Rosalind Franklin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rosalind Franklin
Data i miejsce urodzenia 25 lipca 1920
Notting Hill, Londyn, Anglia
Imię i nazwisko przy narodzeniu Rosalind Elsie Franklin
Data i miejsce śmierci 16 kwietnia 1958
Chelsea, Londyn, Anglia
Przyczyna śmierci rak jajnika
Miejsce spoczynku Cambridge
Zawód chemik, biofizyk, krystalograf
Alma Mater University of Cambridge
Rodzice Ellis Arthur Franklin,
Muriel Frances Waley
Rosalind Franklin University of Medicine and Science.

Rosalind Elsie Franklin (ur. 25 lipca 1920 w Notting Hill, zm. 16 kwietnia 1958 w Chelsea) – brytyjska biofizyk i specjalistka w dziedzinie krystalografii promieniami X, współodkrywczyni podwójnej helisy DNA, doktor na Uniwersytecie Cambridge.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzona w Anglii, w rodzinie żydowskiej. W wieku 21 lat została absolwentką Newnham College Uniwersytetu Cambridge, a w wieku 26 lat obroniła doktorat z dziedziny chemii fizycznej.

Pracowała w Brytyjskim Towarzystwie Badań nad Wykorzystaniem Węgla oraz w paryskim Krajowym Centrum Badań Naukowych, gdzie nauczyła się analizy budowy cząsteczek chemicznych za pomocą rentgenografii strukturalnej, którą to technikę znacznie udoskonaliła. Dokonała tego pracując w King’s College wraz z Maurice’em Wilkinsem.

Jej autorstwa był dokładny rentgenogram sodowej soli DNA, który legł u podstaw pracy Jamesa Deweya Watsona i Francisa Harry’ego Comptona Cricka (laureaci wraz z Maurice’em Hugh Frederickiem Wilkinsem Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za rok 1962). Istnieje kontrowersja dotycząca etyki zachowania dyrektora Cavendish Laboratory, sir Williama Lawrence’a Bragga i Maurice’a Wilkinsa, którzy udostępnili rentgenogramy Franklin Crickowi i Watsonowi. Mimo iż była ona niewątpliwie współtwórczynią odkrycia struktury DNA, jej nazwisko nie zostało uwzględnione w werdykcie Komitetu Noblowskiego, gdyż nie żyła już w momencie przyznania nagrody Francisowi Crickowi, Jamesowi Watsonowi i Maurice’owi Wilkinsowi.

Według Jamesa Watsona Rosalind Franklin była trudnym współpracownikiem i miała opinię mizantropa. Znana była także z poglądów feministycznych. Watson twierdzi, że Franklin była sceptyczna w stosunku do koncepcji helikalnej budowy DNA, jednak uznaje jej zasługi w odkryciu[1].

Franklin porzuciła badania nad DNA i zajęła się badaniem wirusów, gdzie miała dość znaczące dokonania.

Zmarła na raka jajnika w wieku 37 lat. Nowotwór był prawdopodobnie spowodowany ciągłą ekspozycją na promieniowanie rentgenowskie w trakcie prowadzenia przez nią badań naukowych. Ostatnie tygodnie swojego życia, mimo świadomości powagi swojego stanu, spędzała w laboratorium, dokonując ekspertyz mikrobiologicznych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. James D. Watson: Podwójna helisa. Historia odkrycia struktury DNA. Warszawa: Prószyński i S-ka, 1996. ISBN 83-86669-47-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]