Ryton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Złoty ryton z achemenidzkiej Persji, odkryty w Ekbatanie, w zbiorach Narodowego Muzeum Iranu

Ryton (z gr.) – starożytne naczynie do picia wina, zazwyczaj w kształcie rogu lub głowy zwierzęcej. Wykonywane było z gliny lub metalu i zdobione dekoracją malarską bądź reliefową z wizerunkiem głowy ludzkiej lub zwierzęcej.

Wywodziło się z Grecji, znane było już w kręgu kultury egejskiej (egzemplarze rytonu odnaleziono w grobach szybowych w Mykenach), następnie rozpowszechnione w kręgu oddziaływania kultury greckiej.

Naczynie to dało się odłożyć tylko po wypiciu zawartości, gdyż można je było stawiać jedynie na wylewie. Używano go do spełniania rytualnej libacji, ale również na ucztach.

Commons in image icon.svg

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]