Jezioro Rusałka (Poznań)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Rusałka (Poznań))
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rusałka
Widok z północnego brzegu
Widok z północnego brzegu
Państwo  Polska
Powierzchnia 0,367 km²
Głębokość
• średnia
• maksymalna

1,9 m
9,0 m
Objętość 7,01 km³
Rzeki zasilające Bogdanka, Golęcinka, cztery dopływy bez nazwy od strony płd.-wsch.
Rzeki wypływające Bogdanka
Miejscowości nadbrzeżne Poznań
Rodzaj jeziora zaporowe
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Rusałka
Rusałka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rusałka
Rusałka
Ziemia 52°25′35″N 16°52′40″E/52,426389 16,877778
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jezioro Rusałka[1] (także zbiornik Rusałka, Rusałka (nazwa proponowana[2])) – jezioro zaporowe o powierzchni 36,7 ha leżące w Poznaniu, w zachodnim, golęcińskim klinie zieleni. Zasilane przez Bogdankę i Golęcinkę. Powierzchnia zlewni - 26,6 km².

Historia i osobliwości[edytuj | edytuj kod]

Jezioro Rusałka sfotografowane przez amerykańskiego satelitę wywiadowczego, 1965 r.

Jezioro powstało w 1943 r. poprzez spiętrzenie wód Bogdanki. Do wykonania prac ziemnych związanych z utworzeniem zbiornika zostali zmuszeni Żydzi osadzeni w hitlerowskich obozach pracy przymusowej na terenie Poznania[3].

W 1960 roku na północnym brzegu jeziora powstał ośrodek wypoczynkowy z trawiasto-piaszczystą plażą, wypożyczalnią sprzętu wodnego i polem kempingowym.

W miejscu obecnego jeziora, pod koniec XIX wieku wzniesiona została niewielka trapezowa bateria stanowiąca element fortyfikacji Twierdzy Poznań zwana Baterią Bogdanka (Bogdanka Batterie).

W lasach otaczających zbiornik znajdują się 3 pomniki upamiętniające miejsca kaźni ze stycznia 1940, kiedy niemieckie SS dokonało masowych egzekucji więźniów obozu zagłady Fortu VII w Poznaniu:

Dodatkowo przy brzegu zachodnim znajdują się pozostałości mauzoleum ofiar Fortu VII, które w latach 90. XX wieku uległo całkowitej dewastacji i obecnie jest doglądane wyłącznie siłami społecznymi okolicznych mieszkańców[5].

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

Widok z północnego brzegu

Jezioro okalają ubogie zespoły pałki wąskolistnej i trzciny pospolitej. Przy wpływie Bogdanki rośnie manna mielec i sit jeziorny. W wodach występują: wywłócznik, moczarka kanadyjska, mech jawajski, grążel żółty i rzęsa trójrowkowa. Drzewa porastające tereny wokół zbiornika to głównie olsza czarna, olsza szara, wierzba krucha, topola biała i leszczyna.

Oprócz powyższego, w latach 60. XX wieku, stwierdzono w sąsiedztwie akwenu występowanie następujących rzadkich roślin: nasięźrzał pospolity, pępawa różyczkolistna, storczyk samczy i turówka wonna[6].

Wędkarstwo[edytuj | edytuj kod]

Jezioro typu sandaczowego. Występują także: karp, węgorz europejski, leszcz, lin, ukleja, amur biały, szczupak pospolity, krąp, jazgarz, płoć, wzdręga, okoń europejski i ciernik. Zakaz wędkowania w porze nocnej i używania spinningu. Zbiornik bardzo popularny wśród wędkarzy, zwłaszcza w weekendy.

Inne[edytuj | edytuj kod]

Całe jezioro otoczone jest lasami i stanowi ważny ośrodek rekreacyjny dla mieszkańców miasta. Odbywają się tutaj imprezy sportowe i rekreacyjne różnego szczebla, m.in. Grand Prix Poznania w biegach przełajowych, czy noworoczne spotkania cyklistów[7].

Akwen jest popularny wśród poznańskich naturystów. Dawniej gromadzili się oni przede wszystkim na plaży południowej. Obecnie jest ich tam mniej - przenieśli się w miejsca styku wody z lasem[8].

Ciekawostką jest, że jezioro było kilkakrotnie wykorzystywane jako plener przez filmowców, na przykład w filmie Ogniem i mieczem "zagrało" Dniepr[9]

Przypisy

  1. Zarządzenie Nr 50 Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 maja 1974 r. w sprawie zmiany i ustalenia nazw niektórych miejscowości i obiektów fizjograficznych (M.P. z 1974 r. Nr 22, poz. 130)
  2. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 2: Wody stojące. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006. ISBN 83-239-9607-5.
  3. Gmina żydowska - Martyrologia Żydów w Lasku Golęcińskim
  4. Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa, lata wojny 1939-1945. Warszawa: Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa, 1966, s. 273.
  5. Krzysztof M. Kaźmierczak, Zapomniany poznański Katyń, w: Głos Wielkopolski, 4-5.9.2010, s.4, ISSN 1898-3154
  6. praca zbiorowa, Przegląd wielkopolskich zabytków przyrody, PiWRL, Poznań, 1966, ss.301-302
  7. Błażej Dąbkowski, Koniec z PRL-em nad Rusałką?, w: Głos Wielkopolski, 29.3.2011, s.8
  8. Maria Mazurek, Plaża - gdzie goło i wesoło, w: Głos Wielkopolski, 17.8.2012, s.9
  9. .http://polska.pl/polska/2029020,125339,11788787,,1.html?ftst=1

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Franciszek Jaśkowiak, Włodzimierz Łęcki, Poznań i okolice. Przewodnik, Warszawa 1983, Sport i Turystyka ISBN 83-217-2434-5
  • Zbigniew Szymanowski, Marta Tomczyszyn, Poznań, Bielsko-Biała 1999, Pascal ISBN 83-87696-24-2
  • Ryszard Gołdyn, Barbara Jankowska, Piotr Kowalczak, Maria Pułyk, Elżbieta Tybiszewska, Janusz Wiśniewski, Wody powierzchniowe Poznania, w: Środowisko naturalne miasta Poznania. Część I, Urząd Miejski w Poznaniu, Poznań, 1996, ss.57, 62-63, ISBN 83-906665-0-3 (formalnie błędny numer ISBN)