Rower górski

Klasyczny rower górski do XC - Scott Comp Racing '99

Rowery górskie (ang. MTB - Mountain Terrain Bike) – ogólna nazwa rowerów, których główne przeznaczenie to jazda w ciężkim terenie np. górzystym.

Klasyczny rower górski to rower na kołach 26 calowych, 27,5 calowych lub 29 calowych o krótkiej, zwartej i specjalnie wzmacnianej ramie, z większym niż w rowerach szosowych prześwitem pod pedałami, zaopatrzonym w prostą lub giętą kierownicę, mocne hamulce i odporny na uderzenia oraz brud osprzęt, dający możliwość zmieniania przełożeń w jak najszerszym zakresie. Klasyczny rower górski powinien też posiadać przynajmniej przednią amortyzację. Rower taki jest cięższy od rowerów szosowych. Masa wysokiej klasy roweru górskiego cross-country waha się w zakresie 10-12 kg, choć najdroższe rowery zawodnicze do cross-country mają masę około 7-9,5 kg.

Ze względu na amortyzację klasyczne rowery górskie dzielą się na:

• rigid, czyli rowery pozbawione amortyzacji (np. rowery cyklotrialowe)
• hardtaile, czyli rowery z przednią amortyzacją, ale bez tylnej amortyzacji,
• softtaile, czyli rowery ze szczątkową tylną amortyzacją (bazującą na ugięciu materiału, z którego zrobiona jest rama np. Cannondale Scalpel a także na minimalnych amortyzatorach zastosowanych na tylnych widełkach),
• rowery full-suspension - z pełną amortyzacją.

Klasyczny rower górski służy do uprawiania turystyki w trudnym terenie, a jego sportowe odmiany służą do uprawiania różnych dyscyplin m.in Cross Country (XC), czyli przełajów po pętli 10-20 km, które pokonuje się w czasie zawodów 3-4 razy a także Maratonów MTB, czyli wyścigów w terenie, jednak na znacznie dłuższej trasie (nawet do 200 km) o mniejszych interwałach niż w XC, w typowo górskim terenie.

Odmiany rowerów górskich

Cross country

• rower XC - cross country - służący do jazdy w urozmaiconym terenie. Według przeznaczenia: lasy, polne drogi, góry, kamieniste i szutrowe podłoża, użytkowany również na szosie. Rower cross-country/maratonowy jest najbardziej uniwersalny i najbardziej popularny w Polsce. Najczęściej posiada przedni amortyzator, a nierzadko pełną amortyzację. Dobierając w szczególności ramę, amortyzator, opony, rozmiar zębatek, można go ukierunkować bardziej na tereny płaskie lub górzyste. Dobra masa roweru XC to 10-12,5 kg. Najlżejsze konstrukcje to około 7 kg - 8,5 kg.
• rower trail (ścieżkowiec) - jest to rower przeznaczony do jazdy w zróżnicowanym terenie, pozwala na agresywniejszą jazdę niż rower XC, jednakże w odróżnieniu od rowerów enduro, które nastawione są głównie na zjazdy, rower trailowy umożliwia efektywniej pokonywać podjazdy. Jest to jednak okupione delikatniejszą konstrukcją. Rower taki jest zbudowany na w pełni zawieszonej ramie o skoku zawieszenia 120 mm, zdarzają się jednak konstrukcje posiadające zawieszenie o skoku nawet 140 mm. Waga takiego roweru wynosi od 12 do 14,5 kg.
• rower enduro - przeznaczony do jazdy w warunkach głównie górskich i urozmaiconym, trudnym terenie. Konstrukcja jest formą pośrednią między rowerem FR, a XC. Masa takiego roweru, to najczęściej 12-16 kg, skok zawieszenia 140-180 mm. Solidna konstrukcja pozwala na szybką i ekstremalną jazdę na zjazdach, umożliwiając jednak także pokonywanie trudnych podjazdów i stosunkowo efektywną jazdę po płaskim. Rowery enduro obecnie gwałtownie zyskują na popularności, rozwijane przez producentów stają się lżejsze, ale wraz z wyrafinowaniem i bardzo drogie. Stosuje się najnowsze technologie, które np. zastosowane w amortyzacji pozwalają na redukcję utraty energii na podjazdach, czy podczas jazdy na stojąco. Masa drogich rowerów enduro schodzi nawet do 12 kg. Najdroższe i mniej pancerne osiągają nawet 9,5 kg, ale ze względu na delikatność nie spełniają wielu warunków stawianych rowerowi Enduro.
• rower FR - freeride - służący do jeżdżenia na specjalnie zbudowanych trasach, położonych głównie w lasach, pełnych przeszkód z drewna jak mostki "north shore" , skocznie, równoważnie. Cechą charakterystyczną freeride'u są "dropy", wielometrowe uskoki z klifów, na pochyłą powierzchnie lądowania. Rowery freeride'owe pozwalają również podjeżdżać, ale nie w takim stopniu jak enduro, czy XC. Tłumaczenie terminu freeride, oznacza jego przeznaczenie - wolność jazdy, możliwość pokonania wszelkich przeszkód i jazdy np. poza ścieżkami po skalistych stokach.
• rower DH (zjazdowy) - w Polsce często nazywany z języka angielskiego rowerem downhillowym. Budowa i geometria ramy roweru zjazdowego nie pozwala właściwie na jazdę pod górę, jazda po płaskim terenie przychodzi z trudem. Swoje możliwości pokazuje dopiero podczas zjazdu. Rower downhillowy jest amortyzowany z przodu (najczęściej amortyzator dwupółkowy) i z tyłu, zawieszenie ma bardzo duży skok, powyżej 150 mm (zazwyczaj od 180 mm do 220 mm). Wyróżnia się ponadto giętą, szeroką kierownicą, mniejszą liczbą przełożeń, solidniejszą konstrukcją i większą masą w porównaniu do klasycznego roweru górskiego. Jego przeciętna masa to 17-19 kg (współczesne tzw. "lekkie zjazdówki"), typowe rowery do DH mogą ważyć nawet ponad 20 kg. Na rowerze tym rozgrywa się konkurencje sportową - zjazd po stoku w trudnym terenie górskim, na trasach z licznymi zakrętami i przeszkodami wymagającymi skoków. Prędkość podczas zjazdu może dochodzić do 90 km/h.
• rower do Four Cross/dual-slalomu - pośredni między rowerem zjazdowym a klasycznym. Pojazd, który nie jest tak ciężki jak typowy rower zjazdowy, zwykle nie posiada tylnego zawieszenia i umożliwia jazdę po płaskim terenie. Służy on do rozgrywania konkurencji polegającej na równoległym zjeździe dwóch lub czterech zawodników po wąskich i krętych, komplementarnych trasach, bogatych w różnorakie wybicia i lądowania - tzw. "hopy".

Rowery, które trudno zakwalifikować do innych kategorii, niż górskie, choć z górami niewiele mają wspólnego:

• rower trialowy - rower o bardzo oryginalnej budowie, bardzo niskiej ramie, praktycznie nie da się na nim normalnie jeździć na długich dystansach. Prawdziwe rowery do trialu nie mają siodełka. Służy do wykonywania "sztuczek", oraz do cyklotrialu - czyli jazdy po krótkiej ale bardzo trudnej trasie wymagającej pokonywania przeszkód w rodzaju wysokich ścianek, beczek, poręczy, schodów itp. Głównym zadaniem trialowca jest wykonywanie jak najwyższych skoków i zachowywanie równowagi przez jak najdłuższy czas.
• rowery dirtowo-streetowe:
  • rower streetowy - rower najczęściej na kołach 24" z ramą mniejszą od zwykłego górskiego, a większą od BMX'a. Rozpowszechniony jest brak przerzutek, widelec z przodu jest sztywny (istnieje jednak szerokie grono osób, które wolą jeździć z amortyzatorem), często w wersji brakeless (brak przedniego i tylnego hamulca). Robi się na nim akrobacje na schodach, murkach, poręczach oraz płaskiej powierzchni.
  • rower dirtowy - rower podobny do streetowego, ale z amortyzatorem o skoku najczęściej 80-100 mm (istnieje jednak szerokie grono osób, które wolą skakać ze sztywnym widelcem), zazwyczaj jednym hamulcem; z tyłu. Skacze się nim po wybiciach usypanych z ziemi zwanych "dirtami" bądź "hopami" i wykonuje się rozmaite ewolucje powietrzne z rowerem zwane trikami.