktora habilitowanego (1961). W 1963 otrzymał tytuł naukowy profesora. W 1975 objął stanowisko profesora zwyczajnego. Od 1971 był członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, od 1983 członkiem rzeczywistym PAN. W latach 1987–1998 wchodził w skład prezydium PAN, a od 1989 był członkiem PAU[1].

Na Politechnice Krakowskiej był m.in. prodziekanem (1955–1958), prorektorem (1972–1975) i rektorem (1981–1982). Z tej ostatniej funkcji został usunięty po wprowadzeniu stanu wojennego. Od 1982 do 1985 zajmował stanowisko przewodniczącego Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego. Jest autorem kilkuset publikacji naukowych.

W latach 1989–1991 sprawował mandat senatora I kadencji z województwa krakowskiego, z ramienia Komitetu Obywatelskiego[2]. Zasiadał w Obywatelskim Klubie Parlamentarnym.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Ocena szkodliwości wpływów dynamicznych w budownictwie, 1973
  • Drgania drogowe i ich wpływ na budynki, 1990
  • Ocena wpływu wibracji na budowle i ludzi w budynkach (diagnostyka dynamiczna), 1993

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski nadany postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z 31 maja 2004 (w uznaniu wybitnych zasług dla polskiego budownictwa, za osiągnięcia w pracy naukowej i dydaktycznej)[3]
  • Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski nadany postanowieniem prezydenta Lecha Wałęsy z 23 marca 1993 (za wybitne zasługi w działalności publicznej oraz osiągnięcia w pracy naukowej)[4]
  • Krzyże Komandorski i Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Doctor honoris causa Politechniki Krakowskiej[5]
  • Krzyż Walecznych

Przypisy

  1. LP. Inżynier z duszą sportowca. „Kraków”. 1 (1), s. VII-VIII, listopad 2004. Kraków: Stowarzyszenie Kultury Akademickiej INSTYTUT SZTUKI. ISSN 1733-0459. 
  2. Informacje na stronie Senatu. [dostęp 23 lutego 2011].
  3. M.P. z 2004 r. Nr 47, poz. 798
  4. M.P. z 1993 r. Nr 21, poz. 207
  5. Doktorzy honoris causa PK. pk.edu.pl. [dostęp 23 lutego 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]