Romerolagus diazi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Romerolagus diazi[1]
(Ferrari-Pérez, 1893)
Romerolagus diazi (dispale) 001.jpg
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd zajęczaki
Rodzina zającowate
Rodzaj Romerolagus
Merriam, 1896
Gatunek Romerolagus diazi
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Romerolagus diazi – drugi najmniejszy co do wielkości królik na świecie. Średnia długość życia wynosi 7-9 lat. Zazwyczaj 2-5 osobników bytuje we wspólnej norze. R. diazi prowadzi nocny tryb życia. Przejawia największą aktywność podczas zmierzchu[3], chociaż może być również aktywny w dzień, gdy niebo jest zachmurzone[4]. W roku 1994 liczebność gatunku oszacowano na 1200 osobników[5].

Rozmieszczenie geograficzne i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

R. diazi to gatunek endemiczny,którego występowanie ograniczone jest do centralnych gór Transvolcanic Belt na południe od miasta Meksyk[6]. Populacja obejmuje zasięg 4 wulkanów (Popocatepetl, Iztaccihuatl, El Pelado,Tlaloc) w Transvolcanic Belt. R. diazi występuje na wysokości 2800–4250 m n.p.m.[2]. Największe zagęszczenie zanotowano na wysokości 3150 – 3400 m n.p.m. Areał wynosi w przybliżeniu 386 km². Preferuje siedliska trawiaste ze zgrupowaniami sosnowymi[7].

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Samice rodzą młode w szczelinach skalnych i opuszczonych norach[7]. Prawdopodobnie R. diazi nie buduje własnych norSzablon:RRomero. Ciąża trwa 38-40 dni. Wykazuje aktywność rozrodczą przez cały rok, której maksimum przypada w ciepłe, deszczowe dni lata. Całkowita długość ciała u noworodków waha się od 8,3-10,6 cm[3], przy masie ciała 25-27 g (samice) oraz 32 g (samce)[8]. Monogamiczny w niewoli. Do rozrodu przystępuje jedynie dominująca para[9].

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

R. diazi żywi się zielonymi liśćmi i korą drzew. Główny składnik diety stanowią: Festuca amplissimaMuhlenbergia macrouraStipa ichu oraz Eryngium rosei[2]. W porze deszczowej spożywa także owies i kukurydzę z upraw. Liczebność R. diazi maleje na obszarach skalistych. Występują liczniej, tam gdzie środowisko obfituje w zioła i wyższe trawy. Zagrożenie dla tego gatunku stanowi wypas zwierząt, cięcie traw i pożary. Trawy są bardzo ważne dla R. diazi w prawie wszystkich porach roku, a zwłaszcza w porze deszczowej. Podczas pory suchej królik opiera się głównie na konsumpcji fragmentów krzewów i drzew. Ilość białka w pokarmie należy do głównych czynników ograniczających wielkość populacji.  Badania wskazują, że wiele osobników cierpi na poważną niedowagę[2].

Znaczenie dla ekosystemu[edytuj | edytuj kod]

R. diazi przyczynia się do dyspersji nasion i owoców roślin w swoim otoczeniu. R. diazi jest żywicielem licznych pasożytów m.in.: Boreostrongylus romerolagi, Thichostrongylus calcaratus, Longistrata dubia, Dermatoxys veligera, Trichuris leporis, Anoplocephaloides romerolagi.  Stanowi również łup dla: łasicy długoogoniastej, rysia rudego, kojota i myszołowa rdzawosternego[5].

Znaczenie gospodarcze[edytuj | edytuj kod]

Nie są został stwierdzony żaden pozytywny wpływ na gospodarkę człowieka[10]. Niekiedy R. diazi żeruje na roślinach uprawnych, powodując straty w rolnictwie[11].

Spadek liczebności[edytuj | edytuj kod]

Najpoważniejsze zagrożenia dla Romerolagus diazi to degradacja siedlisk i strzelectwo sportowe. Także ludzie przejęli część gruntów, które zamieszkiwał. Jednak ani myśliwi ani tubylcy nie jedzą tego gatunku. Jego populacja zmniejszyła się z powodu zmian klimatycznych i zmiany miejsca występowania.

Morfologia i anatomia[edytuj | edytuj kod]

Waga dorosłego R. diazi dochodzi do 500 g[12]. Ciało dorosłego osobnika osiąga długość 26,8–32,0 cm[3].  Niewielki rozmiar wynika z selektywnych nawyków żywieniowych[12]. R. diazi ma krótkie tylne kończyny i stopy oraz małe, zaokrąglone uszy i szczątkowy ogon, który ogon jest widoczny u młodych, ale nie u dorosłych osobników. Owłosienie na grzbiecie i po bokach ciała żółtawo-brązowe. Włosy te są czarne na końcach i u nasady. Futro po stronie brzusznej jasnoszare. Umaszczenie pełni funkcję maskującą. Widoczny jest dymorfizm płciowy. Jest uważany za najbardziej pierwotnego przedstawiciela swojej rodziny pod względem budowy[6].

Przypisy

  1. Romerolagus diazi, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Romerolagus diazi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 F. A. Cervantes, C. Lorenzo, R. S. Hoffmann. Romerolagus diazi. „Mammalian Species”. 360, s. 1-7, 1990. American Society of Mammalogists. DOI: 10.1644/807.1. ISSN 1545-1410 (ang.). 
  4. 4,0 4,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Romerolagus diazi. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 3 lipca 2013]
  5. 5,0 5,1 5,2 A. Velazquez. Distribution and population size of Romerolagus diazi on El Pelado volcano, Mexico. „Journal of Mammalogy”. 75 (3), s. 743-749, 1994 (ang.). 
  6. 6,0 6,1 6,2 F. A. Cervantes, J. Martinez. Food Habits of the rabbit Romerolagus diazi (Leporidae) in central Mexico. „Journal of Mammalogy”. 73 (4), s. 830-834, 1992. Oxford University Press (ang.). 
  7. 7,0 7,1 7,2 A. Velazquez, F.A. Cervantes. The volcano rabbit Romerolagus diazi, a peculiar lagomorph. „Lutra”. 3, s. 62-70, 1993 (ang.). 
  8. 8,0 8,1 T. Matsuzaki, T., Saito, M., Kamiya, M.. Breeding and rearing of the volcano rabbit Romerolagus diazi in captivity. „Experimental Animals”. 31 (3), s. 185-188, 1982 (ang.). 
  9. 9,0 9,1 J. Hoth, H. Granados. A preliminary report on the breeding of the Volcano rabbit Romerolagus diazi at the Chapultepec Zoo, Mexico City. „International Zoo Yearbook”. 26 (1), s. 261-265, 1987. The Zoological Society of London. DOI: 10.1111/j.1748-1090.1987.tb03169.x. ISSN 1748-1090 (ang.). 
  10. Velazquez, A., Heil, G. 1996. Habitat suitability study for the conservation of the volcano rabbit (Romerolagus diazi). Journal of Applied Ecology, 33: 543-554
  11. Chapman, J. 1984. Latitude and Gestation period in New World rabbits (Leporidae: Sylvilagus and Romerolagus). The American Nautralist, 124 No. 3: 442-445
  12. 12,0 12,1 12,2 J. E. Romero, J. Lopez-Paniagua. Habitat Use By Parapatric Rabbits In A Mexican High-Altitude Grassland System. „Journal of Applied Ecology”. 29 (2), 1992. British Ecological Society. ISSN 1365-2664 (ang.).