Ryt Memphis-Misraim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Starożytny i Pierwotny Ryt Memphis-Misraim – jeden z mistyczno-ezoterycznych rytów wolnomularskich, mocno osadzony w gnostycyzmie, kabale, hermetyzmie i okultyzmie, powstały z dwóch innych rytów – Memphis i Misraim. Związany przede wszystkim z wolnomularstwem pseudoegipskim (Misr arab. 'Egipt'), związanym z osobą hrabiego Cagliostro.

Ryt Misraim, zwany rytem Wysokich Stopni, powstał we Włoszech w 1805 r. i liczył 90 stopni. Uznawany jest za "egipski" poprzez legendę o synie biblijnego Chama – Misraimie, który miał odkryć tajemną naukę Izydy i Ozyrysa. Pierwszą lożą tego rytu była paryska "L'arc-en-ciel". Stopnie rytu zostały podzielone na 17 klas i 4 serie:

  • symboliczna,
  • filozoficzna,
  • mistyczna,
  • hermetyczno-kabalistyczna.

Ryt Memphis został rozpowszechniony we Francji przez Samuela Honisa, barona Dumas, Markiza de Laroque i Gabriela Matheiu Marconisa de Negre w 1838 r. Jego celem miało być umożliwienie zgłębiania zasad filozoficznego wtajemniczenia egipskiego. Jego obrzędową podstawą miały być misteria kapłanów egipskich. Składał się z 95 stopni.

Oba ryty były bardzo do siebie podobne. Ich połączenie miało miejsce w roku 1899. Połączone ryty oparły się na rycie podstawowym Filadelfów z Narbonne. Nowy ryt liczy 99 stopni, na jego czele stoi Wielki Hierofant (jednym z nich był Giuseppe Garibaldi). Pozwala na tworzenie lóż kobiecych.

W rycie tym pracują obecnie takie obediencje, jak:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]