Rudolf von Jhering
Rudolf von Jhering lub Ihering (ur. 22 sierpnia 1818 w Aurich, zm. 17 września 1892 w Getyndze) – prawnik niemiecki.
Pochodził z prawniczej rodziny o wielowiekowych tradycjach. Był prawnukiem Hermanna Conringa[1]. Uważany jest za prekursora solidaryzmu. Stworzył "teorię interesu", która zakłada, że w społeczeństwie istnieją różne grupy o różnych interesach i prawo albo powinno je uwzględniać albo wprowadzać rozwiązania ugodowe, czyli likwidować konflikty i antagonizmy.
Jego zdaniem cel prawa ma charakter utylitarystyczny. Sprowadza się bowiem, zgodnie z racjonalnym ustawodawstwem, do maksymalizacji przyjemności przy jednoczesnej minimalizacji przykrości.
Jhering sformułował podstawy metody formalno-dogmatycznej. Ideą przyświecającą twórcy było uczynienie z prawoznawstwa dyscypliny zbliżonej do nauk ścisłych. Logiczna budowa zdań prawnych ma tworzyć podstawę konstrukcji systemu prawa. Materiał prawny ma być uporządkowany, pogrupowany i tworzyć spójny system. Prawnik natomiast powinien kierować się zasadą niesprzeczności wewnętrznej systemu. Metoda formalno-dogmatyczna przybiera skrajną postać występując jako tzw. jurysprudencja pojęciowa. Ograniczenie jej do analizy ładu logicznego i poprawności semantycznej systemu prawa wydaje się bardziej racjonalne. Szybkie, pewne i nieuchronne stosowanie norm prawnych stanowi podstawową przesłankę właściwie funkcjonującego systemu prawa. Prawo winno się bowiem urzeczywistniać [2] .
Główne dzieła [edytuj]
- Duch prawa rzymskiego (Der Geist des römischen Rechts auf den verschiedenen Stufen seiner Entwicklung), t. 1-4, wyd. 1852 - 1865.
- Cel w prawie (Der Zweck im Recht) t. 1-2, wyd. 1877 - 1883.
- Walka o prawo (Der Kampf ums Recht), wyd. 1872.
Przypisy
