Rycymer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
As Rycymera i Libiusza Sewera

Rycymer (łac. Flavius Ricimer, ok. 405 - zm. 18 sierpnia 472) - wódz rzymski. Magister militum cesarstwa zachodniorzymskiego w latach 456-472 i patrycjusz.

Nie znamy imion jego rodziców; ojciec pochodził z plemienia Swebów (być może był nim Rechila władca Swebów w Galicji), a matka była córką wizygockiego króla Walii. Do 454 wódz armii Flawiusza Aecjusza, od 456 dowódca wojsk zachodniego cesarstwa rzymskiego. Po raz pierwszy dał o sobie znać odnosząc spektakularne zwycięstwo w 456 roku w bitwie morskiej w pobliżu Sycylii[1] z flotą Wandalów za panowania Awitusa. Po jego obaleniu Rycymer został obdarzony przez wschodniego cesarza Leona I prestiżowym tytułem patrycjusza. Wobec słabości władzy centralnej, przyczynił się do wyniesienia przez swoje wojska na tron cesarski w 456 Majoriana, w 461 Libiusza Sewera. Gdy władcy przestawali cię cieszyć jego uznaniem i akceptacją konsekwentnie doprowadzał do ich obalenia. W ten sposób pozbawił władzy i prawdopodobnie życia kolejno: Awitusa, Majoriana, Sewera i Antemiusza.

Faktycznie sprawował władzę wybijając np. za panowania cesarza Sewera monety ze swoimi inicjałami. W 468 poślubił Alipię - jedyną córkę cesarza Antemiusza i cesarzowej Aelii Eufemii, co jak wierzono miało przynieść bezpieczeństwo państwu rzymskiemu. Między Antemiuszem a jego zięciem szybko doszło do konfliktu i ostatecznie do konfrontacji, kiedy to Rycymer zebrawszy 6 000 żołnierzy wyruszył z Mediolanu i przystąpił do oblężenia Rzymu, z zamiarem obalenia cesarza. Mimo mężnego oporu miasto padło w lipcu 472[2] roku, a sam Antemiusz poniósł śmierć, zadaną, według niektórych przekazów, osobiście przez Rycymera. Nowym cesarzem uczynił Olibriusza. Zmarł kilka tygodni później na apopleksję[2].

Przypisy

  1. Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Wędrówka ludów - Merowingowie. T. 15. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 55. ISBN 83-7425-025-9.
  2. 2,0 2,1 Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Wędrówka ludów - Merowingowie. T. 15. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 60. ISBN 83-7425-025-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Opracowania

  • Marek Wilczyński, Germanie w służbie zachodniorzymskiej w V w. n.e. Studium historyczno-prosopograficzne, Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, Kraków 2001., ISBN 83-7271-059-7
  • Peter Heather, Upadek Cesarstwa Rzymskiego, przeł. Janusz Szczepański, Dom Wydawniczy REBIS, Poznań 2007.

Źródła historyczne

  • Ewagriusz Scholastyk, Historia Kościoła, z języka greckiego przeł. Stefan Kazikowski, wstępem opatrzyła Ewa Wipszycka, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1990.
  • Priscus, Fragments, ed. R.C. Blockley, The Fragmentary classicising Historians of the Later Roman Empire: Eunapius, Olympiodorus, Priscus and Malchus, t. II, Liverpool 1983, s. 223-400.
  • Sydoniusz Apolinary, Listy i wiersze, przeł., oprac. i wstępami poprzedził Mieczysław Brożek, z serii: „Biblioteka Przekładów z Literatury Starożytnej” nr 14, Polska Akademia Umiejętności, Kraków 2004.
  • Edward Zwolski, Kasjodor i Jordanes. Historia gocka czyli scytyjska Europa, Wydawnictwo Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Lublin 1984.