Roztrzeplin wiechowaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Roztrzeplin wiechowaty
Koelreuteria paniculata2.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd mydleńcowce
Rodzina mydleńcowate
Rodzaj roztrzeplin
Gatunek roztrzeplin wiechowaty
Nazwa systematyczna
Koelreuteria paniculata Laxm[2].
J. Arnold Arbor. 2:171. 1921
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Roztrzeplin wiechowaty (Koelreuteria paniculata Laxm) – gatunek rośliny należący do rodziny mydleńcowatych. Rodzajowa nazwa naukowa roztrzeplinu została nadana na cześć niemieckiego przyrodnika J.G. Koelretura. Gatunek występuje w Chinach, Japonii i w Korei. Rośnie w podszycie świetlistych lasów dębowo-sosnowych.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Duży krzew lub małe drzewo osiągające wysokość 6-8 (-15) i szerokości 5 metrów. Posiada luźną i szeroką koronę, często krzywą. W młodości korona kulista, w starszym wieku płasko wysklepiona do parasolowatej.
Liście
Opadające na zimę, długości do 35 centymetrów,ustawione skrętolegle, nieparzystopierzasto złożone, składające się z 7-15 podłużniejajowatych listków długości 3-8 centymetrów, barwy ciemnozielonej, natomiast młode listki barwy jaskrawoczernowej; jesienią liście przebarwiają się na pomarańczowo lub pomarańczowobrązowo.
Kora
Jest brązowa z wąskimi, pomarańczowymi paskami.
Kwiaty
Wzniesione w szczytowe luźne wiechy wielkości 15-30 cm. Małe, żółte. Pojawiają się od końca czerwca do lipca.
Owoce
Kuliste, czarne rozdęte torebki o cienkich, pergaminowatych ściankach, początkowo zielonkawe, później czerwonobrązowe. Długo utrzymują się na gałązkach, są bardzo dekoracyjne.
Korzenie
Silne, mięsiste, płasko rozprzestrzenione, wrażliwe na zbitą glebę.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

W Japonii z nasion roztrzeplinu produkuje się różańce.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Wymagania
Preferuje stanowiska słoneczne, dobrze znosi wysoką temperaturę, znosi suszę; w młodości wrażliwy na przymrozki; odporny na warunki typowo miejskie. Gleby świeże do suchych, o dużej zawartości wapnia. Unika gleb ciężkich, wilgotnych, gliniastych i ilastych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Helmut Pirc, 2004. Bäume von A – Z. Ulmer Eugen Verlag.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-12].
  2. The Plant List. [dostęp 2012-09-04].