Rune Larsson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rune Larsson
Data i miejsce urodzenia 17 czerwca 1924
Sztokholm
Wzrost 178 cm
Masa ciała 70 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy

Carl Rune Larsson (ur. 17 czerwca 1924 w Sztokholmie) – szwedzki lekkoatleta, płotkarz i sprinter, dwukrotny medalista olimpijski z 1948.

Na mistrzostwach Europy w 1946 w Oslo zdobył brązowy medal w biegu na 400 metrów przez płotki, za Bertelem Storskrubbem z Finlandii i swym rodakiem Sixtenem Larssonem[1].

Zdobył brązowe medale w biegu na 400 metrów przez płotki (za Royem Cochranem z USA i Duncanem White ze Sri Lanki) oraz w sztafecie 4 × 400 metrów podczas igrzysk olimpijskich w 1948 w Londynie. Sztafeta Szwecji biegła w składzie: Kurt Lundquist, Lars-Erik Wolfbrandt, Folke Alnevik i Larsson. Na tych samych igrzyskach odpadł w ćwierćfinale biegu na 400 metrów[2].

Wystąpił na mistrzostwach Europy w 1950 w Brukseli, gdzie zdobył brązowy medal w sztafecie 4 × 400 metrów (w składzie: Gösta Brännström, Tage Ekfeldt, Larsson i Wolfbrandt) oraz odpadł w półfinale biegu na 400 metrów przez płotki[3]. Na igrzyskach olimpijskich w 1952 w Helsinkach odpadł w półfinale biegu na 400 metrów przez płotki i w eliminacjach sztafety 4 × 400 metrów[2].

Był dwukrotnym rekordzistą Szwecji w biegu na 400 metrów przez płotki z czasami 52,3 (9 lipca 1948 w Sztokholmie) i 51,9 (30 lipca 1948 w Londynie) i jednokrotnym w sztafecie 4 × 400 metrów (3:11,6 27 sierpnia 1950 w Brukseli)[4].

Był mistrzem Szwecji w biegu na 400 metrów w latach 1947 i 1948 oraz w biegu na 400 metrów przez płotki w latach 1946-1951[5].

W 1951 otrzymał Svenska Dagbladets guldmedalj, nagrodę dla najlepszego sportowca Szwecji w tym roku.

Przypisy

  1. Mirko Jalava (red.): Göteborg 2006 Statistics Handbook. Göteborg: European Athletics, 2006, s. 100.
  2. 2,0 2,1 Olympics at Sports-Reference.com > Athletes > Rune Larsson (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2013-04-21].
  3. Mirko Jalava (red.): Göteborg 2006 Statistics Handbook. Göteborg: European Athletics, 2006, s. 105 i 108.
  4. Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 88 i 208.
  5. Stora Grabbar 101-150 (szw.). [dostęp 2013-04-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]