Rower górski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Klasyczny rower górski do XC - Scott Comp Racing '99

Rowery górskie (ang. MTB - Mountain Terrain Bike) – ogólna nazwa rowerów, których główne przeznaczenie to jazda w ciężkim terenie np. górzystym.

Klasyczny rower górski to rower na kołach 26, 27,5 lub 29 calowych o krótkiej, zwartej i specjalnie wzmacnianej ramie, z większym niż w rowerach szosowych prześwitem pod pedałami, zaopatrzonym w prostą lub giętą kierownicę, mocne hamulce i odporny na uderzenia oraz brud osprzęt, dający możliwość zmieniania przełożeń w jak najszerszym zakresie. Klasyczny rower górski posiada przednią amortyzację. Rower taki jest cięższy od rowerów szosowych. Masa wysokiej klasy roweru górskiego cross-country waha się w zakresie 8.3-9.9 kg, choć najdroższe rowery zawodnicze zawsze maja niską masę.

Ze względu na amortyzację klasyczne rowery górskie dzielą się na:

  • rigid, czyli rowery pozbawione amortyzacji (np. rowery cyklotrialowe)
  • hardtaile, czyli rowery z przednią amortyzacją, ale bez tylnej amortyzacji,
  • softtaile, czyli rowery ze szczątkową tylną amortyzacją (bazującą na ugięciu materiału, z którego zrobiona jest rama np. Cannondale Scalpel a także na minimalnych amortyzatorach zastosowanych na tylnych widełkach),
  • rowery full-suspension - z pełną amortyzacją.

Klasyczny rower górski służy do uprawiania turystyki w trudnym terenie, a jego sportowe odmiany służą do uprawiania różnych dyscyplin m.in Cross Country (XC), czyli przełajów po pętli 10-30 km, które pokonuje się w czasie zawodów 3-4 razy a także Maratonów MTB, czyli wyścigów w terenie, jednak na znacznie dłuższej trasie (nawet do 200 km!) w typowo górskim terenie.

Większość komercyjnych rowerów górskich przeznaczona jest do uprawiana sportu i turystyki, zatem nie są fabrycznie wyposażone w wymagane prawem oprzyrządowanie - oświetlenie i sygnały dźwiękowe.

Odmiany rowerów górskich[edytuj | edytuj kod]

Cross country
  • rower XC - cross country - służący do jazdy w urozmaiconym terenie. Według przeznaczenia: lasy, polne drogi, góry, kamieniste i szutrowe podłoża, użytkowany również na szosie. Rower cross-country/maratonowy jest najbardziej uniwersalny i najbardziej popularny w Polsce, z uwagi na zły stan polskich nawierzchni. Najczęściej posiada przedni amortyzator, a nierzadko pełną amortyzację. Dobierając w szczególności ramę, amortyzator, opony, rozmiar zębatek, można go ukierunkować bardziej na tereny płaskie lub górzyste. Dobra masa roweru XC to 9,4-9.99 kg. Najlżejsze konstrukcje carbonowe to 8,78 kg (Merida).
  • rower trail (ścieżkowiec) - jest to rower przeznaczony do jazdy w zróżnicowanym terenie, pozwala na agresywniejszą jazdę niż rower XC, jednakże w odróżnieniu od rowerów enduro, które nastawione są głównie na zjazdy, rower trailowy umożliwia efektywniej pokonywać podjazdy.Rower taki jest zbudowany na w pełni zawieszonej ramie o skoku zawieszenia 120 mm. Waga takiego roweru wynosi od 12,5 do 13,5 kg.
  • rower enduro - przeznaczony do jazdy w warunkach głównie górskich i urozmaiconym, trudnym terenie. Konstrukcja jest formą pośrednią między rowerem FR a XC. Masa takiego roweru, to najczęściej 14-17 kg, skok zawieszenia 140-180 mm (Mondraker). Solidna konstrukcja daje wytrzymałość i pozwala na ekstremalnie szybką jazdę na zjazdach, umożliwiając także pokonywanie podjazdów i średnio efektywną jazdę po płaskim. W rowerach enduro (4 zawiasowiec) obecnie stosuje się technologie, które np. zastosowane w amortyzacji inteligentnej pozwalają na redukcję utraty energii na podjazdach, i zmniejszenie bujania na prostych. Masa drogich rowerów enduro schodzi nawet do 12 kg. Najdroższe i mniej "pancerne" osiągają nawet 11.5 kg dzięki podzespołom z włókna węglowego.
  • rower FR - freeride - służący do jeżdżenia na specjalnie zbudowanych trasach, położonych głównie w lasach, pełnych przeszkód z drewna jak mostki "north shore", skocznie, równoważnie. Cechą charakterystyczną freeride'u są "dropy", czyli wielometrowe uskoki z klifów, na pochyłą powierzchnie lądowania. Rowery freeride'owe pozwalają również podjeżdżać, ale nie w takim stopniu jak enduro, czy XC. Tłumaczenie terminu freeride, oznacza jego przeznaczenie - wolność jazdy, możliwość pokonania wszelkich przeszkód i jazdy np. poza ścieżkami po skalistych stokach.
  • rower DH (zjazdowy) - w Polsce często nazywany z języka angielskiego rowerem downhillowym. Budowa i geometria ramy roweru zjazdowego nie pozwala właściwie na jazdę pod górę, jazda po płaskim terenie przychodzi z trudem. Swoje możliwości pokazuje dopiero podczas zjazdu. Rower downhillowy jest amortyzowany z przodu (najczęściej amortyzator dwupółkowy) i z tyłu, zawieszenie ma bardzo duży skok zazwyczaj od 180 mm do 220 mm. Wyróżnia się ponadto giętą, szeroką kierownicą, mniejszą liczbą przełożeń, solidniejszą konstrukcją i większą masą w porównaniu do klasycznego roweru górskiego. Jego przeciętna masa to 16.5-18 kg (współczesne tzw. "lekkie zjazdówki"), typowe rowery do DH mogą ważyć nawet ponad 18.5 kg. Na rowerze tym rozgrywa się konkurencje sportową - zjazd po stoku w trudnym terenie górskim, na trasach z licznymi zakrętami i przeszkodami wymagającymi skoków. Prędkość podczas zjazdu może dochodzić do ponad 80 km/h.
  • rower do Four Cross/dual-slalomu - pośredni między rowerem zjazdowym a klasycznym. Pojazd, który nie jest tak ciężki jak typowy rower zjazdowy, zwykle nie posiada tylnego zawieszenia i umożliwia jazdę po płaskim terenie. Służy on do rozgrywania konkurencji polegającej na równoległym zjeździe dwóch lub czterech zawodników po wąskich i krętych, komplementarnych trasach, bogatych w różnorakie wybicia i lądowania - tzw. "hopy".

Rowery, które trudno zakwalifikować do innych kategorii, niż górskie, choć z górami niewiele mają wspólnego:

  • rower trialowy - rower o bardzo oryginalnej budowie, bardzo niskiej ramie, praktycznie nie da się na nim normalnie jeździć na długich dystansach. Niektóre rowery do trialu nie mają siodełka. Rower tego typu służy do wykonywania "sztuczek", oraz do cyklotrialu - czyli jazdy po krótkiej ale bardzo trudnej trasie wymagającej pokonywania przeszkód w rodzaju wysokich ścianek, beczek, poręczy, schodów itp. Głównym zadaniem trialowca jest wykonywanie jak najwyższych oraz precyzyjnych skoków i zachowywanie równowagi przez jak najdłuższy czas.
  • rowery dirtowo-streetowe:
    • rower streetowy - rower najczęściej na kołach 24" z ramą mniejszą od zwykłego górskiego, a większą od BMX'a. Rozpowszechniony jest brak przerzutek, widelec z przodu jest sztywny (istnieje jednak szerokie grono osób, które wolą jeździć z amortyzatorem), często w wersji brakeless (brak przedniego i tylnego hamulca). Robi się na nim akrobacje na schodach, murkach, poręczach oraz płaskiej powierzchni.
    • rower dirtowy - rower podobny do streetowego, ale z amortyzatorem o skoku najczęściej 80-100 mm (istnieje jednak szerokie grono osób, które wolą skakać ze sztywnym widelcem), zazwyczaj jednym hamulcem; z tyłu. Skacze się nim po wybiciach usypanych z ziemi zwanych "dirtami" bądź "hopami" i wykonuje się rozmaite ewolucje powietrzne z rowerem zwane trikami.
Wikimedia Commons
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło rower górski w Wikisłowniku