Ryszard Szurkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ryszard Szurkowski
Ryszard Szurkowski 2.jpg
Data i miejsce urodzenia 12 stycznia 1946
Świebodów
Poseł IX kadencji Sejmu PRL
Przynależność polityczna poseł bezpartyjny
Okres urzędowania od 13 października 1985
do 3 czerwca 1989
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Dorobek medalowy

Ryszard Jan Szurkowski (ur. 12 stycznia 1946 w Świebodowie) – polski kolarz szosowy, dwukrotny wicemistrz olimpijski, czterokrotny medalista mistrzostw świata, najbardziej znany ze zdominowania przez kilka lat z rzędu Wyścigu Pokoju, kilkukrotny mistrz Polski i mistrz świata amatorów; poseł na Sejm PRL IX kadencji; w latach 2010–2011 prezes Polskiego Związku Kolarskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ukończył liceum ogólnokształcące (1975) oraz Akademię Wychowania Fizycznego we Wrocławiu (1984) i jest z wykształcenia nauczycielem wf oraz trenerem kolarstwa.

Samouk i naturalny talent kolarski. W zawodach kolarskich startował od 1963 r., początkowo jako niezrzeszony amator. Pierwszymi sukcesami było mistrzostwo Polski w kolarstwie przełajowym, wicemistrzostwo Polski w mistrzostwach górskich oraz 4. miejsce w indywidualnych mistrzostwach Polski w 1968 roku. Od 1969 roku członek kadry narodowej, kiedy to po raz pierwszy wystartował w Wyścigu Pokoju i od razu stanął na drugim miejscu podium. Kolejne lata to pasmo osiągnięć, dzięki którym Szurkowski zyskał miano najlepszego kolarza-amatora na świecie.

Czterokrotnie (w latach 1970, 1971, 1973 i 1975) wywalczył pierwsze miejsce w Wyścigu Pokoju. W sumie w tych zawodach przejechał 89 etapów (z czego 52 w koszulce lidera), wygrał 13 etapów, a po 9 razy był drugi i trzeci. Na igrzyskach olimpijskich w Monachium w 1972 roku i rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Montrealu zdobywał srebrne medale w drużynowej jeździe na czas.

W 1973 roku zdobył na mistrzostwach świata w Barcelonie złoty medal w wyścigu ze startu wspólnego amatorów oraz drużynowej jeździe na czas (wspólnie z Tadeuszem Mytnikiem, Lucjanem Lisem i Stanisławem Szozdą). Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Montrealu zdobył srebro ze startu wspólnego, przegrywając tylko z Januszem Kowalskim. Ponadto na mistrzostwach świata w Yvoir w 1975 roku razem z Tadeuszem Mytnikiem, Stanisławem Szozdą i Mieczysławem Nowickim zdobył kolejny złoty medal w drużynowej jeździe na czas.

Pięciokrotnie został indywidualnym mistrzem Polski w latach 1969, 1974, 1975, 1978 i 1979. Choć nigdy nie udało mu się wygrać klasyfikacji generalnej Tour de Pologne, to do niego należy rekord wygranych etapów (15). Czterokrotnie w tym wyścigu triumfował w klasyfikacji punktowej – w latach 1971, 1973, 1974 i 1979 oraz dwukrotnie w klasyfikacji górskiej – w 1971 i 1974.

Zwyciężał także w zagranicznych wyścigach: Circuit de la Sarthe (1969), Wielka Nagroda Annaby (1971, 1979), Dookoła Bułgarii (1971), Dookoła Szkocji (1972), Tour du Limousin (1974), Dookoła Anglii (1974), Dookoła Dolnej Austrii (1977), Oster Radrennen (1978), Dookoła Egiptu (1979).

W 1980 r. skończył karierę reprezentacyjną. Dwukrotnie wygrał plebiscyt Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca Polski w 1971 i 1973 roku. W 1970 roku został laureatem nagrody Fair Play przyznawanej przez UNESCO. Drugi w Plebiscycie na Najlepszego Sportowca Polski XX wieku.

Był zawodnikiem klubów: KS "Czarni" z Radomia (1966, na czas odbywania służby wojskowej), LZS z Milicza (1966-1968), KS "Dolmel" z Wrocławia (1968-1978), FSO Warszawa ([1979) i KS "Polonia" z Warszawy (1979-1982).

W latach 1984-1988 był trenerem kadry narodowej kolarzy szosowych. Jego podopieczny, Lech Piasecki, zwyciężył w Wyścigu Pokoju oraz został mistrzem świata w wyścigu indywidualnym w 1985 r., zaś drużyna zdobyła srebrny medal na igrzyskach w Seulu. W 1997 był szefem wyszkolenia PZKol. W latach 1988-1989 prowadził pierwszą w Polsce zawodową grupę kolarską EXBUD Kielce, potem założył Klub Sportowy "Szurkowski" w Warszawie (1991), był także dyrektorem polskiej części Wyścigu Pokoju. W latach 2007-2008 był prezesem zawodowej grupy kolarstwa górskiego MTB Halls Team. Obecnie prowadzi sklep z artykułami kolarskimi w Warszawie. Od 31 marca 2010 prezes Polskiego Związku Kolarskiego[1].

W latach 1985-1989 był posłem na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Bohater książki Marka Jóźwika Rowerem do Europy (1992) oraz Ryszard Szurkowski. Skasować tę ucieczkę! - 14. odcinka komiksu Słynni polscy olimpijczycy (kolekcja "Gazety Wyborczej"). Od 2011 r. jeden z felietonistów magazynu "Rowertour", poświęconego turystyce rowerowej.

W 1998 Ryszard Szurkowski został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[2].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ryszard Szurkowski przeżył osobistą tragedię w związku z zamachem 11 września 2001 roku na World Trade Center w Nowym Jorku. Na miejscu zginął jego syn, 31-letni wówczas Norbert, który pracował na 104. piętrze jednej z wież.

Współautor książek[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Ryszard Szurkowski Prezesem PZKol (pol.). pzkol.pl, 2010-03-31. [dostęp 2010-04-01].
  2. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 grudnia 1998 r. o nadaniu orderów (M.P. z 1999 r. Nr 6, poz. 68).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]