Ruch Reformatorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ruch Reformatorski
Lider Charles Michel
Data założenia 2002
Adres siedziby Av. de la Toison d'Or
84–86 1060 Bruksela
Deklarowana
ideologia polityczna
liberalizm
Członkostwo
międzynarodowe
Międzynarodówka Liberalna
Europejska Grupa
Parlamentarna
ALDE[1]
Barwy niebieska
strona oficjalna

Ruch Reformatorski (fr. Mouvement réformateur, MR) – belgijska, frankofońska partia polityczna o profilu liberalnym i federacyjnym charakterze, działająca na terenie Walonii.

Podstawą powołania MR stała się współpraca wyborcza z 1995 i 1999 między walońskimi centrystami z Partii Reformatorsko-Liberalnej (Parti réformateur libéral, PRL) i Demokratycznym Frontem Frankofonów (Front démocratique des francophones, FDF), reprezentującym głównie francuskojęzycznych mieszkańców Brukseli. Ruch Reformatorski utworzono w 2002 jako ścisły sojusz polityczny PRL, FDF, a także chadeckiego Obywatelskiego Ruchu na rzecz Zmian (Mouvement des citoyens pour le changement, MCC) oraz działającej we wspólnocie niemieckojęzycznej Partii na rzecz Wolności i Postępu (Partei für Freiheit und Fortschritt, PFF)[2]. Szyld PRL, największego ugrupowania federacji, przestał być wkrótce stosowany (jej działacze występują jako przedstawiciele MR), pozostałe formacje zachowały w ramach koalicji autonomię organizacyjną.

Ruch Reformatorski od początku współtworzył kolejne rządy Guya Verhofstadta, Yves'a Leterme, Hermana Van Rompuya i ponownie Yves'a Leterme. W latach 2004–2009 jeden z jego liderów, Louis Michel, reprezentował Belgię w Komisji Europejskiej.

MR należy do Partii Europejskich Liberałów, Demokratów i Reformatorów, natomiast MCC działa w Europejskiej Partii Demokratycznej.

W 2011 partia FDF w trakcie kryzysu politycznego związanego z tworzeniem nowego rządu zdecydowała się opuścić federację[3]. W 2011 partia weszła do koalicji rządowej popierającej rząd, na czele którego stanął waloński socjalista Elio Di Rupo.

W 2014 po kolejnych wyborach krajowych i kilkumiesięcznych negocjacjach reformatorzy dołączyli do nowej koalicji rządowej, której premierem został ich lider Charles Michel[4].

Wyniki wyborcze[edytuj | edytuj kod]

Wybory do Izby Reprezentantów[5][6]:

  • 1995: 10,3% głosów, 18 mandatów – kartel wyborczy PRL i FDF
  • 1999: 11,1% głosów, 18 mandatów – kartel wyborczy PRL, FDF i MCC
  • 2003: 11,4% głosów, 23 mandaty
  • 2007: 12,5% głosów, 24 mandaty
  • 2010: 9,3% głosów, 18 mandatów[7]
  • 2014: 9,6% głosów, 20 mandatów

Przewodniczący[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy