Rynarzewo (województwo kujawsko-pomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rynarzewo
Herb
Herb Rynarzewa
Kościół pw. św. Stanisława
Kościół pw. św. Stanisława
Państwo  Polska
Województwo kujawsko-pomorskie
Powiat nakielski
Gmina Szubin
Liczba ludności (2006) 1304
Strefa numeracyjna (+48) 52
Kod pocztowy 89-200
Tablice rejestracyjne CNA
SIMC 0096980
Położenie na mapie gminy Szubin
Mapa lokalizacyjna gminy Szubin
Rynarzewo
Rynarzewo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rynarzewo
Rynarzewo
Ziemia 53°03′48″N 17°48′56″E/53,063333 17,815556Na mapach: 53°03′48″N 17°48′56″E/53,063333 17,815556

Rynarzewo (niem. Rynarschewo, następnie Netzwalde[1]) – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie nakielskim, w gminie Szubin nad Gąsawką w pobliżu jej ujścia do Noteci. W 2011 roku wieś zamieszkiwało 1360 mieszkańców. Lokalny ośrodek usługowy (przychodnia zdrowia, biblioteka, zespół szkół).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dokument lokacyjny dla Rynarzewa wystawiony został w roku 1299. Pierwszy kościół parafialny powstał równocześnie z lokacją miasta lub kilka lat wcześniej.

W 1837 powstała tutaj Ochotnicza Straż Pożarna (jedna z dwóch najstarszych jednostek OSP w Polsce). W 1907[potrzebne źródło] administracja pruska zastąpiła dotychczasową nazwę niemiecką Rynarschewo nazwą Netzwalde. W okolicach Rynarzewa w trakcie powstania wielkopolskiego miały miejsce zażarte walki, w trakcie których miejscowość była kilkakrotnie odbijana i tracona na korzyść Niemców. Ostatecznie Rynarzewo weszło w skład niepodległej Polski. Do roku 1934 Rynarzewo posiadało prawa miejskie[2]. W 1947 roku powstało we wsi Koło Gospodyń Wiejskich, a w 1982 świetlica z biblioteką. W 2002 powstało Stowarzyszenie Inicjatyw Rozwoju Rynarzewa.

Miejscowość zachowała herb miejski, który klasyfikowany jest jako Szreniawa i należy do kategorii herbów rycerskich.

W latach 1950-1998 miejscowość należała do województwa bydgoskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Zachowała się zabudowa rynku o miejskim charakterze.

W miejscowości stoją dwa kościoły:

  • większy poewangelicki, pochodzący z lat 1899-1902
  • mniejszy, katolicki pw. św. Katarzyny, zbudowany na miejscu poprzedniego w 1913 roku, wg projektu Stefana Cybichowskiego; w kościele znajdują się m.in. ołtarze boczne z II połowy XVIII wieku, zabytkowa chrzcielnica, obrazy z przełomu XVIII/XIV w., a na wieży dwa dzwony, przeniesione w 1818 r. z rozebranego kościoła św. Jerzego w Toruniu: z 1659, odlany przez Augustyna Koesci i z 1732 bądź 1734, odlany przez Fryderyka Becka. Barokowe wyposażenie świątyni pochodzi z poprzednich kościołów.
Kościół pw. św. Katarzyny


Na terenie wsi zlokalizowane są dwa nieczynne cmentarze ewangelickie[3][4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy