Rudolf Belling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Trójdźwięk, 1919
Górnik 1930
Motyw kwiatowy, 1972, Park olimpijski, Monachium

Rudolf Edwin Belling (ur. 26 sierpnia 1886 w Berlinie, zm. 9 czerwca 1972 w Krailling koło Monachium) – {{Niemcy|niemiecki]] rzeźbiarz.

W latach 1892-1901 uczęszczał do szkoły w berlińskiej dzielnicy Steglitz, następnie uczył się w pruskim internacie wojskowym Luisenstift. Ukończył szkołę kupiecką, ale został uczniem w warsztacie rzemiosła artystycznego. Po ukończeniu szkoły rzemieślniczej kształcił się na kursach wieczorowych rysunku i modelowania oraz na wykładach anatomii dla artystów w berlińskiej akademii weterynaryjnej.

W roku 1908 założył wraz z Emilem Kaselowem własną pracownię rzemiosła artystycznego. W roku 1909 uzyskał zlecenia na prace scenograficzne dla Maxa Reinhardta. Dzięki nawiązanym znajomościom w kręgach artystycznych zapoznał się ze sztuką ekspresjonizmu. W jego pracach pojawiły się motywy teatru i tańca. W roku 1911 rzeźbiarz Peter Breuer, profesor rzeźby akademii sztuki w Berlinie-Charlottenburgu przyjął go na kurs mistrzowski i oddał mu do dyspozycji pracownię.

W latach 1915-1917 Belling służył w wojsku na lotnisku Adlershof w pracowni modelowania.

W końcu roku 1918 włączył się do ruchów rewolucyjnych, był współzałożycielem ugrupowania „Grupa Listopadowa“ (Novembergruppe), w której do roku 1932 był przewodniczącym komisji wystawowej.

W roku 1919 stworzył słynną rzeźbę „Dreiklang” (Trójdźwięk). W latach 1920-1921 zajmował się wystawiennictwem. W roku 1925 poślubił tancerkę Toni Friedlaender. W następnych latach współpracował z wieloma architektami.

W roku 1931 został wybrany na członka Pruskiej Akademii Sztuki, lecz od roku 1933 spotkał się z narastającym bojkotem i szykanami, jako twórca „sztuki zdegenerowanej”. W roku 1935 wyjechał do Nowego Jorku, gdzie zaproponowano mu wykłady rzeźby. W tym samym roku rozwiódł się z żoną, w następnym odwiedził na krótko Niemcy, gdzie jego dzieła znalazły się na „wystawie sztuki zdegenerowanej”.

W roku 1937 uzyskał azyl polityczny w Turcji, gdzie objął posadę w akademii sztuk pięknych w Stambule. Tam spędził lata II wojny światowej. W 1942 poślubił Jolandę Manzini.

W roku 1944 jego pracownia w Niemczech została zbombardowana, wiele prac uległo zniszczeniu. Od roku 1951 pracował na politechnice w Stambule. W roku 1966 powrócił do Niemiec, gdzie pozostał do końca życia.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

W twórczości Bellinga wyodrębnia się trzy okresy: pobyt w Belinie do lat trzydziestych, pobyt na emigracji w Turcji i ostatnie lata życia w Monachium.

Od roku 1912 tworzył rzeźby o cechach kubizmu i ekspresjonizmu, pod wpływem kierunków futuryzmu i konstruktywizmu, także pod wpływem przyjaźni z Aleksandrem Archipenko.

Najważniejszym dziełem tego okresu jest rzeźba „Trójdźwięk” z roku 1919, pierwsze tego rodzaju dzieło w sztuce niemieckiej, stworzone z myślą o syntezie malarstwa, rzeźby i architektury. Rzeźba była przeznaczona do oglądania z wszystkich stron, bez wyróżnienia strony frontowej.

We współpracy z architektami stworzył kilka fontann, gdzie woda miała ożywiać statyczność abstrakcyjnych rzeźb.

Podczas pobytu w Turcji poświęcił się głównie pracy pedagogicznej. W roku 1944 stworzył pomnik prezydenta Turcji Ismeta Inönü.

Po powrocie do Niemiec pozostał wierny swojemu stylowi, czego dowodem jest Symbol Wspólnoty z roku 1968 i rzeźba kwiatowa z roku 1972.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Winfried Nerdinger: Rudolf Belling und die Kunstströmungen in Berlin 1918–1923. Berlin 1981 (z wykazem dzieł).
  • Richard Hamann: Geschichte der Kunst : Verlag von Th. Knauf Nachf. Berlin 1933 str. 882
Wikimedia Commons