Ryszard Kalisz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ryszard Kalisz
Posel-kalisz-ryszard-2013-11m.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1957
Warszawa
Szef Kancelarii Prezydenta RP
Przynależność polityczna Sojusz Lewicy Demokratycznej
Okres urzędowania od 13 listopada 1998
do 13 czerwca 2000
Poprzednik Danuta Hübner
Następca Jolanta Szymanek-Deresz
Minister spraw wewnętrznych i administracji
Przynależność polityczna Sojusz Lewicy Demokratycznej
Okres urzędowania od 2 maja 2004
do 31 października 2005
Poprzednik Jerzy Szmajdziński (p.o.)
Następca Ludwik Dorn
Poseł VII kadencji Sejmu
Przynależność polityczna poseł niezrzeszony
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Ryszard Roman Kalisz (ur. 26 lutego 1957 w Warszawie) – polski polityk, adwokat, poseł na Sejm IV, V, VI i VII kadencji, były minister spraw wewnętrznych i administracji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1978 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[1], wcześniej działał w Socjalistycznym Związku Studentów Polskich, w którym pełnił funkcję wiceszefa Głównej Komisji Rewizyjnej. W 1980 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, odbył aplikację sądową (1981–1983), a następnie adwokacką (1984–1987). Przebywał także na stażu w Zurychu (1985). Od 1987 praktykował jako adwokat.

W okresie III RP przystąpił do Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej. Od 1993 do 1996 był zastępcą przewodniczącego Trybunału Stanu, następnie przedstawicielem prezydenta w Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego. W latach 1997–2000 pełnił funkcję sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta RP[2], od 1998 do 2000 był szefem Kancelarii. W 2000 kierował kampanią wyborczą w walce o reelekcję Aleksandra Kwaśniewskiego. Od 2000 zasiadał w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego.

W 1999 należał do grona członków-założycieli Sojuszu Lewicy Demokratycznej, został także wybrany do Zarządu Krajowego. W 2001 po raz pierwszy uzyskał mandat poselski z okręgu warszawskiego. Objął funkcję przewodniczącego Komisji Ustawodawczej. Przewodniczył także Polsko-Niemieckiej Grupie Parlamentarnej, a w 2003 był krótko członkiem komisji śledczej ds. tzw. afery Rywina (zastąpiła go w komisji Anita Błochowiak).

W maju 2004 został powołany na stanowisko ministra spraw wewnętrznych i administracji w rządzie Marka Belki. W maju 2005 podał się do dymisji m.in. w związku z informacjami prasowymi na temat rzekomych powiązań oficerów Komendy Głównej Policji z mafią. Dymisja nie została przyjęta przez premiera Marka Belkę[3][4].

Był członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w 2005. W wyborach parlamentarnych w 2005 ponownie został wybrany z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej (zdobywając największą liczbę głosów spośród wszystkich kandydatów SLD).

Pod koniec listopada 2005 prezydent Aleksander Kwaśniewski wszczął procedurę o ułaskawienie odnośnie Ryszarda Kalisza, który został uznany winnym pomówienia. Proces karny dotyczył jego wypowiedzi związanej z zajściami na wiecu wyborczym Aleksandra Kwaśniewskiego w 2000 w Białymstoku. Radny Jacek Żalek uznał, że Ryszard Kalisz naruszył jego dobre imię, pomawiając go o zorganizowanie i kierowanie uzbrojoną w noże i gazy obezwładniające grupą mężczyzn zakłócających wiec Aleksandra Kwaśniewskiego[5]. Postępowanie w sprawie z prywatnego oskarżenia Jacka Żalka przeciwko Ryszardowi Kaliszowi zostało warunkowo umorzone w październiku 2005, orzeczono też zadośćuczynienie[6].

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz trzeci uzyskał mandat poselski, kandydując z listy koalicji Lewica i Demokraci i otrzymując 37 623 głosy. 11 stycznia 2008 został wybrany na przewodniczącego Komisji śledczej do zbadania okoliczności śmierci Barbary Blidy. 22 kwietnia 2008 zasiadł w klubie Lewica (we wrześniu 2010 przemianowanym na klub SLD). Od czerwca tego samego roku zasiadał w zarządzie krajowym SLD. Utracił tę funkcję w październiku 2010, nie uzyskując wotum zaufania na partyjnej konwencji. W wyborach parlamentarnych w 2011 po raz czwarty uzyskał mandat posła, kandydując z 1. miejsca listy okręgowej SLD i zdobywając w okręgu Warszawa I 53 451 głosów, co stanowiło 5,25% głosów oddanych w tym okręgu[7]. Po wyborach przegrał z Leszkiem Millerem wybory na szefa klubu poselskiego SLD, a w 2012 powrócił w skład zarządu krajowego partii. Ze względu na kontakty z ruchem Europa Plus (związanym z Aleksandrem Kwaśniewskim i Ruchem Palikota) 6 marca 2013 został zawieszony w prawach członka SLD[8], a 8 kwietnia tego samego roku wykluczony z partii[9]. 3 dni później zrezygnował z członkostwa w klubie poselskim SLD, a 29 kwietnia ogłosił powołanie stowarzyszenia Dom Wszystkich Polska, współpracującego z Europą Plus. Został jego przewodniczącym, a w styczniu 2014 poinformował o wniosku o rejestrację DWP jako partii[10]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 Ryszard Kalisz kandydował z listy Europy Plus w okręgu warszawskim[11], jednak koalicja nie uzyskała mandatów i po wyborach przestała istnieć.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Andrzeja i Izabelli Kaliszów. W 2009 rozwiódł się z Anną Żur-Kalisz[12]. Z partnerką Ingą Pietrusińską ma syna Ignacego (ur. 2013)[13].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Nota biograficzna na portalu money.pl. [dostęp 28 września 2010].
  2. Nota biograficzna na stronie prywatnej. [dostęp 9 lipca 2011].
  3. Kalisz podał się do dymisji, premier jej nie przyjmie. wp.pl, 23 maja 2005. [dostęp 26 lutego 2011].
  4. Kalisz rezygnuje, w resorcie chaos. rp.pl, 24 maja 2005. [dostęp 26 lutego 2011].
  5. Jacek Żalek przeciw Ryszardowi Kaliszowi o pomówienie. gazeta.pl, 4 marca 2004. [dostęp 28 września 2010].
  6. Akta sprawy Ryszarda Kalisza krążą między sądami. wp.pl, 1 grudnia 2005. [dostęp 28 września 2010].
  7. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 8 listopada 2011].
  8. Kalisz zawieszony przez SLD. "Miażdżącą przewagą głosów". tvn24.pl, 6 marca 2013. [dostęp 8 kwietnia 2013].
  9. Ryszard Kalisz wyrzucony z SLD. wprost.pl, 8 kwietnia 2013. [dostęp 8 kwietnia 2013].
  10. Andrzej Stankiewicz: Europa Plus minus pieniądze na kampanie. rp.pl, 21 stycznia 2014. [dostęp 21 czerwca 2014].
  11. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 21 czerwca 2014].
  12. Kalisz się rozwodzi!. fakt.pl, 5 listopada 2009. [dostęp 28 września 2010].
  13. Ryszard Kalisz wyszedł z warszawskiego szpitala z nowo narodzonym synem Ignasiem. wp.pl, 8 października 2013. [dostęp 8 października 2013].
  14. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 14 marca 2000. [dostęp 28 września 2010].
  15. M.P. z 1997 r. Nr 42, poz. 425
  16. Agnieszka Hamelusz: Gloria Artis dla Komendanta Stołecznego Policji. naszemiasto.pl, 29 września 2005. [dostęp 10 grudnia 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]