Rusinowa Polana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wypas owiec na Rusinowej Polanie, na horyzoncie panorama Tatr. Od prawej do lewej: Mięguszowieckie Szczyty, Wołowy Grzbiet i Żabi Koń, Rysy, Niżnie Rysy i Żabia Grań, Wysoka, Ganek, grań Młynarza (częściowo za smrekiem), Batyżowiecki i Gerlach (w chmurach), zbocze Szerokiej Jaworzyńskiej
Rusinowa Polana w 1976 r.
Wypas na polanie
Ujęcie wody ze Złotego Potoku – zdjęcie z 1976 r.

Rusinowa Polanapolana reglowa w polskich Tatrach Wysokich.

Opis polany[edytuj | edytuj kod]

Poza wymienioną powyżej polana nosiła i nosi szereg nazw: Rusinowa Jaworzyna, Rusinka, Rusinówka i Polana[1]. Jest to polana o całkowitej powierzchni 100 ha (w tym 20 ha łąk) w partii reglowej Tatr Wysokich. Leży pomiędzy Gęsią Szyją (1489 m n.p.m.) a Gołym Wierchem (1205 m n.p.m.). Polana graniczy od północnego zachodu z odnogą doliny FilipkiDoliną Złotą (oddziela je Złoty Potok) i od południa z Doliną Waksmundzką. Polana jest przełamana i ma dwa piętra. Rozciąga się na wysokości od około 1170 m n.p.m. do 1300 m n.p.m.

Z rzadkich w Polsce gatunków roślin stwierdzono występowanie złoci małej[2].

Gospodarka pasterska[edytuj | edytuj kod]

Wchodziła w skład Hali Jaworzyna Rusinowa, która od dawna była miejscem wypasu owiec i krów. Nazwę hali i polany wywodzi się od nazwiska Rusinów, sołtysów z Gronia, którym została nadana przez króla Zygmunta III Wazę w roku 1628. Na Rusinowej Polanie zlokalizowana była osada pasterska, licząca w połowie XX wieku 20 obiektów drewnianych – szałasów i szop. Według zachowanych informacji wypasano tam nawet do 400 owiec, choć bliższa wydaje się liczba 200. Osada ta zamieszkiwana była w części przez cały rok. Po utworzeniu Tatrzańskiego Parku Narodowego uznano, że wypas bydła i owiec na terenie parku stanowi zagrożenie dla roślinności i stopniowo wprowadzono zakaz wypasu (ostatnie owce wypasał Jan Murzański nielegalnie w 1973 r.). Zabudowania osady pasterskiej zostały uznane za obiekty zabytkowe, co nie uchroniło ich od zniszczenia, dewastacji lub pożaru. Obecnie zachowało się w różnym stanie około 6 obiektów. W 1981 r. przywrócono ponownie wypas owiec – do 200 sztuk.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Od początku ruchu turystycznego w Tatrach przez Rusinową Polanę przebiegały szlaki turystyczne. Już Walery Eljasz-Radzikowski w swoim przewodniku Tatry z 1886 r. opisuje ją jako dogodne miejsce dla dłuższego wypoczynku.

Rusinowa Polana ceniona jest wśród turystów ze względu na piękne widoki na wschodnią część Tatr i leżącą poniżej Dolinę Białej Wody. Nie bez znaczenia dla części turystów jest możliwość odwiedzenia położonego w bezpośredniej bliskości Sanktuarium Matki Boskiej na Wiktorówkach. Na polanie tej bywał kardynał Karol Wojtyła. W bacówce sprzedawane są oscypki i inne wyroby z owczego mleka (stan z 2009).

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Na polanie krzyżują się szlaki turystyczne:

szlak turystyczny niebieski – niebieski z Zazadniej przez Rusinową Polanę do Palenicy Białczańskiej.
  • Czas przejścia z Zazadniej na Rusinową Polanę: 1:15 h, ↓ 1 h
  • Czas przejścia z Rusinowej Polany do Palenicy Białczańskiej: 40 min, z powrotem 50 min
szlak turystyczny zielony – zielony z Wierchporońca przez Rusinową Polanę i Gęsią Szyję na Rówień Waksmundzką, a dalej do schroniska „Murowaniec”.
  • Czas przejścia z Wierchporońca na polanę: 1 h, ↓ 45 min
  • Czas przejścia z polany przez Gęsią Szyję na Rówień Waksmundzką: 1 h, z powrotem 50 min
szlak turystyczny czarny – czarny odchodzący od dolnego skraju polany, prowadzący na Polanę Pod Wołoszynem. Czas przejścia w obie strony: 25 min[3].

Przypisy

  1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część IV. Walentkowa Przełęcz – Przełączka pod Zadnim Mnichem. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1951, s. 26.
  2. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  3. Tatry. Zakopane i okolice. Mapa w skali 1:27 000. Warszawa: ExpressMap Polska, 2005. ISBN 83-88112-35-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Władysław Szafer: Tatrzański Park Narodowy. Zakład Ochrony Przyrody PAN, 1962.
  3. Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2003. ISBN 83-915859-1-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Panorama z Rusinowej Polany
Panorama z Rusinowej Polany