Rotor (meteorologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rotor - w meteorologii jest to obszar silnych zawirowań powietrza powstajacy po zawietrznej stronie pasma górskiego, dużych budowli lub innych znacznych zmian ukształtowania terenu. Przyczyną powstania rotorów jest utrata laminarnego przepływu powietrza zwane w fizyce turbulencjami.

Schemat powstawania rootoru

Rotory są bardzo niebezpieczne dla lotów szybowcowych, lotniarskich i paralotniarskich. Wejście w ich zasięg grozi nagłą utratą nośności, a w konsekwencji poważnym wypadkiem. Stąd lotnik winien stosować się do zasady, że strefa niebezpiecznego przelotu ciągnie się od szczytu na odległość L=k·H·V (2x wys.wzniesienia x prędkość wiatru - patrz rysunek) i 4/3 wysokości wzniesienia.

L-odległość od szczytu w kierunku wiatru [m]

k-współczynnik bezpieczeństwa wynoszący 2 [s/m]

H-wysokość zbocza [m]

V-prędkość wiatru [m/s]

Przykład: wiatr 6 m/s, wzniesienie 300 m → odległość od szczytu=1800 m, do wysokości=400 m (L=6·300=1800, h=300·4/3=400)

Przykładowe chmury typu Cumulus powstałe na rotorach za wzniesieniem. Krynica Zdrój.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]