Ruch Światło-Życie

Z Wikipedii

Treść tego hasła może nie być zgodna z zasadami neutralnego punktu widzenia. Zajrzyj na stronę dyskusji i pomóż go poprawić.

Witraż z symbolem PHOS-DZOE (Światło-Życie) - znajdujący się w kaplicy Chrystusa Sługi na Kopiej Górce (Centrum Ruchu Światło-Życie) w Krościenku nad Dunajcem.

FOS-ZOE

Ruch Światło-Życie (znany powszechnie jako Oaza) - jeden z ruchów odnowy Kościoła według nauczania Soboru Watykańskiego II. Ruch ten powstał w Polsce, a jego założycielem był sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki.

Ruch gromadzi ludzi różnego wieku i powołania: młodzież, dzieci, dorosłych, jak również kapłanów, zakonników, zakonnice, członków instytutów świeckich oraz rodziny w gałęzi rodzinnej, jaką jest Domowy Kościół (nazywany także Oazą Rodzin). Poprzez odpowiednią dla każdej z tych grup formację Ruch Światło-Życie stara się wychowywać "dojrzałych chrześcijan" i służyć odnowie Kościoła przez przekształcanie parafii w żywe "wspólnoty wspólnot", czyli doprowadzanie parafii do stanu, w którym nie będzie potrzebne istnienie wspólnot (wypełni się odnowa Kościoła).

Znakiem rozpoznawczym Ruchu Światło-Życie jest starochrześcijański symbol ΦΩΣ ΖΩΗ (czyt. p^hos-dzoe) - greckie słowa "światło" i "życie", krzyżujące się na literze "omega", która tutaj jest symbolem Ducha Świętego (jako tego, który jest wszystkim):

[edytuj] Historia ruchu

Początki historii Ruchu sięgają pierwszej "oazy", czyli wyjazdu rekolekcyjnego o charakterze przeżyciowym, która odbyła się w r. 1954 z udziałem ministrantów. Przed rokiem 1976 Ruch był znany pod nazwą "Ruch oazowy", "Ruch Żywego Kościoła", "Ruch Niepokalanej". Twórcą oazy, założycielem Ruchu i pierwszym moderatorem krajowym był ks. Franciszek Blachnicki (pochowany w kościele pw. Dobrego Pasterza w Krościenku), zmarły w 1987. Drugim, po ks. Blachnickim moderatorem Ruchu Światło-Życie był ks. Wojciech Danielski (pochowany w Warszawie na Powązkach), zmarły w r. 1985. Od kilkunastu lat Ruch Światło-Życie działa także za granicą: w Bułgarii, w Słowacji, na Litwie, w Czechach, w Niemczech, na Białorusi, na Ukrainie (skąd coraz liczniej młodzież przybywa na wakacyjne oazy do Polski) i na Łotwie oraz od 2006 roku w Irlandii.

[edytuj] Charakterystyka ruchu

Cel Ruchu Światło-Życie jest osiągany poprzez realizację programu formacyjnego. Każdy uczestnik Ruchu po ewangelizacji, prowadzącej do przyjęcia Jezusa Chrystusa jako swego osobistego Pana i Zbawiciela, uczestniczy w formacji w grupie "uczniów Jezusa" (deuterokatechumenat), a następnie we wspólnocie diakonijnej, podejmując konkretną służbę (diakonię) w "Kościele i świecie". Jest ona niemal zawsze związana z posługami na rzecz Ruchu. Ewangelizacja - katechumenat - diakonia, to trzy etapy drogi formacyjnej Ruchu Światło-Życie na wszystkich poziomach formacji.

Nieodłącznie z tym ruchem wiąże się Krucjata Wyzwolenia Człowieka, polegająca na: powstrzymaniu się od spożywania napojów alkoholowych, nie częstowania alkoholem, nie wydawania pieniędzy na alkohol, powstrzymywaniu się i przeciwdziałaniu wszystkiemu co prowadzi do zniewolenia człowieka a także na modlitwie za osoby uzależnionych. Wszystko to należy rozumieć jako sposób walki z problemem alkoholowym w Polsce.

Podstawowe metody realizacji programu formacyjnego to:

• metoda "światło-życie", przenikająca wszystkie elementy programu formacyjnego, polegająca na tym, że szuka się światła w Słowie Bożym, by wprowadzić je w swoje życie;
• oaza rekolekcyjna i mała grupa formacyjna.

Specyfiką metody Ruchu Światło-Życie jest realizacja zasady "życie z życia" (tylko osoba która sama żyje dojrzałą wiarą, może ją przekazywać innym) i zasady organicznego wzrostu.

Struktura ruchu jest zgodna ze strukturą Kościoła: małe grupy do których należą uczestnicy Ruchu, zasadniczo tworzą jego wspólnotę w parafii. Wspólnoty Ruchu utrzymują ze sobą łączność spotykając się na Dniach Wspólnoty.

Odpowiedzialność za całość Ruchu sprawuje Moderator Generalny Ruchu Światło-Życie. Na szczeblu kraju, diecezji i parafii odpowiedzialność pełnią moderatorzy krajowi, diecezjalni i parafialni. Każdy moderator pełni swą posługę wraz z zespołem diakonii. Diakonię moderacji mogą pełnić zarówno osoby świeckie, jak i duchowne.

Kapłani spełniają rolę moderatorów lub opiekunów (w wypadku nieprzynależności do Ruchu), a nienależący do stanu duchownego - świeckich odpowiedzialnych i animatorów. Spoczywa na nich odpowiedzialność za duchową formację uczestników Ruchu i eklezjalność wspólnot.

[edytuj] Moderatorzy Generalni

• Franciszek Blachnicki (do 1981)
• Wojciech Danielski (1981-1985)
• Henryk Bolczyk (1985-2001)
• Roman Litwińczuk (2001-2007)
• Adam Wodarczyk (od 2007)

[edytuj] Krytyka ruchu

Ruch cieszy się dużym poparciem władz kościelnych, a hierarchia dostrzega w nim szansę na skuteczne, nowatorskie, a przede wszystkim adekwatne do wyzwań współczesności głoszenie Ewangelii. Duszpasterze powszechnie akceptują działalność Ruchu i owocnie ją wspierają. Nie znaczy to jednak, iż działalność Ruchu nie jest krytykowana, a nawet oczerniana, a jego dokonania dezawuowane. W krytyce przodują środowiska tradycjonalistyczne, przywiązane do kanonów i kryteriów przedsoborowych form pastoralnych, do liturgii sprzed czasów Soboru Watykańskiego II i do klasycznej refleksji teologicznej. Środowiska te zarzucają Ruchowi rzekomą zbytnią protestantyzację jego działalności, synkretyzm religijny, nadużycia liturgiczne, a nawet stosowanie w prowadzonych inicjatywach metod psychomanipulacji i socjotechniki.

W czerwcu 2007 roku, na łamach, uchodzącego za pismo liberalne i otwarte na przemiany Kościoła, Tygodnika Powszechnego, ukazał się tekst "Nowy rytualizm" autorstwa Jarosława Dudycza, w którym autor zaatakował Ruch Światło-Życie, a także Odnowę w Duchu Świętym, wytykając tym wspólnotom niszczenie liturgii, odejście od poprawnych treści eklezjologicznych i redukcję Kościoła do roli grupy towarzyskiej i psychoterapeutycznej. Artykuł ten wywołał duże kontrowersje i pociągnął za sobą liczne polemiki. Znawcy Oazy, jej moderatorzy, a także działacze Odnowy w Duchu Świętym zarzucili autorowi zbyt małe zaangażowanie w kwestie, o których się wypowiedział. Wskazali na fakt, iż autor nie był nigdy członkiem żadnej z krytykowanych przez siebie wspólnot, a ponadto nie zadał sobie trudu praktycznego zapoznania się z ich założeniami i celami, a poprzestał wyłącznie na teoretyzowaniu. Tekst Jarosława Dudycza zyskał wyłącznie uznanie środowisk tradycjonalistycznych, a także niektórych grup liberalnych, generalnie nieprzychylnych sposobom funkcjonowania Kościoła katolickiego.

[edytuj] Zobacz też

• Krucjata Wyzwolenia Człowieka

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Ruchu Światło-Życie
• Wizytówka Ruchu Światło-Życie
• Strona poświęcona założycielowi Ruchu

[edytuj] Bibliografia

• Paluch Maria, Zarys historii Ruchu Światło-Życie, Lublin-Kraków 1998.
• Natanek Piotr, Ruch Światło-Życie w archidiecezji krakowskiej w latach 1971-1996, Kraków 2004.
• Dzięcioł Bogusław, Ruch Światło-Życie: refleksja socjologiczna, Bydgoszcz 1996.
• Ku dojrzałości chrześcijańskiej: XXVIII Kongregacja Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie, Częstochowa - Jasna Góra 28 lutego-3 marca 2003 r.: referaty, panel, świadectwa, homilie, słowo programowe. Katowice: Fundacja "Światło-Życie", 2003.