Rudolf Heß

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: Rudolf Höß i Walter Rudolf Hess.
Rudolf Walter Richard Heß
Bundesarchiv Bild 183-1987-0313-507, Rudolf Hess.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1894
Aleksandria
Data i miejsce śmierci 17 sierpnia 1987
Berlin Zachodni
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg
Zastępca Führera
Przynależność polityczna Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników
Okres urzędowania od 21 kwietnia 1933
do 12 maja 1941
Następca Martin Bormann (jako Szef Kancelarii NSDAP)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Rudolf Walter Richard Heß (pisownia alternatywna: Hess; ur. 26 kwietnia 1894 w Aleksandrii, zm. 17 sierpnia 1987 w Berlinie Zachodnim) – jeden z przywódców hitlerowskiej III Rzeszy. Do 1941 zastępca Adolfa Hitlera i formalnie trzecia (po Hermannie Göringu) osoba w państwie.

Spis treści

[edytuj] Biografia

Urodził się w 1894 roku. Był najstarszym synem niemieckiego kupca Fritza Hessa i jego żony Klary[1]. Mieszkał z rodziną w wygodnej, otoczonej bujnym ogrodem trzypiętrowej willi w Ibrahimijji, wschodnim przedmieściu Aleksandrii[1]. Wykształcenie zdobył w Niemczech i Szwajcarii[2]. Mały Rudolf uczęszczał do niemieckiej szkoły protestanckiej w Aleksandrii, a w wieku czternastu lat chodził do ewangelickiej szkoły w Bad Godesberg, gdzie uczył się matematyki i przedmiotów przyrodniczych[1]. Uzupełniał swoje wykształcenie uczęszczając przez rok do École Supérieure de Commerce w Szwajcarii[1]. W 1914 roku, jako ochotnik zgłosił się do armii niemieckiej[1]. Uczestniczył w bitwie pod Ypres jako szeregowiec 7 Bawarskiego Pułku Artylerii Polowej, gdzie za waleczność zdobył Krzyż Żelazny II klasy i po awansowaniu na sierżanta wziął udział w bitwie pod Verdun[3]. Przeniesiony w Boże Narodzenie 1916 roku do 18 Bawarskiego Rezerwowego Pułku Piechoty i mianowany dowódcą plutonu 10 kompanii[3]. W lipcu 1917 roku został trafiony odłamkiem pocisku artyleryjskiego, a w sierpniu otrzymał postrzał w trakcie szturmowania wzgórza w rumuńskich Karpatach[3]. W marcu 1918 roku po przejściu testów kwalifikacyjnych rozpoczął szkolenie na pilota, a w październiku oficjalnie wstąpił do Jagdstaffel 35B, bawarskiej eskadry myśliwców stacjonujących w Givry w Ardenach[3]. Swój udział w I wojnie światowej zakończył w stopniu porucznika[4]. 13 grudnia 1918 roku został zdemobilizowany[3].

Od 1919 mieszkał w Monachium, gdzie rozpoczął studia na wydziale nauk politycznych. Niezadowolony z podpisania traktatu wersalskiego wstąpił do Towarzystwa Thule[5]. Stał się wytrawnym bojówkarzem[5]. W międzyczasie wstąpił do Freikorps i uczęszczał na wykłady z ekonomii i historii na Uniwersytecie Monachijskim[5]. W czerwcu 1920 został członkiem NSDAP[6] (legitymacja nr 16[7]). W listopadzie 1921 roku zaprosił Hitlera, żeby wygłosił przemówienie na uniwersytecie[6]. Jako jeden z pierwszych wstąpił do Sturmabteilung (SA), czyli Oddziałów Szturmowych, jak nazywano bojówki partii[6]. Wziął udział w nieudanym puczu monachijskim w 1923. Następnie w 1924 roku oddał się dobrowolnie w ręce władz i został aresztowany[8]. Wspólnie z Adolfem Hitlerem przebywał w twierdzy Landsberg, a od lutego 1925 był jego osobistym sekretarzem[9]. Skazany na osiemnaście miesięcy pozbawienia wolności, opuścił więzienie 1 stycznia 1925[10]. W 1930 został przewodniczącym Centralnej Komisji Politycznej NSDAP, w grudniu 1932 delegatem do Reichstagu, a od 21 kwietnia 1933 zastępcą Führera w NSDAP[9]. W tym samym roku wszedł w skład rządu jako minister bez teki[9]. Był także w tym okresie przewodniczącym Komitetu doradczego nazistowskiej organizacji Bund Deutscher Osten[11]. Po nocy długich noży SA zostały zastąpione SS Schutzstaffel, a Hess został przez Hitlera mianowany Obergruppenführerem, czyli generałem tej nowej formacji[12]. W 1937 roku został patronem Dwunastego Międzynarodowego Kongresu Homeopatów w Berlinie i założył Akademię Nowoczesnej Medycyny Niemieckiej Rudolfa Hessa z siedzibą w Dreźnie[13]. 1 września 1939 roku Hitler ogłosił, że w razie jego śmierci jego następcą będzie Hermann Göring, a następcą Göringa zostanie Hess[14]. Ponadto Hess był członkiem ministerialnej Rady Obrony Rzeszy[14].

[edytuj] II wojna światowa

Wrak samolotu Hessa

[edytuj] Geneza lotu do Anglii

Pod koniec lipca 1940 roku Hitler wezwał Hessa, chcąc przedstawić mu swoje „życzenia”[14]. Zakomunikował mu, że nie chce walczyć z Wielką Brytanią[14]. Hitler Wyznaczył Hessowi zadanie zbadania sposobów pozbycia się Winstona Churchilla i powiedział do niego: „Co ja mam zrobić? Czy muszę osobiście tam pojechać, żeby z, nim porozmawiać?”[15]. 31 sierpnia Hess spotkał się z profesorem Haushoferem i rozmawiał z, nim o tym, jak skontaktować się z „partią pokojową”[16]. 8 września spotkał się w swoim biurze z synem profesora Haushofera Albrechtem, który powiedział Hessowi, że nikt wpływowy w Wielkiej Brytanii nie będzie uważał traktatu z Hitlerem za coś innego niż „bezwartościowy świstek”[17]. 4 maja 1941 roku Hitler po wygłoszonym przemówieniu w Reichstagu usiadł obok Hessa i wtedy widzieli się po raz ostatni[18]. Hess przygotowywał się do swojego wyczynu lotniczego i negocjacji, które jak wierzył przywrócą mu należną pozycję ulubionego stronnika Führera[18]. Potem wróciłby do Niemiec, przywożąc na tacy pokój z Wielką Brytanią[19].

[edytuj] Lot do Anglii

W październiku zaczął się szkolić pod kierunkiem naczelnego pilota testowego fabryki produkującej samoloty Williego Stoera[20]. Po przeszkoleniu załatwił sobie własny samolot, model Bf 110E-1/N, o kodzie wywoławczym VJ+OQ i wyposażył go w dwa ogromne odrzucane zbiorniki mieszczące po 900 litrów paliwa oraz w kompas radiowy[20]. Polecił swojej sekretarce dzwonić codziennie do pracowników Centralnego Zespołu Meteorologicznego celem monitorowania pogody nad Morzem Północnym[21]. Rudolf Hess spakował banknoty, wizytówki doktora Albrechta Haushofera i profesora Karla Haushofera, aparat fotograficzny Leica, małą latarkę elektryczną, żyletkę i strzykawkę wysterylizowaną alkoholem[21]. Zabrał również lekarstwa, które znajdowały się w małych blaszanych kasetkach, pudełkach, tubkach i butelkach[21]. Przed wejściem do samolotu wręczył swojemu asystentowi Karlheinzowi Pintschowi kopertę z czterema listami: do Hitlera, Ilse Hess, Williego Messerschmitta i Helmuta Kadena, którego przeprosił za zabranie kombinezonu, ponieważ jego był w naprawie[22]. 10 maja 1941 roku o 17.45 niemieckiego czasu letniego wystartował samolotem Messerschmitt 110 i poleciał do Wielkiej Brytanii[23][22]. Wylądował na spadochronie w pobliżu Floors Farm, szesnaście kilometrów od centrum Glasgow w Szkocji[24]. Został znaleziony przez rolnika Davida McLeana, który zaprowadził go do swojego gospodarstwa[25]. Zabrali go stamtąd funkcjonariusze Gwardii Krajowej, a podczas przesłuchania przedstawił się jako kapitan Alfred Horn[25]. 16 maja pod zbrojną eskortą pojechał do Londynu, gdzie spędził 4 dni w londyńskiej Tower[26], a 20 maja został przewieziony ambulansem do posiadłości Mytchett Place[27]. 26 czerwca 1941 roku Hessa przewieziono z posiadłości Mytchett Place do Wojennego Szpitala Urazowego (Maindiff Court) dla rannego personelu wojskowego[28].

[edytuj] Proces norymberski

Rudolf Hess na ławie oskarżonych

10 października 1945 roku wieczorem przybył Hess do Norymbergi, gdzie miał zostać osądzony, wraz z innymi nazistowskimi funkcjonariuszami wysokiej rangi, za zbrodnie wojenne przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy[29]. 16 listopada Hessa skonfrontowano z jego dwiema byłymi sekretarkami: Ingeborg Speer i Hildegard Fath, ale nie przyznał się, że je zna[30]. Kiedy przedstawiono mu dawnych towarzyszy, takich jak Göring, również ich nie rozpoznał[30]. Podczas procesu wielokrotnie odpowiadał na pytania słowami: „Nie wiem. Nie mogę sobie przypomnieć”[31]. Wielu psychiatrów próbowało dojść do tego, co się dzieje w jego umyśle. Wśród testów psychiatrycznych, którym poddano Hessa znalazł się test plam atramentowych Rorschacha[31]. Pokazywano oskarżonemu kroniki filmowe przedstawiające go wraz z innymi przywódcami nazistowskimi, a przy niektórych scenach jego ręce napinały się w widoczny sposób[32]. W celu zbadania Hessa postanowiono skompletować trzyosobowe zespoły z czterech zwycięskich państw: Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych, Związku Radzieckiego i Francji, w skład których miał wchodzić psycholog, lekarz i neurolog[33]. 14 listopada połączona grupa ekspertów przeprowadziła wspólną rozmowę z Hessem[33]. 30 listopada 1945 Trybunał Norymberski rozważał, czy Rudolf Hess jest zdolny stanąć przed sądem[34]. Oskarżenie raportami medycznymi utrzymywało, że tak[35]. W czasie procesu wstał i powiedział, że nie jest niepoczytalny i że wszystko pamięta[35]. Ostatecznie został skazany na karę dożywocia[36].

[edytuj] Odbywanie kary w Spandau, śmierć

Hess odbywał karę w więzieniu Spandau w Berlinie, gdzie spędził 42 lata, z których przez 21 był tam jedynym więźniem[37]. Rudolf Hess w wieku 93 lat powiesił się na przedłużaczu elektrycznym w altance więziennego ogrodu[37].

Na własne życzenie został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu ewangelickim w Wunsiedel. W nocy z 19 na 20 lipca 2011 roku władze Wunsiedel zlikwidowały grób Rudolfa Hessa; szczątki zostały ekshumowane, skremowane, a prochy rozsypano w nieznanym miejscu[38][39].

[edytuj] Życie prywatne

Żoną Rudolfa Hessa była Ilse Pröhl, córka naczelnego lekarza wojskowego z Berlina[6]. Ślub odbył się 20 grudnia 1927 roku, a świadkami na ślubie byli: Hitler i Haushofer[9]. Para miała syna Wolfa Rudigera, nazywanego „Buzem”[40].

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 37.
  2. ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 131. ISBN 83-241-1998-1.
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 38.
  4. ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 131. ISBN 83-241-1998-1.
  5. ↑ 5,0 5,1 5,2 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 39.
  6. ↑ 6,0 6,1 6,2 6,3 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 41.
  7. ↑ Bogusław Wołoszański Tajna wojna Hitlera, wyd. 1997 r., s. 55.
  8. ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 131. ISBN 83-241-1998-1.
  9. ↑ 9,0 9,1 9,2 9,3 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 43.
  10. ↑ Bogusław Wołoszański Tajna wojna Hitlera, wyd. 1997 r., s. 56.
  11. ↑ Karol Fiedor: Bund Deutscher Osten w systemie antypolskiej propagandy. Warszawa-Wrocław: Instytut Śląski w Opolu, 1977.
  12. ↑ Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 44.
  13. ↑ Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 46.
  14. ↑ 14,0 14,1 14,2 14,3 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 47.
  15. ↑ Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 48.
  16. ↑ Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 49.
  17. ↑ Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 50.
  18. ↑ 18,0 18,1 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 60.
  19. ↑ Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 61.
  20. ↑ 20,0 20,1 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 62.
  21. ↑ 21,0 21,1 21,2 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 63.
  22. ↑ 22,0 22,1 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 64.
  23. ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 134. ISBN 83-241-1998-1.
  24. ↑ Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 69.
  25. ↑ 25,0 25,1 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 70.
  26. ↑ Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 80.
  27. ↑ Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 17.
  28. ↑ Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 378.
  29. ↑ Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 379.
  30. ↑ 30,0 30,1 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 382.
  31. ↑ 31,0 31,1 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 383.
  32. ↑ Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 384.
  33. ↑ 33,0 33,1 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 385.
  34. ↑ Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 387.
  35. ↑ 35,0 35,1 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 388.
  36. ↑ Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 395.
  37. ↑ 37,0 37,1 Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. s. 396.
  38. ↑ matsza. Ekshumowano szczątki zastępcy Hitlera. „Gazeta Wyborcza”, s. 4, 21 lipca 2011. Warszawa: Agora SA. ISSN 0860-908X. 
  39. ↑ Zlikwidowali grób zastępcy Hitlera.
  40. ↑ Joe Heydecker, Johannes Leeb, Trzecia Rzesza w świetle Norymbergi. Bilans tysiąca lat, Warszawa 1979. s. 94.

[edytuj] Bibliografia

  • John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999. ISBN 83-241-1998-1.
  • Stephen McGinty: Sekretne życie Rudolfa Hessa. Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, Kraków 2012. ISBN 978-83-240-2269-4.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Rudolf_Heß&oldid=35892461”