Rufus Wainwright

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rufus Wainwright
Rufus Wainwright Met Opera 2010 Shankbone.jpg
Rufus Wainwright w 2010
Imię i nazwisko Rufus McGarrigle Wainwright
Data i miejsce urodzenia 22 lipca 1973
Rhinebeck, Nowy Jork, USA
Pochodzenie Montreal, Kanada
Instrument pianino, gitara
Gatunek Baroque Pop, popera
Zawód wokalista, kompozytor
Aktywność od 1993 r. do teraz
Wytwórnia płytowa Geffen Records, DreamWorks Records
Powiązania Leonard Cohen, Sting, Tori Amos
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Rufus Wainwright (ur. 22 lipca 1973 w Rhinebeck w stanie Nowy Jork) – amerykański piosenkarz pochodzenia kanadyjskiego, syn Loudona Wainwrighta III, popularnego w latach siedemdziesiątych piosenkarza folkowego.

Grę na pianinie rozpoczął mając sześć lat. W wieku trzynastu lat wspólnie ze swoją siostrą, matką oraz ciotką założyli zespół McGarrigle Sisters and Family. W tym okresie największą sławę przyniosła mu piosenka „I’m Running”, za którą w 1988 roku otrzymał nagrodę Genie Award for Best Original Song. Studiował klasyczną oraz „rockową” grę na pianinie na Uniwersytecie McGill. Otwarcie przyznaje się do bycia osobą homoseksualną[1][2][3]. Określa siebie jako libertarianina[4].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Rufus Wainwright, syn piosenkarzy folkowych Loudona Wainwrighta III i Kate McGarrigle, urodził się w Rhinebeck w stanie Nowy Jork. Jego rodzice rozwiedli się, gdy był jeszcze dzieckiem.

Na pianinie zaczął grać w wieku 6 lat, mając 13 zaczął koncertować z siostrą Marthą, matką Kate i ciotką Anną, jako zespół McGarrigle Sisters and Family. Piosenka „I’m Runnin’”, którą zagrał w filmie Tommy Tricker and the Stamp Traveller (grał w nim bohatera drugoplanowego), sprawiła, że został nominowany w 1989 do Nagrody Genie w kategorii Best Original Song w wieku lat 14. Był również nominowany do Juno Award w 1990 w kategorii „Najbardziej obiecujący wokalista roku” (org. „Most Promising Male Vocalist of the Year”).

Przez większość dzieciństwa mieszkał z matką w Montrealu, studiował na Uniwersytecie Concordia i Uniwersytecie McGill zarówno klasyczną, jak i nowoczesną muzykę fortepianową. Niektóre z jego piosenek pokazują dobrą znajomość francuskiego. Wainwright wciąż mieszka w Kanadzie.

Jako homoseksualista ujawnił się będąc jeszcze nastolatkiem. W wydaniu Rolling Stone z 11 listopada 1999 Wainwright powiedział, że ojciec rozpoznał w nim homoseksualistę. „Jeździliśmy razem samochodem, leciało Heart of Glass, a ja poruszałem ustami i udawałem, że jestem Debbie Harry [wokalistka rockowego zespołu Blondie]. To tylko jedna z wielu oznak.” Jednakże później przyznał: „Matka i ojciec nie umieli poradzić sobie z tym, że jestem gejem. Nigdy o tym tak naprawdę nie rozmawialiśmy.”

Dorastając, Wainwright zainteresował się operą (widać to w jego piosence Barcelona, w którą wpleciony jest tekst Giuseppe Verdiego). Słuchał również artystów takich jak Édith Piaf, Al Jolson, czy Judy Garland.

W wieku 14 lat Wainwright został zgwałcony w londyńskim Hyde Parku, po poderwaniu mężczyzny w barze. Przez siedem lat od tego zdarzenia nie utrzymywał stosunków płciowych. Później mówił o tej nocy w wywiadzie: „Powiedziałem, że chcę iść do parku zobaczyć gdzie odbywa się ten duży koncert. Myślałem, że to będzie romantyczna przechadzka, a on zgwałcił mnie, obrabował i próbował udusić.” Twierdzi, że przeżył tylko dlatego, że udał atak epilepsji.

Droga do sławy[edytuj | edytuj kod]

Po staniu się stałym muzykiem grającym co tydzień w Cafe Sarajevo w Montrealu, Wainwright nagrał kilka dem, wyprodukowanych przez Pierre Marchanda (który wyprodukował również Poses). Taśmy trafiły do rąk Lenny’ego Waronkera z DreamWorks, wkrótce wytwórnia podpisała z Wainwrightem kontrakt. Wiosną 1996 r. Rufus przeniósł się do Nowego Jorku i tam zaczął grywać w klubie Fez, żeby zdobyć publiczność. Jesienią przeprowadził się do Los Angeles i tam nagrał swój pierwszy album (eponimicznie zatytułowany Rufus Wainwright) wyprodukowany przez Jona Briona i Van Dyke Parksa. Płyta została wydana wiosną 1998 r. i od razu zyskała przychylność krytyków, a przez magazyn „Rolling Stone” została nazwana jedną z najlepszych płyt roku. Przez ten sam magazyn Wainwright został później nazwany najlepszym debiutem roku. Latem 1998 r. Rufus koncertował z synem Johna Lennona Seanem, później zaczął swoją pierwszą trasę koncertową. W grudniu 1998 r. pojawił się w reklamie Gap śpiewając piosenkę: What Are You Doing New Year’s Eve?. Ta promocja przyniosła mu zwiększenie zainteresowania jego osoba oraz duży wzrost sprzedaży płyt. 1 marca 1999 r. w Hoboken Wainwright rozpoczął trasę koncertową, która trwała do połowy maja. Następnie aż do lata wziął sobie trochę wolnego czasu i odstawił muzykę na drugi plan. Mieszkał w Chelsea Hotel w Nowym Jorku przez sześć miesięcy, podczas których napisał większość piosenek na swój drugi album. 5 czerwca 2001 r. ukazało się Poses, które zdobyło porównywalną przychylność krytyków jak debiutancka płyta, jednak Wainwright nie był zadowolony z jej sprzedaży.

Od 2001 do 2004 r. Wainwright koncertował z Tori Amos, Stingiem, Benem Foldsem i Guster, jak również w 2001 i 2002 odbył trasę koncertową promującą Poses. Często występuje również ze swoją siostrą Marthą Wainwright w chórku. Mimo pozyskania licznej grupy fanów i przychylności krytyków, Wainwright osiągnął umiarkowany sukces komercyjny w Stanach. Dopiero niedawno wydana – wyprodukowana przez Neila Tennanta z Pet Shop Boys – płyta Release the Stars spotkała się tam z ogromną uwagą mediów. Rufus zakończył na wiosnę 2007 serię koncertów z piosenkami Judy Garland, a obecnie kontynuuje światową trasę koncertową promującą jego ostatnią solową płytę.

Piosenki śpiewane przez Wainwrighta pojawiły się w wielu filmach m.in. „Maker Makes” w Tajemnicy Brokeback Mountain), „Complainte de La Butte” w Moulin Rouge! czy „Hallelujah” w Shreku)

Staje się coraz bardziej popularny także w Polsce. 11 kwietnia po raz pierwszy wystąpił w Polsce, w warszawskim klubie Palladium.

W 2008 roku pojawił się gościnnie na albumie Easy Come Easy Go Marianne Faithfull.

W 2009 roku Robert Wilson wyreżyserował w Berliner Ensemble spektakl oparty na sonetach Szekspira, do których muzykę napisał Wainwright.

W 2009 roku miała premierę opera autorstwa artysty pt. Prima Donna, która oparta jest na życiu Marii Callas.

31 sierpnia 2010 roku wystąpił w uroczystym koncercie w reżyserii Roberta Wilsona zatytułowanym: „Solidarność, Twój anioł Wolność ma na imię”, zorganizowanym w Gdańsku z okazji 30 rocznicy podpisania Porozumień Sierpniowych i powstania „Solidarności”, śpiewając przebój Leonarda Cohena „Hallelujah”.

1 października 2011 roku wystąpił w koncercie z okazji 60. urodzin Stinga w Beacon Theatre w Nowym Yorku, śpiewając przebój The Police „Wrapped Around Your Finger”

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy