Rozalia Celakówna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Służebnica Boża
Rozalia Celakówna
mistyczka
pielęgniarka
RozaliaCelakówna.jpg
Apostołka Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa, Rozalia Celakówna
Data urodzenia 19 września 1901
Jachówka
Data śmierci 13 września 1944
Kraków
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Szczególne miejsca kultu Bazylika Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie
(ul. Kopernika 26)
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Rozalia Celakówna (ur. 19 września 1901 w Jachówce, zm. 13 września 1944 w Krakowie) – polska pielęgniarka, mistyczka oraz Służebnica Boża.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wychowała się w rodzinie wielodzietnej[1][2]. Rodzice, Tomasz i Joanna z domu Kachnic, mieli ośmioro dzieci, z których Rozalia była najstarszą (brat jej Stanisław[3] był m.in. pilotem w Dywizjonie 302, zaś najmłodszy Rafał został salwatorianinem). W pobliżu miejsca urodzenia, Bieńkówce przyjęła sakrament chrztu, a 11 maja 1911 roku Pierwszą Komunię św. W 1924 na stałe przeniosła się do Krakowa. W 1925 podjęła pracę w szpitalu św. Łazarza. 15 grudnia 1927 za namową spowiednika ks. dr. Jana Tobiasiewicza wstąpiła do zakonu klarysek w Krakowie, który musiała opuścić z powodu złego stanu zdrowia. Rozalia na nowo podjęła pracę w szpitalu na oddziale okulistycznym, a następnie na oddziale chorób wenerycznych. 4 sierpnia 1937 złożyła państwowy egzamin pielęgniarski.

Pod wpływem wiary oraz wewnętrznego głosu Jezusa Chrystusa miała wizje[4], dzięki którym powstała idea poświęcenia się Sercu Jezusa oraz Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa. Szczególną opiekunką duchową była dla niej św. Teresa od Dzieciątka Jezus. Za namową swoich kolejnych spowiedników: o. Henryka Jakubca - prowincjała dominikanów, o. Władysława Całki - redemptorysty a zwłaszcza ks. Kazimierza Dobrzyckiego (o. Zygmunta) - paulina, którzy byli jej kierownikami duchowymi, Rozalia spisała swoje wewnętrzne doświadczenia[5].

Zmarła w wyniku komplikacji zdrowotnych spowodowanych anginą Plauta-Vincenta 13 września 1944. Pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[a].

Grób Rozalii Celakówny na cmentarzu Rakowickim w Krakowie

W 1938 prymas August Hlond wyznaczył specjalną komisję, która potwierdziła zgodność jej objawień z doktryną katolicką. 5 listopada 1996 kardynał Franciszek Macharski rozpoczął w archidiecezji krakowskiej jej proces beatyfikacyjny. Na szczeblu diecezjalnym zakończył się on 17 kwietnia 2007[6], po czym akta wysłane zostały do Watykanu. Wicepostulatorem wyznaczono jezuitę o. prof. Władysława Kubika.

Szczególnym miejscem kultu jest Bazylika Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie przy ul. Kopernika 26, gdzie zbudowano jej sarkofag (obecnie pusty) i gdzie każdego 13 dnia miesiąca o godz. 16:30 jest odprawiana msza święta w intencji wyniesienia jej na ołtarze.

Uwagi

  1. kwatera XLVIII zachodnia, mogiła 9

Przypisy

  1. Stanisław Leniartek: Służebnica Boża Rozalia Celakówna: Biografia. (PDF) (pol.). Intronizacja.redemptor.pl.
  2. Ewa Wieczorek: Służebnica Boża Rozalia Celakówna życie i misja, 2006 r. (PDF) (pol.). Regnumchristi.com.pl.
  3. Brat Rozalii Stanisław Celak (pol.). Nspj.jezuici.pl. [dostęp 2012-08-10].
  4. o. Zygmunt Dobrzycki, o. Sykstus Szafraniec: Wielkie wezwanie Serca Jezusa do narodu polskiego. Rozalia Celakówna i jej misja. Kraków: WAM, 1998., str. 49-85
  5. Służebnica Boża i jej przesłanie
  6. Biuro Postulacji S.B. Rozalii Celakówny: Komunikat Biura Postulacji Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny (pol.). Dzieła Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu, 29 lipca 2012. [dostęp 2012-09-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Małgorzata Czepiel: Rozalia Celakówna. Wyznania z przeżyć wewnętrznych. Kraków: WAM, 2007. ISBN 978-83-7318-993-5.
  • Małgorzata Czepiel: Rozalia Celakówna. Pisma. Kraków: WAM, 2008. ISBN 978-83-7505-231-2.
  • o. Zygmunt Dobrzycki OSPPE, o. Sykstus Szafraniec OSPPE: Wielkie wezwanie Serca Jezusa do narodu polskiego. Rozalia Celakówna i jej misja. Kraków: WAM, 1998. ISBN 83-7097-223-3

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]