Rynek terminowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rynek terminowy (rynek instrumentów pochodnych) – „miejsce” zawierania kontraktów terminowych. Przedmiotem obrotu nie są tutaj aktywa, lecz umowy (kontrakty) na transakcje, które zostaną wykonane w przyszłości (nazywane instrumentami pochodnymi bądź derywatywami) w ściśle określonym przyszłym terminie. Cena na produkt, o którym jest mowa w umowie, jest określana już w momencie zawarcia umowy.

Rynek terminowy istnieje, ze względu na niemożność całkowitego wyeliminowania ryzyka związanego z kształtowaniem się przyszłej ceny aktywa bazowego.

Należy wyodrębnić trzy grupy inwestorów działających na rynkach terminowych:

Pierwsi dokonują transakcji w celu zabezpieczenia już posiadanych aktywów, np. producenci płodów rolnych lub towarów, jak ropa naftowa, czy miedź. Druga grupa dokonuje transakcji w momencie kiedy istnieje korzystna relacja między rynkiem futures, a np. rynkiem spot, tj. rynkiem gdzie handluje się rzeczywistymi towarami. Trzecia grupa podejmuje transakcje licząc na osiągnięcie zysku właśnie z nich, tj. na sprzedaż po wyższych cenach niż zakupiła. Przyczynia się ona walnie do podniesienia płynności rynku.

Rynek terminowy oferuje inwestorom liczne możliwości lokowania wolnych środków, które mogą być dopasowane do indywidualnych wymagań, np. dotyczących oczekiwanej stopy zwrotu, bądź podejmowanego ryzyka.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]