Rybiarka duża

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rybiarka duża
Scotopelia peli[1]
(Bonaparte, 1850)
Rybiarka duża
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd sowy
Rodzina puszczykowate
Rodzaj Scotopelia
Gatunek rybiarka duża
Synonimy
  • Bubo peli
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Rybiarka duża, sowa rybiarka (Scotopelia peli) – gatunek dużego ptaka drapieżnego z rodziny puszczykowatych (Strigidae). Zamieszkuje prawie całą Afrykę, na południe od Sahary. Osiadły.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy sowa ta została opisana przez holenderskiego przyrodnika H.S. Peli w połowie XIX wieku. Gatunek niekiedy zaliczany jest do rodzaju Bubo.

Etymologia nazwy naukowej (ewentualnie polskiej):

Nazwa „rybiarka” wzięła się od jej głównego pożywienia – ryb.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny: Obie płci ubarwione podobnie. Upierzenie w szacie spoczynkowej: Wierzch ciała w rdzawobrązowe prążki, spód jasnopłowy z delikatnymi kreskami. Oczy duże, ciemne. Głowa spłaszczona, bez „uszu”. Skok nieopierzony, białawy, często zakryty przez nogawice. dziób czarny, zakrzywiony. Upierzenie młodych: białawe z rudym nalotem, kolejne szaty coraz ciemniejsze. Młode osiągają dorosłe upierzenie po 15 miesiącach.

Rozmiary:

  • Długość ciała: 51 – 65 cm
  • Rozpiętość skrzydeł: 153 cm

Głos[edytuj | edytuj kod]

  • Niskie, huczące „huuuummmmmm – it”, donośne, często powtarzane.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Najchętniej zamieszkuje brzegi porośnięte kępami wysokich drzew na nizinnych terenach.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Afryka od Senegalu, Nigerii i Etiopii na południe do Konga, Botswany i wschodniej części RPA.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Głównie żywi się rybami m.in. szczupaki, leszcze, sumy. Czasami zjada żaby, kraby i mięczaki. Czeka na swoim stanowisku nad wodą. Śledzi najmniejsze zafalowania, które mogłaby wywołać ryba. Błyskawicznie rzuca się w dół, chwyta rybę mocno w pazury i powraca na stanowisko. Najpierw pożera głowę, niekiedy się nią nawet całkowicie zadowala.

Tryb życia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Żyje samotnie lub w parach, czasami z potomstwem. Dzień spędza ukryta w koronach nadbrzeżnych drzew. Rzadko oddala się od rzeki. Kiedy zapada zmrok, rybiarka rusza na polowanie.

Długość życia: Nie jest znana.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Okres godowy[edytuj | edytuj kod]

Toki: Samiec wabi samicę głębokim nawoływaniem, po którym następuje miękki, brzęczący dźwięk. Samica odpowiada wyższym, delikatniejszym tonem oraz krótszym odzewem. Podniecona sowa stroszy pióra i głowa staje się bardziej okrągła.

Środowisko: Zazwyczaj wybiera wysoko położoną dziuplę w pniu dużego, rozgałęzionego i cienistego drzewa, rosnącego w pobliżu rzeki.

Gniazdo: Nie budują gniazda, ale wyścielają dno dziupli miękkimi gałązkami lub liśćmi.

Okres lęgowy[edytuj | edytuj kod]

Jaja: Ptak składa z reguły 2.

Wysiadywanie: Wysiadywanie trwa ok. 32 dni. Samica wysiaduje i ogrzewa je, a samiec zaopatruje ją i młode w pożywienie.

Rozmnażanie rybiarki zaplanowane jest tak, by pisklęta wykluły się w porze, kiedy w rzekach nie brakuje ryb.

Pisklęta: Wychowanie piskląt trwa około 10 tygodni. Ubarwienie dorosłych zyskują po 15 miesiącach. Zwykle przeżywa tylko jedno.

Możliwości obserwacji[edytuj | edytuj kod]

Odróżnić ją można od innych sów po charakterystycznych dużych i czarnych oczach oraz okrągłej głowie. Zobaczyć ją można w pobliżu rzek w Afryce.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Gatunek jest monotypowy, nie wyróżnia się podgatunków.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Łacińska nazwa rodzajowa Scotopelia pochodzi od greckich wyrazów „skotos” – ciemność i „peleia” – gołąb leśny.
  • Rybiarki starają się każdego wroga odciągnąć jak najdalej od piskląt atakując lub udając ranną.

Przypisy

  1. Scotopelia peli w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Scotopelia peli. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrew Gosler: Atlas Ptaków Świata. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2000. ISBN 83-7073-059-0.
  • Ptaki. Warszawa: IMP, 1999, seria: Encyklopedia zwierząt od A do Z. ISBN 83-908277-3-5.