Rybołówka brunatna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Rybitwa brunatna)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rybołówka brunatna
Anous stolidus[1]
(Linnaeus, 1758)
Rybołówka brunatna
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd siewkowe
Rodzina mewowate
Rodzaj Anous
Gatunek rybołówka brunatna
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Rybołówka brunatna, rybitwa brunatna[3] (Anous stolidus) – gatunek średniego ptaka morskiego z rodziny mewowatych (Laridae). Zamieszkuje wyspy. Niektóre populacje rybitw są wędrowne. Raz w roku opuszczają ląd, gdzie mieszkają, kierując się najczęściej na południe. Inne populacje przez cały rok pozostają w pobliżu swych kolonii. W Polsce nie występuje.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia nazwy naukowej (ewentualnie polskiej): Jej nazwa wzięła się od koloru upierzenia.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny: Dorosłe ptaki mają korpus, skrzydła oraz ogon brązowe. Ciało i ciemię są jasnoszare i w przenikliwym słońcu tropikalnym są widoczne z dużych odległości. Dziób czarny, ostro zakończony.

Rozmiary: Długość: 38 - 40 cm Rozpiętość skrzydeł: 77 - 85 cm

Waga: ok. 160 - 205. g

Głos[edytuj | edytuj kod]

Spłoszona wydaje ostre, kraczące dźwięki, a przestraszona przenikliwe gdakanie.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje wybrzeża.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Występuje na wielu wyspach tropikalnych i subtropikalnych, w części Oceanu Atlantyckiego i Spokojnego, na Oceanie Indyjskim oraz na wybrzeżu Wenezueli i Australii. Niektóre gniazdowiska znajdują się na zachodnim wybrzeżu Meksyku. Do jej ulubionych miejsc należą też wyspy Galapagos.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Ryby, głowonogi.

Rybitwa brunatna od czasu do czasu rzuca się w spienione fale skąd wyciąga rybę lub głowonoga, które ku powierzchni zagnały drapieżne ryby, na przykład tuńczyki. Zanim rybitwa brunatna spadnie w dół, zazwyczaj przez chwilę zatrzymuje się w powietrzu, machając skrzydłami jak pustułka. Rybitwy te często wyruszają na żer w stadach, liczących niekiedy nawet ponad tysiąc ptaków. W odróżnieniu od innych rybitw może przechowywać pożywienie w wolu i zwrócić je po pewnym czasie.

Tryb życia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Rybitwa brunatna jest dobrym pływakiem i część dnia spędza nad wodą, ale uważa, by nie zmoczyć piór. Dlatego chętniej siedzi na lądzie lub na różnych przedmiotach pływających w wodzie.

Długość życia: Nie jest znana.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Okres godowy[edytuj | edytuj kod]

Toki: Podczas zalotów oba ptaki próbują przyciągnąć uwagę partnera wyciągając szyję i otwierając dziób, by można było zobaczyć pomarańczowe gardło. Pary odbywają niekiedy ze sobą pojedynki, podczas których wymachują dziobami, kłaniają się głęboko i kiwają głowami. Następnie samiec przynosi samiczce ryby, a ona domaga się ich jak wygłodniałe pisklę. Rybitwy brunatne łączą się w pary na długi czas, a czasem na całe życie.

Habitat: Rzadko na ziemi, najczęściej w gałęziach drzew lub krzewów. Czasami w szczelinach skalnych lub podobnych miejscach. Gniazdują w koloniach.

Gniazdo: Zbudowane z gałązek i roślin morskich.

Okres lęgowy[edytuj | edytuj kod]

Jaja: Jedno jajko czerwonawe lub jasnoszare z czerwonobrązowymi plamkami.

Wysiadywanie: Jajko wysiadują rodzice na zmianę, razem też opiekują się pisklęciem. Wysiadywanie trwa ok. 32 - 36 dni.

Pisklęta: Wychowanie piskląt trwa od 40 do 56 dni.

Status, zagrożenie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W niektórych regionach do dziś występuje licznie. Często zagrożeniem dla niej są zbieracze jajek, myśliwi oraz zwierzęta domowe i niszczenie środowiska naturalnego, czy zanieczyszczanie mórz ropą.

Przypisy

  1. Anous stolidus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Anous stolidus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Paweł Mielczarek, Włodzimierz Cichocki. Polskie nazewnictwo ptaków świata. „Notatki Ornitologiczne”. Tom 40. Zeszyt specjalny, s. 89, 1999. ISSN 0550-0842. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Encyklopedia zwierząt od A do Z" Warszawa 1999 ISBN 83-908277-3-

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

[1]

[2]

[3]