Rusłan Ponomariow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rusłan Ponomariow
RPonomariov.jpg
Rusłan Ponomariow, 2007
Państwo  Ukraina
Data i miejsce urodzenia 11 października 1983
Gorłówka
Tytuł szachowy arcymistrz (1997)
Ranking 2726 (01.05.2012)
Miejsce w kraju 2
FIDE Top 100 21
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Rusłan Ponomariow, ukr. Руслан Олегович Пономарьов (ur. 11 października 1983 w Gorłowce) – ukraiński szachista, mistrz świata w latach 2002–2004.

Spis treści

Kariera szachowa [edytuj]

Ponomariow zaczął odnosić międzynarodowe sukcesy jako dziecko. W 1995 roku został mistrzem świata juniorów do 12 lat, w następnych latach kolejno: mistrzem Europy do 18 lat i mistrzem świata do lat 18 (jako trzynastolatek). W 1997 roku w wieku czternastu lat został nagrodzony tytułem arcymistrza, był wówczas najmłodszym arcymistrzem w historii szachów. Wśród jego późniejszych sukcesów na uwagę zasługuje zwycięstwo w turnieju strefowym w Doniecku w 1998 roku oraz doskonały występ w reprezentacji Ukrainy na olimpiadzie w Stambule w 2001 roku, gdzie zdobył złoty medal na drugiej szachownicy.

W 2002 roku odbyły się mistrzostwa świata FIDE. Turniej był rozgrywany systemem pucharowym. Ponomariow dotarł do finału, w którym pokonał swojego rodaka Wasilija Iwanczuka 4½ - 2½. Tym samym mając osiemnaście lat został najmłodszym w historii szachów mistrzem świata. W tym samym roku potwierdził swoje wysokie aspiracje zajmując drugie miejsce za Garri Kasparowem w prestiżowym turnieju w Linares. Występy Ponomariowa w następnym roku zasygnalizowały jednak spadek formy: w Linares zajął V miejsce na siedmiu startujących, w Wijk aan Zee podzielił XI miejsce w stawce czternastu zawodników.

Na skutek rozłamu w światowych szachach od 1993 do 2006 roku mistrzowie świata wyłaniani byli w dwóch konkurencyjnych systemach rozgrywek, organizowanych przez FIDE i przez organizacje zakładane przez Kasparowa. W 2003 roku planowano rozegranie czternastopartiowego meczu pomiędzy Ponomariowem a Kasparowem. Zwycięzca tego meczu miał się spotkać ze zwycięzcą meczu Władimira Kramnika z Péterem Lékó. Te rozgrywki miały na celu wyłonienie niekwestionowanego mistrza świata, jednak Ponomariow odmówił przystąpienia do nich.

W październiku 2003 roku Ponomariow został pierwszym arcymistrzem zdyskwalifikowanym podczas oficjalnych zawodów za używanie telefonu komórkowego. Zdarzyło się to w czasie drużynowych mistrzostw Europy w Płowdiwie (podczas partii z Jewgienijem Agrestem), Ponomariow wbrew regulaminowi zapomniał wyłączyć telefon przed rozpoczęciem partii[1].

Pod koniec 2005 roku wystąpił w Pucharze Świata w Chanty-Mansyjsku, awansując do finału, w którym przegrał z Lewonem Aronianem[2]. W styczniu 2006 roku triumfował w turnieju w Pampelunie[3]. W tym samym roku zwyciężył również (wraz z Peterem Leko i Lewonem Aronianem) w bardzo silnie obsadzonym memoriale Michaiła Tala w Moskwie. W 2007 wystąpił w rozegranych w Eliście meczach pretendentów[4], ale w I rundzie przegrał z Siergiejem Rublewskim i nie wywalczył awansu do turnieju o mistrzostwo świata w Meksyku. W 2009 r. podzielił I m. (wspólnie z Hikaru Nakamurą) w turnieju Donostia-San Sebastian Chess Festival San Sebastián[5], natomiast w 2010 r. zwyciężył w turnieju Dortmunder Schachtage w Dortmundzie[6].

Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 lipca 2011 r., z wynikiem 2764 zajmował wówczas 10. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 2. miejsce (za Wasylem Iwanczukiem) wśród ukraińskich szachistów[7].

Przypisy

Bibliografia [edytuj]

Linki zewnętrzne [edytuj]

Poprzedni
Viswanathan Anand
Mistrz świata FIDE
2002 – 2004
Następny
Rustam Kasimdżanow