Rumian żółty
| Rumian żółty | |
|---|---|
_(Compositae)_Plant.JPG&filetimestamp=20090727081835) |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | astrowe |
| Rząd | astrowce |
| Rodzina | astrowate |
| Podrodzina | Asteroideae |
| Rodzaj | rumian |
| Gatunek | rumian żółty |
| Nazwa systematyczna | |
| Anthemis tinctoria L. Sp. pl. 2:896. 1753 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
_(Compositae)_Flower.JPG&filetimestamp=20090727081927)
Rumian żółty, rumian barwierski(Anthemis tinctoria L.) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych. Występuje w stanie dzikim w Europie, zachodniej Azji[2]. Zawleczony i zadomowiony w Ameryce Północnej[2]. W Polsce często spotykany na północy kraju, rzadziej na południu.
Spis treści |
[edytuj] Morfologia
- Łodyga
- Osiąga wysokość ok. 60 cm, szarozielona, krótko owłosiona. Oś liścia jest ząbkowana.
- Liście
- Grzebieniasto pierzastosieczne.
- Kwiaty
- Zebrane w koszyczek o średnicy 25-35 mm, języczkowate liczne (20-30), złotożółte. Plewinki stopniowo zaostrzone. Dno koszyczka słabo wypukłe
- Owoce
- Niełupki o długośći 2 mm, słabo podłużnie żeberkowane i ze szczątkowym kielichem.
[edytuj] Biologia i ekologia
Bylina, hemikryptofit. Siedlisko: suche zbocza, przydroża, także w zbiorowiskach ruderalnych, na torowiskach i nasypach kolejowych. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Festucetalia valesiacae[3].
[edytuj] Zmienność
Tworzy mieszańce z rumianem austriackim, rumianem polnym, rumianem psim, rumianem ruskim[4].
[edytuj] Zastosowanie
- Roślina ozdobna – chętnie sadzona na rabatach, nadaje się do ogródków skalnych. Formę typową uprawia się rzadko, częściej uprawiane są odmiany ozdobne, np. 'E. C. Buxton' o delikatnie żółtych kwiatach.
- W dawnych czasach z rumianu żółtego otrzymywano żółty barwnik i stąd pochodzi jego nazwa.
[edytuj] Uprawa
Roślina bardzo łatwa w uprawie. Jest całkowicie mrozoodporna (strefy mrozoodporności 4-10)[5]. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, na przepuszczalnej glebie. Można uprawiać z nasion. Łatwo rozmnaża się przez podział jesienią lub wiosną, można też przez sadzonki pobierane latem. Zakwita późnym latem. Po przekwitnieniu roślinie przycina się przekwitłe kwiatostany, jesienią obcina się całą roślinę tuż przy ziemi. Na wiosnę odnawia się ona z podziemnych kłączy.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
- ↑ 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-27].
- ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
- ↑ Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- ↑ Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
