Royal Australian Air Force

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Royal Australian Air Force
Flaga RAAFu
Flaga RAAFu
Państwo Australia
Siły zbrojne Australian Defence Force
Nazwa skrócona RAAF
Data utworzenia 31 marca 1921
Znak rozpoznawczy RAAF Roundel.svg
Motto Per Ardua ad Astra
Najwyższe dowództwa
Cywilne Królowa Elżbieta II
Wojskowe Canberra
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Australijscy piloci 4 Eskadry AFC we Francji w 1918 roku

Royal Australian Air Force (RAAF, z ang. Królewskie Australijskie Siły Powietrzne) – oficjalna nazwa wojskowych sił powietrznych Australii. RAAF powstał w marcu 1914 r. początkowo jako Australian Flying Corps podlegając armii australijskiej, ale już 31 marca 1921 został wyodrębniony jako niezależna formacja wojskowa. Mottem RAAFu jest łacińskie zdanie Per Ardua ad Astra (Przez trudy do gwiazd).

I wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Już na samym początku I wojny światowej w końcu 1914 roku Australian Flying Corps wysłało swoje samoloty do walk z Niemcami w Nowej Gwinei. Jednak nie zostały one użyte w walce z powodu szybkiego zwycięstwa sprzymierzonych. Pierwsze loty bojowe zostały wykonane na terenie Iraku 27 maja 1915 roku przez Mesopotamian Half Flight – jednostkę składającą się z 3 samolotów. Wkrótce jednostki australijskie zostały użyte do walk w Egipcie, Palestynie oraz we Francji. Brały czynny udział w walkach do zakończenia wojny. W końcu 1918 roku na froncie zachodnim działały 4 eskadry AFC. W ich szeregach służyło łącznie 75 asów myśliwskich.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Personel naziemny bombowca Avro Lancaster G-George z 460 dywizjonu RAAF w Wielkiej Brytanii

W Europie i Afryce Północnej[edytuj | edytuj kod]

W roku 1939, na samym początku II wojny światowej, Australia przystąpiła do wspólnego systemu treningowego Wspólnoty Narodów, zgodnie z którym załogi odbywały wstępne szkolenie w Australii, by następnie udać się do Kanady dla odbycia bardziej zaawansowanych treningów. Ogółem w Wielkiej Brytanii i Afryce Północnej służyło dziewiętnaście dywizjonów bombowych, myśliwskich, rozpoznawczych i innych RAAF. Około 9% personelu, służącego pod dowództwem RAF w Europie i w basenie Morza Śródziemnego, stanowili piloci i obsługa naziemna RAAF.

Wobec tego, że przemysł brytyjski był celem bombardowań Luftwaffe, rząd australijski powołał do życia Departament Produkcji Lotniczej (DAP), w celu zaopatrywania siły powietrzne Wspólnoty Brytyjskiej w budowane na miejscu (na czym ostatecznie skorzystał RAAF) zaprojektowane przez Brytyjczyków maszyny takie, jak na przykład samoloty torpedowe DAP Beaufort.

Na europejskim teatrze działań personel latający RAAF był szczególnie widoczny w formacjach bombowców RAF: reprezentowały one zaledwie 2% całego personelu RAAF w ciągu wojny, ale odnotowały aż 23% wszystkich, którzy polegli w akcji. Te dane statystyczne najlepiej ilustruje fakt, że przez 460 Dywizjon, latający głównie na bombowcach Vickers Wellington i Avro Lancaster, oficjalnie przewinęło się około 200 załóg, z czego śmierć poniosło 1018 ludzi, co wskazuje, iż dywizjon pięciokrotnie przestawał praktycznie istnieć.

Na Pacyfiku[edytuj | edytuj kod]

Myśliwce Brewster Buffalo w Singapurze

Początek wojny na Pacyfiku i szybkie postępy japońskich sił zbrojnych po raz pierwszy w historii stworzyły zagrożenie dla kontynentu australijskiego. RAAF był do tego zupełnie nieprzygotowany i nie miał wystarczających sił, by móc prowadzić równą walkę z napastnikami.

W roku 1941 i na początku 1942 wielu lotników RAAF z dywizjonów 21. i 453. brało udział w walkach brytyjskiego RAF w Chinach, na Malajach i w Indiach Holenderskich. Szczególnie alianccy piloci myśliwscy bili się dobrze mimo tego, że byli w mniejszości i musieli latać na przestarzałych samolotach, jak Brewster Buffalo.

Zaskakujący nalot na Darwin w dniu 19 lutego 1942 roku zmusił dowództwo do podjęcia zdecydowanych kroków. Część dywizjonów RAAF została wycofana z Europy, aczkolwiek znaczna ich liczba została tam do końca wojny. Braki w samolotach myśliwskich i szturmowych spowodowały konieczność przyjęcia budowanych w USA samolotów P-40 Kittyhawk oraz szybkiego zaprojektowania i produkcji pierwszego australijskiego samolotu bojowego CAC Boomerang. Kittyhawki RAAF Kittyhawks odegrały kluczową rolę w walkach o Nową Gwineę i Wyspy Salomona.

W czasie bitwy na Morzu Bismarcka importowane bombowce Bristol Beaufighter dowiodły swej przydatności w atakach z niskiego pułapu na wojska lądowe i marynarkę wojenną nieprzyjaciela. W końcowym okresie wojny Beaufightery były produkowane na miejscu przez DAP. Mimo że znacznie większe od japońskich myśliwców, Beaufightery miały też znacznie od nich większą szybkość.

Ciężkie bombowce RAAF to przede wszystkim 287 Liberatorów, które – startując z Australii i Nowej Gwinei – mogły, dzięki swemu zasięgowi, bombardować japońskie cele na Borneo i na Filipinach.

W roku 1945 RAAF otrzymał 500 myśliwców P-51 Mustang, które również wkrótce montowano i produkowano na miejscu. Pod koniec wojny, główna formacja operacyjna RAAF, 1 Skrzydło Lotnicze, liczyła ponad 18 000 osób personelu w 20 dywizjonach; była przeznaczona do wzięcia udziału w inwazji Wysp Japońskich (operacja „Downfall”). Podsumowując: około 20 tysięcy Australijczyków służyło – obok innych sił powietrznych Wspólnoty – w Europie. W sumie w RAAF służyło 216 900 mężczyzn i kobiet, z której to liczby 11 061 zginęło w walce.

RAAF obecnie[edytuj | edytuj kod]

Obecnie największym wyzwaniem dla RAAF będzie utrzymanie floty 100 myśliwców, taką liczbę określono optymalną dla zabezpieczenia północnej granicy kraju. Chociaż przesądzono już zastąpienie obecnych F/A-18 przez Joint Strike Fighter (Lockheed Martin F-35 Lightning II) to zamówiono jedynie 14 sztuk (dostawy 2017)[1], Hornety powinny być wycofane do 2018 roku. Kwestię wymiany floty komplikuje opóźnienie i wysoka cena F-35A, która ustabilizuje się, gdy samolot wejdzie do masowej produkcji. Dla wypełnienia luki po wycofaniu F/A-18A/B dokupiono 24 F/A-18F Super Hornet, które w służbie zastąpiły bombowce F-111C. Flotę patrolowych AP-3C Orion zastąpią prawdopodobnie Boeing P-8 Poseidon, oparte na B737 podobnie jak obecne Boeing 737 AEW&C i BBJ. Lotnictwo transportowe przez najbliższe dekady będzie opierać się na 6 C-17 Globemaster III, 12 C-130J Super Hercules oraz 10 C-27J Spartan, które zastąpią DHC-4 Caribou (dostawy 2015), dla zaoszczędzenia środków na zakup F-35A przyspieszono wycofanie C-130H[2]. W odległych planach jest też zastąpienie treningowych PC-9 oraz pozyskanie większych BSL.

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Obecnie[edytuj | edytuj kod]

W 2011 r. w składzie RAAFu znajdowały się następujące samoloty:

Zdjęcie Samolot Producent Typ Wersja W służbie[3] Uwagi
RAAF Super Hornet Amberley.jpg Boeing F/A-18E/F Super Hornet  Stany Zjednoczone myśliwiec wielozadaniowy F/A-18F 24 Dla zastąpienia F-111C i z powodu opóźnienia dostaw F-35A, 12 przygotowano do przebudowy w przyszłości na EA-18G Growler (oznaczone F/A-18F+), dostawy 2010-2011. No. 6 i No. 1 Squadron RAAF (RAAF Base Amberley).
RAAF FA-18A landing at 2011 Avalon Air Show.jpg McDonnell Douglas F/A-18 Hornet  Stany Zjednoczone myśliwiec wielozadaniowy F/A-18A
F/A-18B
55
16
No. 3, No. 75, No. 77 Squadron i No. 2 OCU (RAAF Base Williamtown). Dostawy 1984-1990.
KC-30A RAAF YBBN 20111106.jpg Airbus A330 MRTT  Francja tankowiec/transportowiec KC-30A 5 No. 33 Squadron (RAAF Base Amberley). Dostawy 2011-2012.
RAAF Wedgetail Ryabtsev.jpg Boeing 737 AEW&C  Stany Zjednoczone Samolot wczesnego ostrzegania E-7A Wedgetail 6 Znane też jako Wedgetail.
AP-3C Orion 2008.jpg Lockheed AP-3C Orion  Stany Zjednoczone patrolowy/ZOP AP-3C/P-3C 21
RAAF C-130J Hercules in the Middle East 2009.jpg Lockheed C-130 Hercules  Stany Zjednoczone taktyczny transportowiec C-130J-30 12 No. 37 Squadron (RAAF Base Richmond)
RAAFC17A41207.JPG Boeing C-17  Stany Zjednoczone ciężki transportowiec C-17A 6 No. 36 Squadron (RAAF Base Amberley)
RAAF Beechcraft B300 King Air 350 (A32-351) and QantasLink Bombardier Dash 8 Q400 (VH-QOJ) at YSWG.jpg Beechcraft King Air  Stany Zjednoczone transportowy/treningowy B350 16 Zastępują DHC-4 Caribou do czasu przybycia następy.
RAAF Hawk 127 2011.jpg BAE Hawk  Wielka Brytania szkolenie zaawansowane 127 33
RAAF PC-9.png Pilatus PC-9  Szwajcaria szkolenie podstawowe PC-9A 65
RAAFA37001.JPG Bombardier Challenger 600  Stany Zjednoczone VIP CL 604 3
RAAFBBJA36001.JPG Boeing Business Jet  Stany Zjednoczone VIP 737-700 BBJ 2
IAI Heron  Izrael BSL Heron 1 3

W przeszłości[edytuj | edytuj kod]

P-40 Kittyhawk, 1942
P-51D, Japonia 1950
Meteor F.8, Korea 1951
F-4E Phantom II, 1971
Bristol Beaufort, 1941
Canberra B20, Wietnam 1970
F-111C, 1984
PBY Catalina, 1941
C-47 Dakota, 1961
DHC-4 Caribou
Boeing 707
DH.82A Tiger Moth
CA-25 Winjeel
CAC CA-30 (MB-326H)
Sikorsky S-51

[4]

Myśliwce

Samoloty bombowe

Rozpoznawcze/patrolowe

Transportowe

Użytkowe

Treningowe

Śmigłowce

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Norman Ashworth: How Not To Run An Air Force! The Higher Command of the Royal Australian Air Force During the Second World War, Royal Australian Air Force Air Power Development Centre 1999, ISBN 0-642-26550-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons