Rozmowa w Katedrze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rozmowa w Katedrze, powieść peruwiańskiego pisarza Maria Vargasa Llosy, po raz pierwszy opublikowana w 1969 roku pod tytułem Conversación en la Catedral. Uważana za najważniejsze dzieło w dorobku Llosy i jedną z najlepszych powieści XX w.

Rozmowa w Katedrze jest udaną próbą stworzenia powieści totalnej. Llosa wykorzystuje eksperymenty formalne Joyce'a czy Faulknera – czasem je pogłębiając, osadza je jednak w latynoskich realiach, demaskując pokolonialny system społeczny nadal obowiązujący w jego ojczyźnie.

Pierwowzorem literackiej Katedry była knajpa o takiej samej nazwie, znajdująca się w pobliżu Plaza de la Union w Limie. Obecnie jest tam parking[1].


Połowa lat 60. Santiago Zavala, trzydziestolatek pracujący w redakcji jednej z limańskich gazet, spotyka dawnego szofera swego ojca (o imieniu Ambrosio) i razem lądują w tytułowej Katedrze, obskurnej knajpie dla biedoty, prowadzonej przez Chińczyków. Zaczynają się nieodzowne przy piwie wspominki i rodzą wątpliwości... Kim był ojciec Santiago? A może kim próbował być? Peruwiańskim arystokratą? Biznesmenem? Politykiem? Kimś jeszcze innym?

Losy Santiago i jego rodziny oraz związana z nią obyczajowo-kryminalna intryga, służą Llosie do stworzenia szerokiej panoramy Peru, od metyskich i murzyńskich chat po rezydencje kreolskiej elity społecznej, finansowej, politycznej. Santiago wędruje po zakamarkach pamięci i cofa się o dekadę, a Llosa jeszcze wcześniej, odtwarzając mechanizm powstawania dyktatury i ukazując jej nie zawsze jawny wpływ na życie jednostki.

Przypisy

  1. Roman Warszewski: Skrzydła diabła, rogi anioła. Mówi Mario Vargas Llosa. Katowice: Wydawnictwo KOS, 2007, s. 38.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]