Rurka Pitota

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rurka Pitota samolotu F/A-18.
Zasada działania rurki.
Pt - ciśnienie całkowite
Ps - ciśnienie statyczne
Pressure transducer - przetwornik ciśnienia
Instrumenty pogodowe stacji meteorologicznej na górze Waszyngtona. Rurka Pitot po prawej stronie.

Rurka Pitota - przyrząd do pomiaru prędkości płynów, gazów i powietrza, poprzez różnicę ciśnienia całkowitego i statycznego w badanym medium.

Różnica ciśnień wynika z równania Bernoulliego i dla nieściśliwego płynu prędkość określa wzór:

V = \sqrt{\frac{2 (p_t - p_s)}{\rho}}

gdzie:

  • V - prędkość,
  • pt - ciśnienie na wlocie rurki,
  • ps - ciśnienie na otworach bocznych,
  • ρ - gęstość płynu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Została skonstruowana i po raz pierwszy zaprezentowana 12 listopada 1732 roku przez francuskiego inżyniera Henriego Pitota, pierwotnie używana do pomiaru prędkości wody na różnych głębokościach Sekwany[1]. Wynalazek szybko się przyjął i wykorzystywany był z powodzeniem także i w innych rzekach.
W roku 1858 wynalazek został zmodyfikowany do obecnie używanej formy przez francuskiego naukowca Henrego Darcy.[2]

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

W zastosowaniu do pomiaru prędkości nurtu rzeki jest to rurka szklana zgięta pod kątem 90° i zwrócona wlotem pod prąd. Drugie ramię rurki jest pionowe; ustala się w nim słup wody o wysokości H względem nieodkształconego zwierciadła wody.

W lotnictwie rurki Pitota są stosowane do pomiaru prędkości statków powietrznych.

W stacjach pogodowych używane do pomiaru siły wiatru. Tam, gdzie występują bardzo silne wiatry używa się zmodyfikowanej wersji rurki - specjalnego typu anemometru zwanego z angielskiego pitot tube static anemometer.[3]

W polskim nazewnictwie rurka Pitota posiada tylko wlot powietrza na ciśnienie całkowite, a ciśnienie statyczne mierzy się oddzielnie np. na bocznej ścianie rury. Natomiast rurka Prandtla posiada oba otwory na swojej powierzchni. W angielskiej literaturze nie istnieje to rozróżnienie, a stosuje się głównie nazwę rurka Pitota.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Obserwatorium. „Focus. Poznać i zrozumieć świat”. 11/218, s. 9, 11.2013. Warszawa: Gruner+Jahr Polska Sp. z o.o.&CO.. ISSN 1234-9992. 
  2. Henry Darcy. Note relative à quelques modifications à introduire dans le tube de Pitot. „Annales des Ponts et Chaussées”, s. 351–359, 1858 (fr.). [dostęp 2015-01-18]. }
  3. Instrumentation: Pitot Tube Static Anemometer, Part 1 (ang.). Mount Washington Observatory. [dostęp 2015-01-21].