Ronald Evans

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ronald Evans
{{{nazwa}}}
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1933
Saint Francis
Data i miejsce śmierci 6 kwietnia 1990
Scottsdale
Narodowość amerykańska
Funkcja pilot modułu dowodzenia
Czas spędzony w kosmosie 12 dni 13 godzin
51 minut i 59 sekund
Misje Apollo 17
Emblematy załóg Apollo 17-insignia.png
Stopień US Navy O6 infobox.svg komandor
United States Navy
Odznaczenia
Naval Astronaut Badge
Navy Distinguished Service Medal  (Stany Zjednoczone) Air Medal (ośmiokrotnie) Medal Pochwalny Navy and Marine Corps NASA Distinguished Service Medal Vietnam Service Medal
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Rezerwowa załoga misji ASTP podczas ćwiczeń naziemnych. Z przodu Alan Bean, a za nim Ronald Evans i Jack Lousma
Ronald Evans podczas prac na zewnątrz statku Apollo 17
Ronald Evans zabiera z modułu serwisowego kasety ze zdjęciami

Ronald Elwin Evans (ur. 10 listopada 1933 w Saint Francis, zm. 6 kwietnia 1990 w Scottsdale) – amerykański astronauta, komandor United States Navy.

Wykształcenie i służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Szkołę średnią ukończył w Topeka w stanie Kansas.

  • 1956 – uzyskał licencjat z elektrotechniki na University of Kansas. Wstąpił do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych.
  • Czerwiec 1957 – po zakończeniu przeszkolenia lotniczego został pilotem lotnictwa morskiego. Służył w 142 eskadrze myśliwców (Fighter Squadron VF-142).
  • Styczeń 1961 – czerwiec 1962 – był instruktorem lotniczym samolotu F-8 w 124 eskadrze myśliwców (Fighter Squadron VF-124).
  • 1964 – został absolwentem Podyplomowej Szkoły Marynarki Wojennej (Naval Postgraduate School) w Monterey w Kalifornii, gdzie uzyskał stopień magistra inżynierii lotniczej.
  • 1964–1966 – był pilotem 51 eskadry myśliwców (Fighter Squadron VF-51), która stacjonowała na pokładzie lotniskowca USS „Ticonderoga”. Latał samolotem F-8. Przez siedem miesięcy brał udział w lotach bojowych w Wietnamie.
  • 30 kwietnia 1976 – w stopniu komandora opuścił szeregi Marynarki Wojennej i przeszedł do rezerwy.

Jako pilot wylatał 5100 godzin, z czego 4600 na samolotach z napędem odrzutowym.

Kariera astronauty[edytuj | edytuj kod]

  • 1963 – był jednym z 34 finalistów podczas selekcji do trzeciego naboru astronautów NASA. Mimo że pomyślnie przeszedł badania lekarskie, nie został zakwalifikowany do grupy NASA 3.
  • 4 kwietnia 1966 – zakwalifikował się do piątej grupy astronautów NASA (NASA 5).
  • Październik 1968 – podczas lotu statku Apollo 7 był członkiem naziemnej załogi wspierającej. Ponadto w trakcie misji utrzymywał w ośrodku kierowania lotem łączność (CapCom) z astronautami przebywającymi na orbicie.
  • 1969 – w marcu, podczas wyprawy Apollo 9 ponownie pełnił funkcje operatora łączności (CapCom). W lipcu w czasie historycznej misji Apollo 11 po raz drugi wchodził w skład naziemnej załogi wspierającej oraz pełnił funkcję CapCom.
  • Styczeń 1971 – był pilotem modułu dowodzenia w rezerwowej załodze misji Apollo 14. Podczas lotu po raz czwarty pełnił funkcję CapCom.
  • 7 – 19 grudnia 1972 – uczestniczył w locie statku kosmicznego Apollo 17.
  • 9 lutego 1973 – został wyznaczony na pilota modułu dowodzenia w załodze rezerwowej misji Apollo-ASTP (Apollo-Soyuz Test Project) w ramach amerykańsko-radzieckiego programu Sojuz-Apollo. Lot obu statków odbył się w lipcu 1975.
  • 1975–1977 – pracował w Biurze Astronautów NASA i brał udział w pracach nad programem Space Shuttle.
  • 17 marca 1977 – opuścił korpus astronautów NASA.

Apollo 17[edytuj | edytuj kod]

7 grudnia 1972 statek kosmiczny Apollo 17 wystartował do ostatniej misji księżycowej w ramach programu Apollo. Dowódcą misji był Eugene Cernan, pilotem modułu księżycowego „Challenger” – Harrison Schmitt, a sam Evans programu pilotem modułu dowodzenia „America”. 10 grudnia astronauci osiągnęli orbitę Księżyca. Dzień później, 11 grudnia Cernan i Schmitt wylądowali w rejonie gór Taurus i krateru Littrow.

Po raz pierwszy w wyprawie na Srebrny Glob wziął udział astronauta, będący z wykształcenia geologiem – Harrison Schmitt. Włączono go do załogi, kiedy było już wiadomo, że lot Apollo 17 będzie ostatnią misją księżycową.

Cernan i Schmitt trzykrotnie wychodzili na powierzchnię Księżyca. Wszystkie wyjścia trwały ponad 22 godziny. Do poruszania się używali pojazdu księżycowego LRV. Na Ziemię zabrali około 115 kg próbek skał księżycowych. 14 grudnia astronauci powrócili na pokład modułu dowodzenia, w którym przez trzy dni czekał na nich Ronald Evans. Przed opuszczeniem orbity wokółksiężycowej Evans wyszedł w przestrzeń kosmiczną na 1 godzinę i 6 minut, żeby z modułu serwisowego zabrać kasety ze zdjęciami. 19 grudnia kapsuła statku Apollo 17 wodowała na Oceanie Spokojnym. Następnie jej załogę przyjął na pokład okręt USS „Ticonderoga”, na którym Evans służył przed przystąpieniem do korpusu astronautów.

Po opuszczeniu NASA[edytuj | edytuj kod]

  • Marzec 1977 – został prezesem firmy Yogurt Resources Ltd., działającej w branży spożywczej. Później został wiceprezesem Western America Energy Corp. w Scottsdale.
  • Sierpień 1978 – został dyrektorem ds. marketingu produktów kosmicznych w firmie Sperry Flight Systems w Phoenix. W Scottsdale zorganizował własną firmę doradczą.
  • 6 kwietnia 1990 – zmarł w Scottsdale na zawał serca.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Dane lotu[edytuj | edytuj kod]

Lot kosmiczny, w którym uczestniczył Ronald E. Evans
Data startu Data lądowania Statek kosmiczny Funkcja Czas trwania
7 grudnia 1972
19 grudnia 1972
Apollo 17
Pilot modułu dowodzenia
12 dni 13 godzin 51 minut i 59 sekund
Łączny czas spędzony w kosmosie — 12 dni 13 godzin 51 minut i 59 sekund

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]