Ruggiero Leoncavallo
| Ruggiero Leoncavallo | |
 Ruggiero Leoncavallo |
|
| Imię i nazwisko | Ruggiero Leoncavallo |
| Data i miejsce urodzenia | 23 kwietnia 1857 Włochy, Neapol |
| Data i miejsce śmierci | 9 sierpnia 1919 Włochy, Montecatini |
| Gatunek | muzyka poważna, muzyka operowa |
| Zawód | kompozytor |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Ruggiero Leoncavallo (ur. 23 kwietnia 1857[1] w Neapolu, zm. 9 sierpnia 1919 w Montecatini) – włoski kompozytor operowy. Jest uważany (wraz z Pietro Mascagnim) za twórcę weryzmu w operze.
Spis treści |
Biografia[edytuj]
Był synem sędziego. Ukończył konserwatorium Św. Piotra w Neapolu, następnie doskonalił się na uniwersytecie w Bolonii. Pierwsze lata po otrzymaniu dyplomu spędził jako dyrygent i nauczyciel muzyki. Marzył o sukcesie i sławie kompozytora operowego, jednak jego pierwsze prace nie odniosły sukcesu. W 1890 r. obejrzał przedstawienie Rycerskości wieśniaczej Pietro Mascagniego i postanowił również zyskać rozgłos pisząc operę o podobnej tematyce. Powstały wtedy Pajace, które według wersji kompozytora oparte były na prawdziwej, sądzonej przez jego ojca, historii morderstwa[potrzebne źródło].
Wystawienie Pajaców w Mediolanie w 1892 r. było ogromnym sukcesem, także dzięki znakomitemu Enrico Caruso, ulubionemu tenorowi kompozytora, w głównej roli Cania. Pragnąc kontynuować dobrą passę, Leoncavallo w 1893 r. wystawił w Mediolanie Medyceuszy, a w 1896 r. – Chattertona. Czasową sławę przyniósł na nowo rok 1897 i wystawienie Cyganerii, którą jednak wkrótce przyćmiła opera Giacomo Pucciniego oparta na tym samym utworze literackim. Kolejne dzieła nie przyniosły również powodzenia – Zaza z 1900 r., Roland z Berlina z 1904 r. i Cyganie, ukończeni w 1912 r. i przez krótki czas popularni w Wielkiej Brytanii. Nieco lepsze były losy niektórych arii z wyżej wymienionych oper – mimo niepowodzenia całości dzieł pojedyncze arie tenorowe z Cyganerii oraz barytonowe z Zazy zdołały przetrwać próbę czasu i są niekiedy wykonywane na koncertach. Jeszcze na dziesięć lat przed śmiercią Leoncavallo usiłował osiągnąć szybki sukces, pisząc operetki, nie ukończył też ostatniej próby napisania opery seria – Króla Edypa.
Ze względu na ciągłe muzyczne niepowodzenia, Leoncavallo był zmuszony dorabiać pisząc libretta dla innych kompozytorów. Brał m.in. udział w tworzeniu libretta do Manon Lescaut Giacomo Pucciniego i był uważany za drugiego, po Arrigo Boito, wielkiego włoskiego librecistę.
Twórczość[edytuj]
Ważniejsze opery[edytuj]
- Chatterton, ok. 1876 (prapremiera 1896)
- Pajace ((wł.) Pagliacci), 1892
- Medyceusze ((wł.) I Medici), 1893
- Cyganeria (La Bohème), 1897
- Zazà, 1900
- Roland z Berlina ((niem.) Der Roland von Berlin), 1904
- Maià, 1910
- Cyganie ((wł.) Zingari}, 1912
- Mameli, 1916
- Król Edyp ((wł.)Edipo re), prapremiera pośmiertna 1920
Operetki[edytuj]
- Malbruk, 1910
- La reginetta delle rose, 1912
- Are you there?, 1913
- La candidata, 1915
- Prestami tua moglie, 1916
- A chi la giarrettiera?, 1919
- Il primo bacio, 1923
- La maschera nuda, 1925
Inne kompozycje[edytuj]
- La nuit de mai, poemat symfoniczny, 1886
- Seraphitus Seraphita, poemat symfoniczny, 1894
- Pierrot au cinema - capriccio d'amore, 1916
- Mattinata, romanza, 1903
Przypisy
- ↑ Piotr Kamiński: Tysiąc i jedna opera. T. I. Kraków: PWM, 2008, s. 778. ISBN 978-83-224-0901-5. Tamże podano jako możliwą datę 8 marca 1857. W literaturze można też spotkać datę 8 marca 1858, np. Józef Kański: Przewodnik operowy. Kraków: PWM, 2008, s. 193. ISBN 978-83-224-0721-9.
Bibliografia[edytuj]
- Józef Kański: Przewodnik operowy. Kraków: PWM, 2008. ISBN 978-83-224-0721-9.
- Piotr Kamiński: Tysiąc i jedna opera. Kraków: PWM, 2008. ISBN 978-83-224-0901-5.
Linki zewnętrzne[edytuj]
- Ruggero Leoncavallo na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-05-15].
