Rozziew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rozziew (hiatus, hiat) – sąsiedztwo dwóch samogłosek bądź wewnątrz wyrazu (na przykład boa, moa - tak zwany hiatus wewnętrzny), bądź też na styku dwóch wyrazów (hiatus zewnętrzny). W wielu językach istnieje tendencja do unikania rozziewu, może być ona realizowana przez:

  • epentezę, najczęściej półsamogłoski, na przykład błędne "kakało" zamiast kakao
  • zanik sylabiczności poprzez przekształcenie samogłoski w półsamogłoskę, na przykład: dojdę = do + idę
  • zanik jednej z samogłosek (elizja)
  • zlanie się dwóch samogłosek w jedną samogłoskę lub w dyftong

Szczególnie wyraźne unikanie rozziewu (poprzez elizję) występowało w poezji łacińskiej. Również w klasycznym (a także poniekąd wcześniejszym) sanskrycie widoczne są bardzo wyraźne tendencje do unikania rozziewu (z wyjątkiem niektórych konkretnych przypadków), czemu poświęcona jest spora część ściśle określonych reguł sandhi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Encyklopedia językoznawstwa ogólnego (Wrocław 2003) ISBN 83-04-04680-6