Rukiewnik wschodni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rukiewnik wschodni
202 Bunias orientalis.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd kapustowce
Rodzina kapustowate
Rodzaj rukiewnik
Gatunek rukiewnik wschodni
Nazwa systematyczna
Bunias orientalis L.
Sp. pl. 2:670. 1753
"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Rukiewnik wschodni (Bunias orientalis L.) – gatunek rośliny z rodziny kapustowatych. Rośnie dziko w południowej i środkowej Europie, Azji Zachodniej, na Kaukazie i Syberii Wschodniej[2]. W Polsce gatunek inwazyjny, rozprzestrzenił się w ciągu kilkudziesięciu lat na całym terytorium, dawniej notowany tylko w południowo-wschodniej części kraju[3]. Status gatunku we florze Polski: kenofit[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Pokrój
Roślina okazała, osiągająca 1,2 m wysokości.
Łodyga
Wzniesiona, w górze silnie gałęzista, pokryta gruczołowatymi brodawkami.
Liście
Ulistnienie skrętoległe, przy czym dolne liście skupione są w różyczce, ogonkowe, podłużne i zatokowopierzaste. Liście łodygowe są lancetowate, lirowate, boczne odcinki blaszki liściowej są skierowane do tyłu. Wszystkie liście są szorstko owłosione.
Kwiaty
Zebrane w gęste, wysokie, wielokwiatowe grono na szczytach pędów. Kielich odstający. Płatki korony złocistożółte.
Owoc
Łuszczynka 2-4 komorowa, skośnie jajowata, brodawkowata, twarda, w górze jest zaostrzona i zakończona dzióbkiem. Ma długość 5-7 mm i szerokość 3,5-4 mm. Zawiera brunatne nasiona osiągające 2,5-3 mm długości i 1,5-2 mm szerokości.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina dwuletnia, hemikryptofit. Występuje na stanowiskach suchych i słonecznych, na przydrożach, skarpach, obrzeżach pól. Wymaga gleb wapiennych. Kwitnienie przypada na okres od maja do sierpnia. Gatunek wyróżniający zespołu Falcario vulgaris-Agropyretum repentis[5]. Liczba chromosomów 2n = 14[6].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001- .... [dostęp 2010-05-13].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-11-11].
  3. W. Szafer, S. Kulczyński, P. Pawłowski: Rośliny Polskie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1967, s. 235.
  4. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  5. Matuszkiewicz W. Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001. ISBN 83-01-13520-4.
  6. Bunias orientalis na Flora of China [dostęp 2014-01-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J. Mowszowicz: Krajowe chwasty polne i ogrodowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1986.