Rychwałd (województwo śląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rychwałd
Widok ogólny
Widok ogólny
Państwo  Polska
Województwo śląskie
Powiat żywiecki
Gmina Gilowice
Wysokość 450–650 m n.p.m.
Liczba ludności (2008) 1 491
Strefa numeracyjna (+48) 33
Kod pocztowy 34-322 Gilowice
Tablice rejestracyjne SZY
SIMC 0051931
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Rychwałd
Rychwałd
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rychwałd
Rychwałd
Ziemia 49°41′53″N 19°16′15″E/49,698056 19,270833

Rychwałdwieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Gilowice.

W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie bielskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Księstwo oświęcimskie.

Historycznie miejscowość jest częścią księstwa oświęcimskiego[1]. Nazwę miejscowości w zlatynizowanej formie Rythwald[2] oraz Rychwald[3] wymienia w latach (1470-1480) Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis. Długosz notuje również właściciela miejscowości Piotra Komorowskiego.

W 1564 roku wraz z całym księstwem oświęcimskim i zatorskim tereny te znajdowały się w granicach Korony Królestwa Polskiego w województwie krakowskim w powiecie śląskim. Po unii lubelskiej w 1569 księstwo Oświęcimia i Zatora stało się częścią Rzeczypospolitej Obojga Narodów w granicach, której pozostawało do I rozbioru Polski w 1772[1]. W 1784 roku właścicielem miejscowości był szlachcic Jaksa Bykowski[1].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

W roku 1756 w Rychwałdzie oddano do użytku nowy kościół murowany z dwoma wieżami.

Stary zaś został przeniesiony do Gilowic, gdzie stoi do dziś pw. św. Andrzeja.

Z materiału z rozebranego gilowickiego kościółka postawiono w Rychwałdzie kaplicę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Jan Nepomucen Gątkowski: Rys dziejów księstwa oświęcimskiego i zatorskiego. Lwów: nakład autora, 1867, s. 8,12.
  2. Joannis Długosz Senioris Canonici Cracoviensis, „Liber Beneficiorum”, Aleksander Przedziecki, Tom II, Kraków 1864, s. 290.
  3. Joannis Długosz Senioris Canonici Cracoviensis, „Liber Beneficiorum”, Aleksander Przedziecki, Tom VII, Kraków 1864, s. 87.