Rycerze świętego Wita

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rycerze świętego Wita (fr. L'Ascension du Haut Mal) – autobiograficzna seria komiksowa autorstwa Pierre-François Beaucharda, francuskiego rysownika i scenarzysty tworzącego pod pseudonimem David B. Seria w oryginale ukazała się w 6 tomach w latach 1996-2003 nakładem wydawnictwa L'Association. Polskie tłumaczenie opublikowała Kultura Gniewu w 2012 r. w jednym zbiorczym tomie.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Rycerze świętego Wita to historia zmagania się rodziny autora z epilepsją, na którą w wieku siedmiu lat zapadł starszy brat autora, Jean-Christophe. Opowieść rozpoczyna się w latach 60. XX w., w czasie dzieciństwa obu chłopców i ich siostry Florence. Ataki epileptyczne Jean-Christophe'a zmuszają jego rodziców do szukania pomocy u lekarzy i różnego rodzaju uzdrowicieli. Choroba jednak nie ustępuje. Jean-Christophe stopniowo traci kontrolę nad swoim zachowaniem i życiem, a Pierre-François ucieka w świat rysunków, których prymitywizująca forma ma wpływ na styl całego komiksu. Kolejne tomy serii pokazują - na przestrzeni 40 lat - przemiany w rodzinnych relacjach Beauchardów, na które wpływ miała epilepsja Jean-Christophe'a.

Tytuł[edytuj | edytuj kod]

Francuski tytuł serii - L'Ascension du Haut Mal - oznacza dosłownie "wznoszenie się/wspinanie się wysokiego zła". "Wysokie zło" to w języku francuskim archaiczne określenie epilepsji. Wznoszenie się lub wspinanie może natomiast odwoływać się do powtarzającej się w komiksie metaforycznej ilustracji, pokazującej rodzinę autora wspinającą się po stromym zboczu w nieznane. Polski tytuł - z racji trudności w oddaniu znaczenia oryginalnej nazwy komiksu - odnosi się z kolei do św. Wita, jednego z patronów epileptyków, oraz do rycerzy, którymi określić można głównych bohaterów opowieści, jak i wojowników pojawiających się w scenach bitewnych, tworzonych przez małego Pierre-François.

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Rycerze świętego Wita traktowani są dziś jako klasyczny przykład komiksu autobiograficznego. Został on bardzo dobrze przyjęty przez krytykę, czego dowodem są nagrody i wyróżnienia: za najlepszy scenariusz na Międzynarodowym Festiwalu Komiksu w Angoulême w 2000 r., Ignatz Award w 2005 r. dla najlepszego twórcy, ósme miejsce na liście najważniejszych komiksów według francuskiego czasopisma "Lire" w 2012 r.[1]

Przypisy