Roman Polko
| Roman Polko | |
 |
|
 generał dywizji |
|
| Data i miejsce urodzenia | 8 listopada 1962 Tychy,  Polska |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1981 |
| Siły zbrojne |  - Siły Zbrojne RP |
| Stanowiska | Dowódca JW 4115, 1328, 2305, Zastępca Szefa BBN, p.o. Szefa BBN |
| Główne wojny i bitwy | UNPROFOR, KFOR, II wojna w Zatoce Perskiej |
| Odznaczenia | |
      |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
 Roman Polko w Wikicytatach |
|
Roman Polko (ur. 8 listopada 1962 w Tychach) – generał dywizji Wojska Polskiego, oficer dyplomowany wojsk powietrznodesantowych i sił specjalnych, doktor nauk wojskowych w specjalności kierowanie organizacją.
W 1981 r. rozpoczął służbę w SZ PRL. Podczas służby wojskowej dowodził jednostkami wojskowymi: 6 Batalionem Desantowo-Szturmowym, 18 Bielskim Batalionem Desantowo-Szturmowym oraz Wojskową Formacją Specjalną GROM.
Jest członkiem Rady Patronackiej Instytutu Jagiellońskiego.
Dnia 7 września 2006 został Zastępcą Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, a od 8 sierpnia 2007 do 19 listopada 2007 p.o. Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego. 25 lipca 2008 podał się do dymisji ze stanowiska Zastępcy Szefa BBN. Dymisja została przyjęta[1].
W 2005 r. została wydana książka pt.: "Gromowładny", będąca wywiadem-rzeką Magdaleny Łukaszewicz z Romanem Polko, a w 2008 r. kolejna, tego samego rodzaju pt.: "Armia. Instrukcja obsługi" Pauliny Bolibrzuch oraz publikacja autorstwa samego Romana Polko: "GROM w działaniach przeciwterrorystycznych"[2]. W styczniu 2012r. ukazała się jego książka napisana wspólnie z Pauliną Polko pt.: "RozGROMić konkurencję"[3]
Spis treści |
Wykształcenie [edytuj]
W okresie od 1981 do 1985 r. studiował w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu na kierunku rozpoznawczym, specjalność - działania specjalne (kurs działań specjalnych ukończył w 1985 r. w Ośrodku Szkolenia Wojsk Lądowych w Elblągu).
Jest również absolwentem Akademii Obrony Narodowej w Warszawie (lata 1994-1996).
W drugiej połowie lat 90 XX w. przeszedł specjalistyczne szkolenia w 75 Pułku Rangersów Armii Stanów Zjednoczonych w Fort Benning.
W 2002 r. odbył Wyższy Międzynarodowy Kurs Zarządzania Zasobami Obronnymi (ang. Senior Defense Management International Course) w Ośrodku Podyplomowym Marynarki Wojennej w Monterey (Stany Zjednoczone), natomiast w 2003 r. ukończył Podyplomowe Studia Strategiczno-Obronne w Akademii Obrony Narodowej.
28 kwietnia 2008 r. uzyskał stopień naukowy doktora nauk wojskowych w specjalności kierowania organizacją (tytuł rozprawy doktorskiej: "Zarządzanie i dowodzenie wojskową formacją specjalną GROM"). Jest instruktorem spadochronowym, strzeleckim i narciarskim.
Służba wojskowa [edytuj]
Na pierwsze stanowisko służbowe skierowano go do 1 Batalionu Szturmowego w Dziwnowie. Po zmianie lokalizacji JW 4101 służy w Lublińcu. Z czasem JW 4101 zmienia nazwę na 1 Pułk Specjalny Komandosów. W tym okresie dowodził grupą, plutonem i kompanią specjalną oraz brał udział w misji pokojowej na terenie byłej Jugosławii (kwiecień 1992 - grudzień 1993 r.) (UNPROFOR).
W 1996 r. został starszym oficerem operacyjnym w sztabie 6 Brygady Desantowo-Szturmowej im. gen. bryg. Stanisława Sosabowskiego w Krakowie, a od 1998 r. był dowódcą 6 Batalionu Desantowo-Szturmowego im. gen. dyw. Edwina Rozłubirskiego w Niepołomicach (obecnie jednostka garnizonu Gliwice). W latach 1999-2000 dowodził 18 Bielskim Batalionem Desantowo-Szturmowym im. kpt. Ignacego Gazurka podczas operacji w Kosowie (KFOR).
Od 2000 do 2004 r. pełnił funkcję Dowódcy Wojskowej Formacji Specjalnej GROM w Warszawie. Po konflikcie z kierownictwem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego odszedł do rezerwy na własną prośbę.
W czasie gdy był dowódcą GROM, zrealizował misję na pograniczu kosowsko-macedońskim, rozpoczął działania w Afganistanie, a w marcu 2003 r. wziął udział w II wojnie w Zatoce Perskiej oraz rozpoczął służbę na misji stabilizacyjnej w Iraku.
Na początku 2006 r. został przywrócony do służby czynnej i ponownie wyznaczony dowódcą Wojskowej Formacji Specjalnej GROM. Decyzją Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej 7 września 2006 r. zastąpił adm. floty Ryszarda Łukasika na stanowisku zastępcy szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego.
Od 8 sierpnia 2007 do 19 listopada 2007 p.o. Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego.
Awanse [edytuj]
- podpułkownik – 1999,
- generał brygady – 2006[4],
- generał dywizji – 2007[5].
Rezerwa [edytuj]
Pod koniec 2004 r. prowadził reality show "Nieustraszeni" w telewizji Polsat.
W 2005 r. był doradcą ds. bezpieczeństwa Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawa Lecha Kaczyńskiego. Poparł kandydaturę Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich w 2005 r. i został członkiem jego Komitetu Honorowego. Po zwycięstwie Prawa i Sprawiedliwości w wyborach parlamentarnych w 2005 r. objął posadę doradcy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Ludwika Dorna ds. zwalczania terroryzmu. 15 kwietnia 2011r. powołany przez Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego do zespołu zajmującego się Strategicznym Przeglądem Bezpieczeństwa Narodowego[6]. Jest członkiem Rady Patronackiej Instytutu Jagiellońskiego.
Odznaczenia [edytuj]
- Srebrny Krzyż Zasługi – 2002[7]
- Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"
- Złoty Medal "Za zasługi dla obronności kraju"
- Army Commendation Medal – Stany Zjednoczone
- Medal ONZ za misję UNPROFOR – z cyfrą 3 (za odsłużenie trzech 6-miesięcznych zmian)
- Medal NATO za misję KFOR – z cyfrą 2 (za odsłużenie dwóch zmian)
- Order Świętego Maurycego - The Order of Saint Maurice, Peregrinus no P00011 nadany na wniosek żołnierzy 10th SFG przez US National Infantry Association[8]
- Złota Odznaka GROM[9] - przyznana 15.05.2001r., odebrana 12.05.2010 r.[10][11][12] (patrz: dyskusja)
- Krzyż Komandorski Orderu św. Brygidy z Gwiazdą
- Odznaka Instruktora Spadochronowego Klasy Mistrzowskiej
- Wojskowa Odznaka Sprawności Fizycznej I stopnia
- Odznaka pamiątkowa i medal 62 kompanii specjalnej COMMANDO
- Odznaka Ranger (amerykańska)
- Odznaka Pathfinder (amerykańska)
- Odznaka Airborne (amerykańska)
- Odznaka absolwenta Akademii Obrony Narodowej
- Odznaka pamiątkowa 6 Brygady Desantowo-Szturmowej
- Honorowa Odznaka 1 Dywizjonu Lotniczego
- Odznaka Pułkowa 1 Pułku Specjalnego Komandosów
- Buzdygan - nagroda czasopisma Polska Zbrojna dla wyróżniających się osobowości Wojska Polskiego
- Znak FILIPIDES w kategorii HONOROWY ZAWODNIK przyznany przez serwis "Maratony Polskie"[13]
Przypisy
- ↑ Biuro Bezpieczeństwa Narodowego
- ↑ [1]
- ↑ "RozGROMić konkurencję. Sprawdzone w boju strategie dowodzenia, motywowania i zwyciężania" - książka - Roman Polko, Paulina Polko - Księgarnia ekonomiczna onepress.pl
- ↑ M.P. z 2006 r. Nr 30, poz. 322
- ↑ M.P. z 2007 r. Nr 59, poz. 667
- ↑ Biuro Bezpieczeństwa Narodowego I konferencja plenarna Strategicznego Przeglądu Bezpieczeństwa Narodowego - Wydarzenia
- ↑ M.P. z 2003 r. Nr 3, poz. 20 – pkt 20.
- ↑ Odznaczeni Order of Saint Maurice
- ↑ Roman Polko. [dostęp 2010-02-25].
- ↑ Komunikat JW GROM. [dostęp 2010-06-13].
- ↑ Informacja prasowa
- ↑ Artykuł w dzienniku Zachodnim
- ↑ maratonypolskie.pl
Bibliografia [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Biografia Romana Polki na stronie internetowej poświęconej Wojskowej Formacji Specjalnej GROM
- Polska okupuje Afganistan i wcale nie pomaga ludziom - wywiad z Romanem Polko
|
||||||||
- Absolwenci Akademii Obrony Narodowej
- Absolwenci Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych
- Generałowie dywizji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej
- Ludzie związani z Lublińcem
- Ludzie związani z Tychami
- Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Srebrnym Medalem Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny
- Odznaczeni Złotym Medalem Za zasługi dla obronności kraju
- Polscy przedstawiciele nauk wojskowych
- Urodzeni w 1962
