Rurka Pitota

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rurka Pitota samolotu F/A-18.
Zasada konstrukcji rurki.

Rurka Pitota - przyrząd do pomiaru prędkości płynu, poprzez różnicę ciśnienia całkowitego i statycznego w płynie.

Różnica ciśnień wynika z równania Bernoulliego i dla nieściśliwego płynu prędkość określa wzór:

V = \sqrt{\frac{2 (p_t - p_s)}{\rho}}

gdzie:

  • V - prędkość,
  • pt - ciśnienie na wlocie rurki,
  • ps - ciśnienie na otworach bocznych,
  • ρ - gęstość płynu.

Została po raz pierwszy skonstruowana w 1732 roku przez Henriego Pitota.

Była używana pierwotnie do pomiaru prędkości rzek.

W zastosowaniu do pomiaru prędkości nurtu rzeki jest to rurka szklana zgięta pod kątem 90° i zwrócona wlotem pod prąd. Drugie ramię rurki jest pionowe; ustala się w nim słup wody o wysokości H względem nieodkształconego zwierciadła wody.

Rurki Pitota są stosowane w lotnictwie do pomiaru prędkości statków powietrznych.

W polskim nazewnictwie rurka Pitota posiada tylko wlot powietrza na ciśnienie całkowite, a ciśnienie statyczne mierzy się oddzielnie np. na bocznej ścianie rury. Natomiast Prandtla posiada oba otwory na swojej powierzchni. W angielskiej literaturze nie istnieje to rozróżnienie, a stosuje się głównie nazwę rurka Pitota.

Wikimedia Commons

Zobacz też: rurka Prandtla