Rondela
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
 |
Zasugerowano, aby artykuł Rondel (budowla) zintegrować z tym artykułem lub sekcją. |
Rondela – rodzaj fortyfikacji wznoszonych w latach 4900-4500 p.n.e. w formie konstrukcji drewniano-ziemnej na planie kolistym. Powstawały najczęściej na wzniesieniach lub terasach rzecznych. Najwcześniejsze rondele budowane były przez ludy należące do wczesnych faz kultury lendzielskiej, kulturą ceramiki wstęgowej kłutej, kulturą Grossgartach i Oberlauterbach.
[edytuj] Opis typowej konstrukcji
Konstrukcja drewniano-ziemna złożona z jednej lub wielu palisad otoczonych jednym lub wieloma rowami o przekroju w kształcie litery V. Najczęściej posiadała 4 bramy. Wnętrze zwykle było niezabudowane, ślady osadnictwa zazwyczaj znajdowane są na zewnątrz rondela. Średnica odnalezionych rondeli waha się od 35 do 150 metrów.
[edytuj] Rondela na ziemiach polskich
- Bodzów koło Głogowa (Dolny Śląsk)
- Wenecja koło Biskupina (Wielkopolska) [1]
- Pietrowice Wielkie koło Raciborza (Górny Śląsk) [2]
[edytuj] Bibliografia
- Praca zbiorowa pod redakcją naukową Joachima Śliwy, 2005, Wielka Historia Świata Tom 2 Stary i Nowy Świat od "rewolucji" neolitycznej do podbojów Aleksandra Wielkiego, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ss. 146, ISBN 83-85719-83-0.
