Ropucha złota

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Ropuszka pomarańczowa)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ropucha złota
Incilius periglenes[1]
(Savage, 1967)
Ropucha złota
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada płazy
Rząd płazy bezogonowe
Podrząd Neobatrachia
Rodzina ropuchowate
Rodzaj Incilius
Gatunek ropucha złota
Synonimy
  • Bufo periglenes Savage, 1967[2]
  • Cranopsis periglenes (Savage, 1967)[3]
  • Ollotis periglenes (Savage, 1967)[4]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[5]
Status iucn3.1 EX pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ropucha złota[6][7], ropuszka pomarańczowa[8][9], ropucha złocista[10] (Incilius periglenes) – gatunek wymarłego płaza z rodziny ropuchowatych (Bufonidae), słabo poznany.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Takson po raz pierwszy opisany przez J. M. Savage'a w 1967 roku pod nazwą Bufo periglenes[2]. Jako lokalizację holotypu (LACM 1893) autor wskazał Cordillera de Tilarán w Kostaryce[2][a]. Do rodzaju Incilius takson ten został przeniesiony w 2009 roku[11].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Takson znany tylko z Rezerwatu Biologicznego Monteverde, w Kostaryce, występował na wysokości od 1500-1620 m n.p.m.[5]

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Płaz o silnie zaznaczonym dymorfizmie płciowym, samiec był cały pomarańczowy, natomiast samica była czarna ze szkarłatnymi plamami o żółtych krawędziach[12]. Długość ciała samca 39-48 mm, samicy 42-56 mm[12].

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Płazy te zamieszkiwały wilgotne, górskie lasy. Żywiły się najprawdopodobniej bezkręgowcami. Okres rozrodczy przypadał na okres od kwietnia do czerwca, podczas pory deszczowej[12]. Zbierały się w ogromnych liczbach wokół małych naturalnych basenów oraz innych zagłębień wypełnionych wodą[12]. Konkurencja między samcami o dostęp do samicy była bardzo zacięta, ponieważ na jedną samicę przypadało osiem samców[12]. Samce próbowały kojarzyć się z każdym ruszającym się obiektem oraz innymi parami dokonującymi ampleksusu[12]. Samica składała 200-400 jaj o średnicy 3 mm[12]. Metamorfozę kijanki przechodziły po okresie do 5 tygodni[12].

Status i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii EX (wymarły)[5]. Od 1989 roku nie odnaleziono żadnego przedstawiciela tego gatunku, dlatego takson ten został uznany za wymarły[5]. Do wyginięcia przyczynił się ograniczony zasięg tego płaza, globalne ocieplenie, chytridiomikoza oraz zanieczyszczenie powietrza[5].

Uwagi

  1. W oryginale: "Costa Rica: Provincia de Alajuela: Cantón de San Carlos: Cordillera de Tilarán, 2 miles ENE of Monteverde, Provincia de Puntarenas; 1590 meters".

Przypisy

  1. Incilius periglenes w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 Jay M. Savage. An extraordinary new toad (Bufo) from Costa Rica. „Revista de Biología Tropical”. 14, s. 153, 1967 (ang.). 
  3. D. R., Frost, T. Grant, J. Faivovich, R. H. Bain, A. Haas, C. F. B. Haddad, R. O. de Sá, A. Channing, M. Wilkinson, S. C. Donnellan, C. J. Raxworthy, J. A. Campbell, B. L. Blotto, P. E. Moler, R. C. Drewes, R. A. Nussbaum, J. D. Lynch, D. M. Green, W. C. Wheeler. The amphibian tree of life. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 297, s. 364, 2006 (ang.). 
  4. D. R. Frost, T. Grant, J. R. Mendelson, III. Ollotis Cope, 1875, is the oldest name for the genus current referred to as Cranopsis Cope, 1875. „Copeia”. 2006, s. 558, 2006 (ang.). 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Incilius periglenes. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  6. Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 444. ISBN 83-01-14344-4.
  7. E. Keller, prof. dr J. H. Reichholf, G. Steinbach, i inni: Leksykon Zwierząt: Gady i płazy. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 60. ISBN 83-7311-873-X.
  8. Rozporządzenie Komisji (WE) NR 318/2008 z dnia 31 marca 2008 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi. W: Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 95/1 [on-line].
  9. Anna Bogusz. Globalne ocieplenie – mit czy rzeczywistość?. „Biuletyn Ekologiczny PKE OG”, s. 8-10, wrzesień 2008. 
  10. Bartosz Borczyk. Jak gatunki inwazyjne wpływają na lokalną faunę? Przykład agi i australijskich węży. „Przegląd zoologiczny”. 51 (3-4). s. 111-121. 
  11. D. R. Frost, J. R. Mendelson, III, J. B. Pramuk. Further notes on the nomenclature of Middle American toads (Bufonidae). „Copeia”. 2009, s. 418-419, 2009 (ang.). 
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 12,4 12,5 12,6 12,7 Jason DeGroot: Incilius periglenes (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 2014-11-13].