Rowan Atkinson Live

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rowan Atkinson Live
Gatunek komedia
Rok produkcji 1992
Kraj produkcji  Wielka Brytania
Język angielski
Czas trwania 65 min.
Reżyseria Thomas Schlamme
Scenariusz Rowan Atkinson
Richard Curtis
Ben Elton
Główne role Rowan Atkinson
Angus Deayton
Muzyka Howard Goodall

Rowan Atkinson Livebrytyjski średniometrażowy film telewizyjny z 1992 roku, stanowiący zapis występów Rowana Atkinsona (z towarzyszeniem Angusa Deaytona) w teatrze uniwersyteckim w Bostonie w 1991 roku. Zaprezentował on tam 12 monologów, skeczy i pantomim, stanowiących najciekawsze fragmenty jego programów scenicznych z lat 80., z którymi jeździł po Wielkiej Brytanii. Ich autorami byli oprócz Atkinsona scenarzyści Richard Curtis i Ben Elton. Opiekę reżyserską nad spektaklem sprawował Thomas Schlamme.

Układ programu[edytuj | edytuj kod]

1. A Warm Welcome (Ciepłe powitanie)
Monolog Atkinsona, w którym wciela się w rolę diabła, który tonem przewodnika wycieczek wita w piekle kolejną grupę grzeszników. Przy okazji zdradza, jakie są kategorie grzechów i wyznawcy której religii mieli rację...

2. Fatal Beatings (Śmiertelne pobicia)
Skecz, w którym dyrektor szkoły (Atkinson) odbywa rozmowę z ojcem (Deayton) jednego z uczniów sprawiających kłopoty wychowawcze. Zaskoczony tatuś dowiaduje się, że dyrektor postanowił ukarać jego syna chłostą, której ten nie przeżył.

3. And Now From Nazareth, The Amazing... (A teraz z Nazaretu, niesamowity...)
Monolog parodiujący specyficzny styl, w którym napisana została Biblia. Atkinson w stroju duchownego czyta fragment Ewangelii mówiący o słynnym cudzie w Kanie Galilejskiej, wzbogacony o wiele nieznanych dotąd szczegółów. Według tej wersji, zebrani goście nie wzięli Jezusa za Syna Bożego, lecz za znakomitego młodego iluzjonistę i komika.

4. Invisible Man (Niewidzialny człowiek)
Podczas tej części programu Deayton czyta spoza sceny opowieść wyjątkowo złośliwego niewidzialnego człowieka, który ma w zwyczaju dokuczać pasażerom metra. Równocześnie na scenie Atkinson wykonuje ilustrującą tę historię pantomimę, w której wciela się w postać jednej z ofiar złośliwca.

5. The Good Loser (Dobry przegrany)
Skecz rozgrywający się podczas rozdania ważnych nagród teatralnych. Atkinson gra aktora, który pomimo nominacji przegrał wyścig o statuetkę ze swoim scenicznym partnerem, nieobecnym na ceremonii. Odbiera w jego imieniu nagrodę, przy okazji nie szczędząc zwycięzcy i jurorom złośliwych uwag.

6. Elementary Dating (Podstawy randkowania)
Nauczyciel akademicki (Deayton) wygłasza wykład poświęcony najważniejszym zagadnieniom z dziedziny randek: jak należy zachować się w domu dziewczyny, jak w restauracji, jak na dyskotece itd. Atkinson wykonuje ilustrującą wykład pantomimę.

7. Guys After The Game (Chłopaki po meczu)
Monolog z Atkinsonem w roli właściciela indyjskiej restauracji, do której zawitała grupa mocno podpitych kibiców wracających z meczu. Choć zachowują się w sposób daleki od zasad kultury osobistej, Hindus stara się zachować wobec nich pełną galanterię.

8. It Started With A Sneeze (Zaczęło się od kichnięcia)
Rozgrywająca się w kościele scenka, w której pragnącemu modlić się w skupieniu mężczyźnie (Deayton) nieustannie przeszkadza jego niesforny sąsiad z ławki (Atkinson)

9. With Friends Like These... (Z takimi przyjaciółmi...)
Cykl trzech krótkich monologów Atkinsona, których bohaterowie uczestniczą w tym samym weselu. Jako pierwszy głos zabiera udzielający ślubu kapłan, potem drużba pana młodego, a wreszcie ojciec panny młodej.

10. Pink Tights & Plenty of Props (Różowe pończochy i mnóstwo rekwizytów)
Nauczyciel z pewnej szkoły (Deayton) zaprosił na swoje zajęcia Jeremy'ego Ironsa, który w ostatniej chwili musiał jednak odwołać wizytę. Zamiast niego na lekcji pojawia się miejscowy aktor (Atkinson), który przygotował dość oryginalną prelekcję na temat teatru i ilustruje ją własną pantomimą.

11. Tom, Dick and Harry (Tom, Dick i Harry)
Atkinson wciela się w rolę księdza wygłaszającego mowę pożegnalną na pogrzebie swoich trzech parafian, których połączyła niepełnosprawność i szczera przyjaźń.

12. No One Called Jones (Nikt o nazwisku Jones)
Monolog z Atkinsonem w roli nauczyciela sprawdzającego listę obecności na zajęciach. Istota żartu polega na tym, iż wszyscy uczniowie mają dziwaczne nazwiska, w większości przywołujące bardzo sprośne skojarzenia.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]