Ryta z Cascii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Zobacz też: imię Ryta.
Święta
Ryta z Cascii (OSA)
Margherita (Rita) Lotti
S.Rita da Cascia.jpg
Ryta z Cascii
Data urodzenia ok. 1380
Roccaporena (gm. Cascia we Włoszech)
Data śmierci 22 maja 1457
Cascia
Kościół/
wyznanie
katolicki
Data beatyfikacji 1628
przez Urbana VIII
Data kanonizacji 1900
przez Leona XIII
Wspomnienie 22 maja
Atrybuty dwoje dzieci, krucyfiks, cierń, figa, pszczoły, róża
Patronka trudnych spraw, chorych, rannych, problemów małżeńskich, osób poniżanych, matek
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Ryta z Cascii, włos. Margherita Lotti, Rita (ur. między 1360 a 1380[1] w Roccaporenie w gminie Cascia, zm. 22 maja 1457 w Cascii) – augustianka, stygmatyczka i święta Kościoła katolickiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się prawdopodobnie w 1381 roku jako jedyne dziecko prostych ludzi – Antoniego i Amaty Lotti. Na chrzcie w kościele św. Marii-Pleby w Cascii otrzymała imię Margarita (od którego włoskim zdrobnieniem jest Rita, w spolszczeniu Ryta).

Jako mała dziewczynka nie stwarzała rodzicom problemów, była wesoła, pogodna i pracowita. Od najmłodszych lat wierzyła, że prawdziwym pięknem jest piękno duszy miłującej Pana Jezusa. Z wiekiem jej wiara pogłębiała się. Mimo jej pragnienia wstąpienia do zakonu w wieku dwunastu lat została wydana za mąż za Paula Manciniego.

Mancini okazał się człowiekiem gwałtownym, rozpustnym i skłonnym do awantur, jednak Ryta z pokorą znosiła upokorzenia i brutalne traktowanie ze strony męża. Urodziła dwóch synów: Jakuba Antoniego i Pawła Marię. Pomimo starań Ryty synowie nie wyrośli na katolików, ale odziedziczyli charaktery po ojcu.

Mimo że pod koniec życia Mancini za sprawą żony poprawił swój charakter, jego przyjaciele zdradzili go i Mancini został zamordowany. Tuż przed śmiercią przeprosił Rytę i poprosił Kościół o wybaczenie.

Po śmierci ojca synowie postanowili pomścić śmierć Manciniego zgodnie z włoskim prawem wendety. Ryta wielokrotnie usiłowała im to wyperswadować, jednak nie udało jej się to – dlatego w modlitwie prosiła Boga o to aby uniemożliwił On popełnienie im grzechu morderstwa. W rok później obaj synowie zmarli na dyzenterię.

Wstąpienie do klasztoru[edytuj | edytuj kod]

Po śmierci męża i synów Rita zapragnęła wstąpić do klasztoru św. Marii Magdaleny w Cascii. Została jednak odrzucona przez zakon. Ze względu na to, że była kojarzona z trwającym wciąż sporem między dwiema rodzinami, postawiono jej pozornie niewykonalny warunek: miała doprowadzić do pełnego pojednania i zakończenia sporu. Gdy w wieku 36 lat zdołała tego dokonać została przyjęta. Zgodnie z legendą wstąpienie do zakonu miało charakter cudowny: w czasie snu Rita została przeniesiona do klasztoru przez świętych: Jana Chrzciciela i Augustyna, a siostry, zastawszy ją rano w klasztornym kościele, do którego nie mogła w naturalny sposób dostać się przez zamkniętą furtę, nie mogły jej oddalić[2].

Nienaruszone ciało Ryty w Bazylice św. Ryty w Cascii

Papież Urban VIII w roku 1628 zatwierdził kult Ryty. Uroczystej kanonizacji dokonał w roku 1900 papież Leon XIII.

Sarkofag z jej nienaruszonym ciałem do dziś znajduje się w Bazylice – Sanktuarium w Cascii. Miejsce przyciąga wielu pielgrzymów z całego świata.

Według relacji świadków jej ciało emanowało słodkawym zapachem przez wieki, umieszczone jest w szklanej trumnie. Świadkowie twierdzą, że widywali świętą leżącą w wielu różnych pozycjach, a jej oczy otwierały się i zamykały po śmierci.

Święta Ryta jest czczona szczególnie we Włoszech, Ameryce Południowej. Wiele sanktuariów św. Ryty znajduje się również we Francji, m.in. w Nicei i w północnej części kraju, w pobliżu Lille, w Vendeville.

Kult w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Kult św. Ryty istniał już w końcu XVIII wieku w kościele augustianów pw św. Katarzyny w Krakowie, gdzie w ołtarzu głównym z XVII wieku znajduje się posąg Świętej (dłuta rzeźbiarza Wojciecha Maciejowskiego, ukończona w roku 1944). W nawie głównej jest jej figura z 1940 roku, obraz z XVII wieku oraz jej relikwiarz z XX wieku.

Obraz św. Ryty jest również w katedrze wrocławskiej w ołtarzu bocznym z XVIII wieku[3].

Patronat[edytuj | edytuj kod]

W Kościele rzymskokatolickim czczona jest jako święta od spraw trudnych i beznadziejnych, matek[4] i kobiet we wszystkich stanach. Jest opiekunką wielu dzieł charytatywnych i bractw.

W Polsce jest patronką bractwa pod jej wezwaniem w Krakowie[5].

Dzień obchodów[edytuj | edytuj kod]

Jej wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 22 maja.

W tym dniu odprawiana jest uroczysta msza, po czym następuje poświęcenie róż. Jest to nawiązanie do zdarzenia sprzed jej śmierci, kiedy to w zimie zakwitły róże. Poświęcone płatki różane przynoszą ulgę w cierpieniu i zdrowie w chorobie. Symbolem św. Ryty jest róża – połączenie radości z cierpieniem[3].

Studenci modlą się do św. Ryty o pomoc przy zdawaniu egzaminów[3].

Ikonografia[edytuj | edytuj kod]

W ikonografii Święta przedstawiana jest w stroju zakonnym – w czarnym habicie i w białym welonie, z cierniem na czole[6].

Jej atrybutami są: dwoje dzieci, krucyfiks, cierń, figa, pszczoły i róża[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 5: R-U. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2005 (wznowienie), kol. 156-158. ISBN 83-7318-376-0.
  2. St. Rita di Cascia from Fr. Alban Butler's Lives of the Saints
  3. 3,0 3,1 3,2 RYTA (RITA) Z CASCIA (rozdz. 2)Święci w Polsce i ich kult w świetle historii (autorzy: Jacek i Maria Łempiccy; Kraków 2008)
  4. Marek Wójtowicz SJ: Św. Rita - patronka od bardzo trudnych sytuacji. deon.pl, 22.05.2012. [dostęp 2013-04-08].
  5. Bractwo pw. św. Ryty z Cascii
  6. 6,0 6,1 Święta Rita z Cascia, zakonnica na brewiarz.katolik.pl [ostatnia aktualizacja: 29.04.2010]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]