Roy Jones Jr.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Roy Jones Jr)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Roy Jones Jr.
{{{nazwa}}}
Pseudonim Junior
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1969
Pensacola
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa junior ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 65
Zwycięstwa 57
Przez nokauty 40
Porażki 8
Remisy 0
Nieodbyte 0
Dorobek medalowy

Roy Jones Jr. (ur. 16 stycznia 1969 w Pensacoli) – amerykański bokser, były mistrz świata w kategorii średniej (IBF), super średniej (IBF), półciężkiej (WBC – trzykrotnie, WBA – dwukrotnie i IBF) i ciężkiej (WBA); srebrny medalista olimpijski z Seulu.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Największe sukcesy w amatorskiej karierze Roya to złoto w wadze do 54 kg (119 lb) w 1984 roku na United States National Junior Olympics, a także dwa tytuły bardzo popularnego i prestiżowego amerykańskiego turnieju o "złote rękawice" w 1986 roku w wadze do 63 kg (139 lb) oraz w 1987 roku w wadze do 71 kg (156 lb). Jego bilans walk amatorskich to 121 zwycięstw i 13 porażek.

Jones Jr. reprezentował Stany Zjednoczone na igrzyskach olimpijskich w Seulu, gdzie zdobył srebrny medal. W finale przegrał niezasłużenie 3-2 z reprezentantem gospodarzy, Parkiem Si-Hunem. W drodze do finału Jones Jr nie przegrał nawet pojedynczej rundy. Wynik pojedynku finałowego jest powszechnie krytykowany jako niesprawiedliwy[1]. Późniejsze analizy pojedynku wykazały, że Amerykanin zadał 86 ciosów, a jego rywal tylko 32[2]. Incydent ten był pretekstem dla organizatorów do zmiany systemu punktowania olimpijskiego boksu.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Kategoria średnia[edytuj | edytuj kod]

Na zawodowstwo przeszedł w maju 1989. Do końca 1991 stoczył 15 zwycięskich pojedynków. W styczniu 1992 pokonał przez techniczny nokaut już w pierwszej rundzie byłego mistrza WBC, Jorge Vaca[3]. Do końca roku stoczył jeszcze cztery zwycięskie pojedynki (m.in. z przyszłym mistrzem świata WBA, Jorge Fernando Castro). W lutym 1993 już w pierwszej rundzie, po ciosie na korpus, pokonał Glenna Wolfe, a 3 miesiące później, 22 maja 1993, pokonał na punkty Bernarda Hopkinsa i zdobył wakujący tytuł mistrza świata IBF w kategorii średniej. Był to pierwszy pojedynek mistrzowski dla obu pięściarzy[4].

Jones Jr. stoczył następnie trzy zwycięskie nietytułowe walki (m.in. z przyszłym mistrzem świata WBC w kategorii super średniej, Thulani Malingą). Pierwszy i jedyny raz swój tytuł obronił 27 maja 1994, pokonując przez techniczny nokaut już w drugiej rundzie Thomasa Tate[5].

Kategoria super średnia[edytuj | edytuj kod]

Po tej walce Jones Jr. postanowił zmienić kategorię na wyższą i zmierzyć się z mistrzem świata IBF Jamesem Toneyem . Do walki doszło 18 listopada 1994. Jones Jr. wygrał zdecydowanie na punkty, dodatkowo w trzeciej rundzie kładąc przeciwnika na deski[6].

W 1995 trzykrotnie obronił swój nowy pas mistrzowski, pokonując wszystkich swoich przeciwników przez techniczny nokaut: Antoine Byrda już w pierwszej rundzie, byłego mistrza świata w kategoriach lekkiej (IBF) i junior połśredniej (WBA) Vinny Pazienzę w szóstej[7] i Tony Thorntona w trzeciej. W styczniu następnego roku pokonał już w drugiej rundzie Merqui Sosę (walka nietytułowa), a następnie jeszcze dwukrotnie obronił swój tytuł – wygrał z przyszłym mistrzem świata WBC Erikiem Lucasem (TKO w ostatniej, 12 rundzie)[8] i Bryantem Brannonem (TKO w 2 rundzie).

Kategoria półciężka[edytuj | edytuj kod]

22 listopada 1996 zmierzył się z Mike McCallumem w walce o tytuł tymczasowego mistrza świata WBC w kategorii półciężkiej. Jones Jr. wygrał pojedynek na punkty[9]. Wkrótce został pełnoprawnym mistrzem świata WBC, po tym jak dotychczasowy mistrz, Fabrice Tiozzo, zmienił kategorię wagową na wyższą.

21 marca 1997 doznał swojej pierwszej porażki – w pojedynku z Montellem Griffinem został zdyskwalifikowany w dziewiątej rundzie za uderzenie leżącego rywala[10]. Zrewanżował się Griffinowi już w następnej walce, 7 sierpnia 1997, nokautując go już w pierwszej rundzie i odzyskując pas mistrzowski[11].

25 kwietnia 1998 znokautował w czwartej rundzie Virgila Hilla[12]. W lipcu tego samego roku spotkał się w walce unifikacyjnej z ówczesnym mistrzem WBA, Lou Del Valle. Jones Jr. wygrał pojedynek na punkty, ale w ósmej rundzie po raz pierwszy w karierze leżał na deskach[13]. W ostatnim pojedynku w 1998 pokonał przez techniczny nokaut w dziesiątej rundzie byłego mistrza WBO w kategorii średniej, Otisa Granta[14].

W 1999 stoczył tylko dwie walki. W styczniu wygrał z już w drugiej rundzie z blisko czterdziestoletnim Richardem Frazierem[15]. W czerwcu wygrał na punkty z mistrzem świata IBF, Reggie Johnsonem i stał się posiadaczem trzech pasów mistrzowskich:WBC, WBA i IBF.

W następnym roku trzykrotnie obronił swoje tytuły – w walkach z Davidem Telesco[16], Richardem Hallem[17] i Erikiem Hardingiem[18]. W lutym 2001 pokonał przez techniczny nokaut swojego rodaka Derricka Harmona[19]. Pięć miesięcy później pokonał na punkty przyszłego mistrza świata WBO, Julio Cesara Gonzaleza[20]. W 2002 jeszcze dwukrotnie bronił swoich mistrzowskich pasów, nokautując w lutym Glena Kelly[21], a siedem miesięcy później Clintona Woodsa[22]. W listopadzie 2008 Roy stoczył pojedynek z mistrzem świata Joe Calzaghe, pojedynek trwał 12 rund, po których Roy musiał uznać wyższość rywala.

Kategoria ciężka[edytuj | edytuj kod]

1 marca 2003 zmierzył się z mistrzem świata WBA w kategorii ciężkiej, Johnem Ruizem. Jones Jr. pokonał Ruiza i został drugim bokserem w historii (pierwszym był Bob Fitzsimmons 106 lat wcześniej), który zdobył tytuły mistrza świata w kategorii średniej i ciężkiej[23]. Jones Jr. nigdy nie bronił swojego nowego pasa mistrzowskiego.

Powrót do kategorii półciężkiej[edytuj | edytuj kod]

8 listopada 2003 zmierzył się z Antonio Tarverem, który przejął po Jonesie Jr. pas mistrzowski WBC. Walka zakończyła się zwycięstwem Jonesa jr. decyzją większości na punkty[24]. 15 maja 2004 doszło do pojedynku rewanżowego obu pięściarzy. Tym razem lepszy okazał się Tarver, który już w drugiej rundzie pojedynczym ciosem lewą ręką znokautował rywala. Jones Jr. zdołał wstać, jednak był zbyt oszołomiony i sędzia był zmuszony przerwać pojedynek[25].

25 września 2004 doznał kolejnej porażki – w pojedynku o pas mistrzowski IBF został ciężko znokautowany w dziewiątej rundzie przez Glena Johnsona[26]. Po tej porażce Jones Jr. miał roczną przerwę w boksowaniu. Powrócił 1 października 2005 w trzecim pojedynku z Tarverem, przegrał jednak na punkty jednogłośną decyzją sędziów[27].

Komentator w HBO[edytuj | edytuj kod]

Po porażce z Tarverem Jones Jr. zaczął pracować jako komentator bokserski w HBO. Jego kariera na tym stanowisku nie trwała jednak długo – w styczniu 2006 został zwolniony z powodu braku zaangażowania.

Powrót na ring[edytuj | edytuj kod]

Roy Jones Jr. podczas walki z Félixem Trinidadem 19 stycznia 2008

29 lipca 2006 w Qwest Arena w Idaho udanie powrócił na ring, pokonując na punkty Prince'a Badi Ajamu i tym samym zdobył pas WBO NABO w kategorii półciężkiej[28].

Niemal rok później 14 lipca 2007 r. w Missisipi przez jednogłośną decyzję sędziów na punkty pokonał Anthony'ego Hanshawa w walce w której stawką był pas mistrzowski IBC w wadze półciężkiej[29].

19 stycznia 2008 pokonał zdecydowanie na punkty powracającego do boksowania po trzech latach przerwy Féliksa Trinidada. Trinidad był dwukrotnie liczony – w siódmej i dziesiątej rundzie[30].

11 sierpnia 2008 roku w Madison Square Garden po dwunastorundowym pojedynku przegrał na punkty przez jednogłośną decyzję sędziów z Joem Calzaghe.

28 marca 2009 r. zmierzył się z Omarem Sheika w swojej rodzinnej Pensacoli na Florydzie. Jones przeważał przez cały czas trwania pojedynku i wygrał go w piątej rundzie przez decyzje sędziego.

15 sierpnia 2009 r. w walce z Jeffem Lacym zdominował swojego rywala który przegrał przez poddanie pomiędzy 10, a 11 rundą.

2 grudnia 2009 r. w Sydney w walce wieczoru o pas IBO w kategorii junior ciężkiej z broniącym tytułu Dannym Greenem, Roy Jones Jr. przegrał przez TKO w 1 rundzie.

3 kwietnia 2010 r. przegrał jednogłośnie na punkty, po 12-rundowej walce z Bernardem Hopkinsem. Była to druga walka pomiędzy tymi bokserami. Pierwszy pojedynek zakończył się zwycięstwem Roya Jonesa Jr.[31][32]

21 maja 2011 r., po ponad rocznej przerwie przegrał przez ciężki nokaut w ostatniej, dziesiątej rundzie walki z Dienisem Lebiediewem[33]

10 grudnia 2011 roku pokonał na przestrzeni 10 rund Maxa Alexandra tym samym zdobył pas UBO w kategorii junior ciężkiej.

30 czerwca 2012 roku po kontrowersyjnej decyzji sędziów wygrał niejednogłośnie na punkty z Polakiem Pawłem Głażewskim na gali "Starcie Tytanów" w łódzkiej Atlas Arenie. Warto wspomnieć, że początkowo walka planowana była pomiędzy Royem Jonesem Jr. a Dawidem Kosteckim. Niestety, w wyniku działalności przestępczej Kosteckiego, trafił on do więzienia, a pojedynek przypadł w udziale rezerwowemu Głażewskiemu.

Kariera muzyczna[edytuj | edytuj kod]

Jones Jr. zaczął karierę rapera w 2001 wydając album Round One:The Album. W 2004 założył zespół – Body Head Bangerz, z którym następnie nagrał płytę Body Head Bangerz: Volume One.

Kariera filmowa[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. The Top 10 Most Controversial Olympic Moments (ang.).
  2. George Vecsey: Nice Gesture Substitutes For Justice (ang.). The New York Times.
  3. Boxing Encyclopedia (ang.).
  4. Dan Rafael: A long-awaited rematch will unfold March 11 (ang.). ESPN.com.
  5. Boxing Encyclopedia (ang.).
  6. Jim Amato: Roy Jones Jr. – Was He The Best Super Middleweight? (ang.). East Side Boxing.
  7. Boxing Encyclopedia (ang.).
  8. Boxing Encyclopedia (ang.).
  9. Boxing Encyclopedia (ang.).
  10. Boxing Encyclopedia (ang.).
  11. Boxing Encyclopedia (ang.).
  12. John Gregg: Jones Jumps Hill (ang.). The Boxing Times.
  13. John Gregg: Jones Triumphs Over Del Valle (ang.). The Boxing Times.
  14. John Gregg: Jones Grinds Down Grant In Ten (ang.). The Boxing Times.
  15. Luis Escobar: Jones Ends Frazier’s Night Early (ang.). The Boxing Times.
  16. Luis Escobar: Too Much Jones For Telesco (ang.). The Boxing Times.
  17. John Gregg: Jones TKO’s Valiant Hall in 11 (ang.). The Boxing Times.
  18. John Gregg: Jones Scores Tepid TKO Over Harding (ang.). The Boxing Times.
  19. Luis Escobar: Jones Turns up the Heat on Harmon (ang.). The Boxing Times.
  20. John Gregg: Jones Dominates Gonzalez Over 12 (ang.). The Boxing Times.
  21. John Gregg: Light Heavyweight Champ Jones KO’s Kelly (ang.). The Boxing Times.
  22. Frank Gonzalez Jr.: The “Majestic” Roy Jones Jr. (ang.). East Side Boxing.
  23. John Gregg: Jones Easily Handles Ruiz (ang.). The Boxing Times.
  24. Frank Gonzalez Jr.: Roy Jones Jr. v Antonio Tarver – "Best Pound For Pound?" (ang.). East Side Boxing.
  25. John Gregg: Tarver Shocks Jones Crushes Boxing’s Best In Two (ang.). The Boxing Times.
  26. Frank Gonzalez Jr.: "Big Ego vs Hard Work" (ang.). East Side Boxing.
  27. Luis Escobar: Tarver Easily Outpoints Gun Shy Jones (ang.). The Boxing Times.
  28. Graham Houston: Roy Jones Jr. W12 Prince badi Ajamu (ang.). Fightwriter.com.
  29. Graham Houston: Roy Jones Jr. W12 Anthony Hanshaw (ang.). Fightnews.com.
  30. John Gregg: Jones Jumps On Trinidad (ang.). The Boxing Times.
  31. Hopkins vs. Jones Jr.
  32. Hopkins lepszy...
  33. Lebiediew ciężko znokautował Roya Jonesa Jra (pol.). Ringpolska.pl.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
Poprzednik
James Toney
(zwakatował)
Mistrz świata wagi średniej IBF
25 maja 1995 - 1994
(zwakatował)
Następca
Bernard Hopkins
Poprzednik
James Toney
Mistrz świata wagi super średniej IBF
18 listopada 1994 - 1997
(zwakatował)
Następca
Charles Brewer
Poprzednik
Fabrice Tiozzo
(zwakatował)
Mistrz świata wagi półciężkiej WBC
22 listopada 1996 - 21 marca 1997
Następca
Montell Griffin
Poprzednik
Montell Griffin
Mistrz świata wagi półciężkiej WBC
7 sierpnia 1997 - 2002
(zwakatował)
Następca
Antonio Tarver
Poprzednik
Lou Del Valle
Mistrz świata wagi półciężkiej WBA
18 lipca 1998 - 12 grudnia 2001
(promowany na status super champion)
Następca
Bruno Girard
(Regular champion)
Poprzednik
Reggie Johnson
Mistrz świata wagi półciężkiej IBF
5 czerwca 1999 - 7 września 2002
(zwakatował)
Następca
Antonio Tarver
Poprzednik
Nowy Tytuł
Mistrz świata wagi półciężkiej WBA
Super Champion
12 grudnia 2001 - 2002
Następca
Roy Jones Jr.
Przywrócono
Poprzednik
John Ruiz
Mistrz świata wagi ciężkiej WBA
1 marca 2003 - 20 lutego 2004
(zwakatował)
Następca
John Ruiz
Poprzednik
Antonio Tarver
Mistrz świata wagi półciężkiej WBC
8 listopada 2003 - 15 maja 2004
Następca
Antonio Tarver
Poprzednik
Roy Jones Jr.
Przywrócono
Mistrz świata wagi półciężkiej WBA
Super Champion
8 listopada 2003 - 15 maja 2004
Następca
Antonio Tarver