Rondela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rekonstrukcja rondeli w Heldenbergu, Dolna Austria

Rondela – rodzaj fortyfikacji wznoszonych w latach 4900-4500 p.n.e. w formie konstrukcji drewniano-ziemnej na planie kolistym. Powstawały najczęściej na wzniesieniach lub terasach rzecznych. Najwcześniejsze rondele budowane były przez ludy należące do wczesnych faz kultury lendzielskiej, kulturą ceramiki wstęgowej kłutej, kulturą Grossgartach i Oberlauterbach.

Opis typowej konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Konstrukcja drewniano-ziemna złożona z jednej lub wielu palisad otoczonych jednym lub wieloma rowami o przekroju w kształcie litery V. Najczęściej posiadała 4 bramy. Wnętrze zwykle było niezabudowane, ślady osadnictwa zazwyczaj znajdowane są na zewnątrz rondela. Średnica odnalezionych rondeli waha się od 35 do 150 metrów.

Rondela na ziemiach polskich[edytuj | edytuj kod]

  • Bodzów koło Głogowa (Dolny Śląsk)
  • Wenecja koło Biskupina (Wielkopolska) [1]
  • Pietrowice Wielkie koło Raciborza (Górny Śląsk) [2]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa pod redakcją naukową Joachima Śliwy, 2005, Wielka Historia Świata Tom 2 Stary i Nowy Świat od "rewolucji" neolitycznej do podbojów Aleksandra Wielkiego, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ss. 146, ISBN 83-85719-83-0.

Kategoria:Fortyfikacje