Rurka Pitota
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Rurka Pitota - najprostsze urządzenie do pomiaru prędkości płynu, oparte na zastosowaniu równania Bernoulliego. Była ona używana pierwotnie do pomiaru prędkości rzek.
Została po raz pierwszy skonstruowana w 1732 roku przez Henriego Pitota.
W zastosowaniu do pomiaru prędkości nurtu rzeki jest to rurka szklana zgięta pod kątem 90° i zwrócona wlotem pod prąd. Drugie ramię rurki jest pionowe; ustala się w nim słup wody o wysokości H względem nieodkształconego zwierciadła wody.
Rurki Pitota są stosowane w lotnictwie do pomiaru prędkości statków powietrznych.
Zobacz też: rurka Prandtla
