Ruch liturgiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ruch liturgiczny – sięgający XIX w. nurt w teologii liturgii katolickiej zmierzający do odnowienia życia modlitwy i praktyki sakramentalnej Kościoła katolickiego. Jego owocem była reforma liturgiczna zapoczątkowana przez Sobór watykański II (1962-1965). Ruch zainspirował odnowę liturgii wielu innych Kościołów chrześcijańskich, m.in. Kościoła anglikańskiego i innych Kościołów Wspólnoty anglikańskiej, a także niektórych wyznań protestanckich.

Początki ruchu w kościele katolickim sięgają 1832 r., kiedy to francuski benedyktyn dom Prosper Guéranger odnowił fundację opactwa St.Pierre w Solesmes. Początkowo poszukiwania szły w kierunku przywrócenia rzymskiej liturgii jej czysto średniowiecznej formy. Dom Guéranger i jego uczniowie skupili się również na studiowaniu i odnawianiu chorału gregoriańskiego. Do badań przyłączyły się inne szkoły liturgiczne, m.in. szkoła kierowana przez Pierre'a Batiffol. Zajmowały się one jednak głównie studiami teoretycznymi niemającymi przełożenia praktycznego na liturgię katolicką.

Studiom liturgicznym dopomogły, poprzez dostarczenie źródeł do poznania liturgii wczesno-chrześcijańskiej, publikacje serii patrystycznej Patrologia Latina kierowanej przez J.-P. Migne'a.

Dom Lambert Beauduin OSB (1873-1960)

Na początku XX w. Ruch liturgiczny otrzymał poparcie ze strony papieża Piusa X poprzez jego inicjatywy reformy Brewiarza rzymskiego oraz przywrócenia powszechności przystępowania do komunii św.. W 1909 r., na kongresie katolickim w Malines w Belgii dom Lambert Beauduin (1873-1960), mnich opactwa Mont César, przedstawił program poszukiwań, który stał się podstawą belgijskiego ruchu odnowy liturgicznej. Był to też prawdziwy początek współczesnego Ruchu liturgicznego[1]. Benedyktyński teolog zwracał uwagę m.in. na to, że liturgia:

  • powinna być działaniem wspólnym wiernych, nie tylko księdza;
  • powinna stać się źródłem duchowości chrześcijańskiej i życia duchowego ogółu wiernych;

Ojciec Beauduin postulował również:

  • życie liturgiczne winno mieć miejsce także w rodzinach, które są miejscem sprawowania liturgii kościelnej;
  • wydanie małego mszalika oraz tekstów godzin brewiarzowych w cenie dostępnej dla przeciętnej rodziny;
  • propagowanie chorału gregoriańskiego, zgodnie z życzeniem Piusa X wyrażonym w Motu Proprio
  • organizowanie dorocznych rekolekcji poświęconych chorałowi i jego miejscu w liturgii dla członków chórów kościelnych, które miały istnieć w każdej parafii[1].

Faktycznie po konferencji w Malines zaczęto dość powszechnie wydawać mszaliki dla wiernych, szczególnie aktywny na tym polu był dom Fernand Cabrol, opat Farnborough w Anglii oraz dom Gaspar Lefebvre, mnich z Brugii[2]. Ruch rozprzestrzenił się także na Niemcy, dzięki takim uczonym jak opat benedyktyńskiego opactwa Maria Laach Odo Casel czy Anton Baumstark (jr) (1872-1948) oraz Austrię – m.in. dzięki działalności profesora jezuickiego kolegium w Insbrucku, Josefa A. Jungmanna SJ, autora Missarum sollemnia. We Francji studiami nad odnową liturgii zajmowali się tacy teolodzy, jak Louis Bouyer czy jeden z pierwszych braci Wspólnoty Taize, Max Thurian (1921-1996), autor książki L'Eucharistie. Mémorial du Seigneur. Sacrifice d'action de grâce et d'intercession, (1959) i uczestnik komisji Wiara i Ustrój (Faith and Order), Światowej Rady Kościołów, która w Limie w 1982 r. opracowała dokument Baptism, Eucharist, Ministry (BEM).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Por. Louis Bouyer: Life and Liturgy (Liturgical Piety). 1955, s. 58-60.
  2. Por. Louis Bouyer: Life and Liturgy (Liturgical Piety). s. 64.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Louis Bouyer: Life and Liturgy (Liturgical Piety). Londyn: Sheed & Ward, 1955, s. 284.
  • Bernard Botte, Le mouvement liturgique. Témoignage et souvenirs. Paryż: Desclée, 1973.
  • J.G. Davies (SCM), A Dictionary of Liturgy and Worship,
  • Donald Gray, Earth and Altar (Canterbury Press 1986)
  • A.G.Hebert, Liturgy and Society (Faber 1935)
  • Josef Jungmann, The Early Liturgy, (DLT 1960)
  • Theodor Klauser, A Short History of the Western Liturgy, (przekład na j. ang. J. Halliburton) (1969)
  • Giewald, A. & Thomann, G. "The Lutheran High Church Movement in Germany and its liturgical work: an introduction", Lulu.com, 2011. ISBN 978-1-4709-7378-0

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]