Rozdrobnienie feudalne

Z Wikipedii

Rozdrobnienie feudalne (inaczej rozbicie dzielnicowe) jest to etap rozwojowy większości państw feudalnych, polegający na podziale względnie jednolitej monarchii wczesnośredniowiecznej na szereg (bardziej lub mniej samodzielnych) księstw dzielnicowych.

Przyczyny rozdrobnienia feudalnego:

• traktowanie państwa jako własności panującego (zasada patrymonialna)
• dążenia odśrodkowe możnych oraz wyższego duchowieństwa, zainteresowanych ograniczeniem jednowładztwa książąt
• brak świadomości narodowej
• brak powiązań gospodarczych w skali całego kraju, funkcjonowanie małych rynków lokalnych

Rozdrobnienie feudalne w państwach europejskich:

• Rozdrobnienie najwcześniej przeżyła Francja. Trwało ono od 987 r. do zwołania Stanów Generalnych przez Filipa IV Pięknego w 1302 r.
• W Niemczech rozdrobnienie nastąpiło późno, bo dopiero ok. 1250 r., jednak trwało bardzo długo, gdyż pełne zjednoczenie Niemiec przeprowadził dopiero kanclerz Bismarck w 1870 r.
• Na Rusi rozbicie dzielnicowe trwało od roku 1054 do 1480, w którym Iwan III Wielki (Srogi) zrzucił jarzmo tatarskie.
• W Polsce rozdrobnienie feudalne trwało od 1138 r. (śmierć Bolesława Krzywoustego) do zjednoczenia części ziem polskich przez Władysława Łokietka w 1320.

Zobacz też:

• Polska w okresie rozbicia dzielnicowego