Rosyjski toy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rosyjski toy
RusskiyToyWelpe9Mon.JPG
Rosyjski toy
Inne nazwy russian toy, russkiy toy, moskiewski terier miniaturowy
Kraj patronacki Rosja
Wymiary
Wysokość 20–28 cm
Masa 2,5–3 kg
Klasyfikacja
FCI grupa IX, sekcja 9,
numer wzorca 352
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Rosyjski toyrasa psa przynależna do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji spanieli miniaturowych. Nie podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

W Rosji od początku XX wieku modnymi psami do towarzystwa były miniaturowe teriery angielskie. Głównie od tej rasy pochodzi rosyjski toy. Po wojnie i rewolucji nastąpił regres w hodowli tych psów, jednak nadal wiele z nich było trzymanych w domach. Najczęściej były to mieszańce w typie miniaturowego terriera. Po odpowiedniej selekcji osobników pod kątem efektownej urody i małych rozmiarów w latach 50. rozpoczęła się regularna hodowla. Wykorzystano w niej m.in. pinczera miniaturowego. W rozwoju rosyjskiego toya długowłosego udział miała hodowczyni Eugenia F. Zarowa, a do Polski został on sprowadzony w latach 80. przez Annę Fangor-Witalis.

Przez FCI toy rosyjski został uznany wstępnie w 2006 roku.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Jedna z najmniejszych ras na świecie, o kwadratowej sylwetce z nieznacznie zaznaczonym dymorfizmem płciowym.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Występują dwie odmiany:

  • krótkowłosa u której istotnym czynnikiem selekcjonującym było umaszczenie. Najczęściej spotykany kolor to rudy, ale także sobolowy czarnopodpalany, brązowopodpalany oraz błękitnopodpalany. Włos jest krótki i dobrze przylegający, bez podszerstka
  • długowłosa o włosie delikatnym i prostym lub lekko pofalowanym. Występuje umaszczenie czarne i brązowe podpalane, wszystkie odcienie czerwonego z nalotem czarnym lub brązowym.

Popularność[edytuj | edytuj kod]

W Rosji rasa ta cieszy się dużym zainteresowaniem oraz popularnością, w Polsce jest bardzo rzadko spotykana.

Przypisy

  1. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 354.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva-Maria Krämer "Rasy psów", Oficyna Wydawnicza MULTICO Sp. z o.o., Warszawa 2003
  • Małgorzata Caprari. Nowe rasy uznane przez FCI: Cimarron Uruguayo i Rosyjski toy. „Pies”. 2006. 5. s. 5 -7.