Roman Giertych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roman Giertych
Data i miejsce urodzenia 27 lutego 1971
Śrem
Wiceprezes Rady Ministrów, minister edukacji narodowej
Przynależność polityczna Liga Polskich Rodzin
Okres urzędowania od 5 maja 2006
do 13 sierpnia 2007
Poprzednik Michał Seweryński[1]
Następca Ryszard Legutko[2]
Prezes Ligi Polskich Rodzin
Okres urzędowania od 11 marca 2006
do 24 października 2007
Poprzednik Marek Kotlinowski
Następca Sylwester Chruszcz (p.o.)
Poseł V kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Liga Polskich Rodzin
Okres urzędowania od 19 października 2005
do 4 listopada 2007
Odznaczenia
Srebrny Medal za Zasługi dla Obronności Kraju
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Roman Jacek Giertych (ur. 27 lutego 1971 w Śremie) – polski polityk, adwokat i historyk, wicepremier i minister edukacji narodowej od 5 maja 2006 do 13 sierpnia 2007 w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, w latach 2001–2007 poseł na Sejm IV i V kadencji, były prezes Ligi Polskich Rodzin i Młodzieży Wszechpolskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność do 2006[edytuj | edytuj kod]

Roman Giertych (z prawej) wraz z Mirosławem Orzechowskim podczas jednego z posiedzeń V kadencji Sejmu. U góry po prawej Rafał Wiechecki (2007)

Od urodzenia mieszkał w Kórniku, gdzie ukończył Szkołę Podstawową i Liceum Ogólnokształcące. Został absolwentem Wydziału Historycznego (1989–1994) oraz Wydziału Prawa (1990–1995) Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1996 rozpoczął aplikację adwokacką w Warszawie, którą ukończył w 2000.

Jest autorem książek: Kontrrewolucja młodych, Pod walcem historii i Możemy wygrać Polskę oraz artykułów publikowanych m.in. w „Bastionie”, „Ładzie”, „Najwyższym CZASIE!”, „Rycerzu Niepokalanej”, „Wszechpolaku”. Przed wejściem do Sejmu prowadził w Warszawie własną kancelarię adwokacką, powrócił do tego zajęcia w 2007.

W 1989 utworzył deklarującą narodowe wartości Młodzież Wszechpolską, nawiązującą swoją nazwą do przedwojennego Związku Akademickiego „Młodzież Wszechpolska”. Przez pierwsze lata był jej prezesem, w 1994 został prezesem honorowym. Był członkiem Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego i Stronnictwa Narodowego, którego działacze w 2001 tworzyli Ligę Polskich Rodzin.

W wyborach parlamentarnych w 1993 kandydował do Sejmu z listy Unii Polityki Realnej, cztery lata później współtworzył Narodowo-Chrześcijańsko-Demokratyczny Blok dla Polski.

W wyborach parlamentarnych w 2001 został z listy LPR wybrany na posła IV kadencji z okręgu podwarszawskiego (otrzymał 13 261 głosów). Od lipca 2004 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego sejmowej komisji śledczej badającą tzw. aferę Orlenu. Ponownie uzyskał mandat poselski w wyborach w 2005, kandydując z okręgu warszawskiego i otrzymując 35 512 głosów. W Sejmie pełnił funkcję przewodniczącego Komisji do spraw Służb Specjalnych.

Był przewodniczącym Kongresu LPR, w marcu 2006 został wybrany na prezesa partii w miejsce Marka Kotlinowskiego. Po wyborach parlamentarnych w 2007, w których nie uzyskał mandatu, 24 października 2007 zrezygnował z funkcji prezesa LPR i zapowiedział odejście z polityki.

Minister edukacji narodowej[edytuj | edytuj kod]

Od 5 maja 2006 do 13 sierpnia 2007 sprawował funkcje wicepremiera i ministra edukacji narodowej w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego. W 2007 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski w okręgu lubelskim.

Jego nominacja na ministra doprowadziła do manifestacji studenckich w maju 2006, które odbyły się m.in. w Gdańsku, Krakowie, Łodzi, Rzeszowie, Szczecinie i Warszawie, zaś 13 czerwca z inspiracji Inicjatywy Uczniowskiej odbył się protest grupy uczniów ze szkół średnich i gimnazjalnych, która zablokowała siedzibę ministerstwa. Zorganizowano także zbieranie podpisów pod listem otwartym dotyczącym jego odwołania. Zebrano około 137 tys. podpisów, a list został 8 czerwca przekazany do Kancelarii Premiera[3]. Powstała także inicjatywa „Giertych musi odejść” postulująca jego odwołanie, która organizowała w ciągu pierwszych miesięcy manifestacje i marsze protestacyjne w całej Polsce, m.in. pod hasłem „Początek Roku – Koniec Giertycha”[4].

6 czerwca 2006 podjął decyzję o odwołaniu szefa Centralnego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli, Mirosława Sielatyckiego. Jako podstawę decyzji podał wydane przez CODN podręcznika dla nauczycieli Kompas – edukacja o prawach człowieka w pracy z młodzieżą. Celem tej publikacji stworzonej w 2002 przez Radę Europy i przetłumaczonej na 19 języków była promocja praw człowieka. Według Romana Giertycha podręcznik miał służyć „promocji homoseksualizmu” w szkole, co stało się podstawą do podjęcia decyzji o odwołaniu Mirosława Sielatyckiego. Przeciwko decyzji ministra zaprotestowali m.in. pracownicy CODN, Polska Izba Książki, Amnesty International oraz przewodniczący Rady Europy, Terry Davis[5].

9 lipca 2006 ambasador Izraela w Warszawie David Peleg publicznie ogłosił, że będzie unikać kontaktów z Romanem Giertychem i urzędnikami ministerstwa edukacji[6]. Jako uzasadnienie rzecznik ambasady, Michael Sobelman, przypomniał książki Jędrzeja Giertycha z okresu międzywojennego, które według niego były przesiąknięte nacjonalizmem, i wskazał, że jego zdaniem politycy LPR w swojej ideologii opierają się na „antysemickim podłożu”.

15 lipca 2006 ogłosił częściową „amnestię maturalną” dla absolwentów, którzy nie zdali matury w 2006. 2 października 2006 Rzecznik Praw Obywatelskich zaskarżył rozporządzenie do Trybunału Konstytucyjnego, który 16 stycznia 2007 uznał amnestię maturalną za niezgodną z Konstytucją RP[7].

1 marca 2007 podczas nieformalnego spotkania ministrów edukacji państw Unii Europejskiej Roman Giertych zaproponował stworzenie europejskiej Wielkiej Karty Praw Narodów, mającej zawierać m.in. obejmujący całą Europę zakaz przeprowadzania aborcji oraz „propagandy homoseksualnej[8]. Słowa te wywołały oskarżenia ministra o „homofobię”. Jednocześnie podczas tego wystąpienia Roman Giertych zasugerował, jakoby prezentowane przez niego stanowisko było poglądem całego polskiego rządu, czemu 2 marca zaprzeczył rzecznik rządu Jan Dziedziczak. 13 sierpnia 2007 po rozpadzie koalicji rządowej został odwołany z urzędu ministra.

Działalność zawodowa od 2007[edytuj | edytuj kod]

Po przegranych wyborach z 2007 (otrzymał w nich 6394 głosy) zrezygnował z kierowania partią i zadeklarował odejście z polityki. Powrócił do wykonywania zawodu adwokata, reprezentował m.in. Wojciecha Sumlińskiego i byłą żonę Janusza Palikota. Został także m.in. pełnomocnikiem syna Donalda Tuska w sporze z „Faktem”[9]. Reprezentował także Radosława Sikorskiego w wygranej przez tegoż sprawie obraźliwych komentarzy na forach „Wprost[10], a także Ryszarda Krauzego pomawianego o układy z gangiem w procesie, w którym w pierwszej instancji uwzględniono powództwo, nakazując Telewizji Polskiej i Anicie Gargas przeprosiny Ryszarda Krauzego[11].

W lutym 2013 wraz z Kazimierzem Marcinkiewiczem i Michałem Kamińskim założył think tank Instytut Myśli Państwowej[12].

Procesy sądowe[edytuj | edytuj kod]

W marcu 2005 w wywiadzie dla dziennika „Rzeczpospolita” nazwał Adama Michnika „byłym partyjnym aparatczykiem”, za co wytoczono mu proces o naruszenie dóbr osobistych. We wrześniu 2007 Sąd Apelacyjny w Warszawie prawomocnie nakazał Romanowi Giertychowi przeproszenie Adama Michnika oraz zapłatę 10 tys. zł na Zakład dla Niewidomych w Laskach[13]. Sam Roman Giertych wygrał z kolei proces w lutym 2009 z wydawcą dziennika „Fakt” o ochronie dóbr osobistych[14].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z rodziny polityków narodowych, jest synem Macieja Giertycha, wnukiem Jędrzeja Giertycha i prawnukiem Franciszka Giertycha. Żonaty z Barbarą. W 2006 otrzymał Srebrny medal „Za zasługi dla obronności kraju”[15].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Michał Seweryński zajmował wyłącznie stanowisko ministra edukacji narodowej.
  2. Ryszard Legutko zajmował wyłącznie stanowisko ministra edukacji narodowej.
  3. List otwarty w sprawie odwołania Romana Giertycha ze stanowiska Ministra Edukacji Narodowej. bezgiertycha.rp4.pl. [dostęp 13 grudnia 2009].
  4. Kampania przeciwko Giertychowi, „Gazeta Wyborcza” z 1 września 2006.
  5. Rada Europy przeciw decyzji Giertycha. wyborcza.pl, 14 czerwca 2006. [dostęp 13 grudnia 2009].
  6. Ambasador Izraela bojkotuje Giertycha. wp.pl, 9 lipca 2006. [dostęp 13 grudnia 2009].
  7. Dz. U. z 2007 r. Nr 10, poz. 70
  8. Tekst wystąpienia Romana Giertycha w Heidelbergu. wyborcza.pl, 2 marca 2007. [dostęp 13 grudnia 2009].
  9. Tusk: Giertych reprezentuje mojego syna, bo jest bardzo skutecznym adwokatem. gazeta.pl, 5 września 2012. [dostęp 30 października 2012].
  10. „Wprost” przeprosi Sikorskiego. Ugoda za komentarze w sieci. newsweek.pl, 12 marca 2012. [dostęp 30 października 2012].
  11. TVP i Anita Gargas muszą przeprosić Ryszarda Krauzego. wirtualnemedia.pl, 29 października 2012. [dostęp 30 października 2012].
  12. Think tank Niesiołowskiego, Giertycha, Marcinkiewicza. natemat.pl, 16 lutego 2013. [dostęp 17 lutego 2013].
  13. Sąd: Roman Giertych ma przeprosić Adama Michnika. wyborcza.pl, 26 września 2007. [dostęp 13 grudnia 2009].
  14. Sergiusz Sachno: Giertych wygrał z „Faktem”. wprost.pl, 5 lutego 200. [dostęp 30 października 2012].
  15. Rafał Przedmojski: Sikorski odznaczył Giertycha. wprost.pl, 2 stycznia 2009. [dostęp 13 grudnia 2009].
  16. Michał Karnowski, Chowany na wodza, czyli historia Romana Giertycha, „Dziennik” z 6 kwietnia 2007.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]