Rytuał Musgrave'ów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rytuał Musgrave'ów
The Adventure of the Musgrave Ritual
Autor Arthur Conan Doyle
Miejsce wydania  Wielka Brytania
Język angielski
Data I wyd. 1893
Typ utworu opowiadanie kryminalne

Rytuał Musgrave'ów (ang. The Adventure of the Musgrave Ritual) – opowiadanie sir Arthura Conan Doyle'a z serii przygód detektywa Sherlocka Holmesa i jego przyjaciela, doktora Watsona, pochodzące ze zbioru Wspomnienia Sherlocka Holmesa. Pierwotnie opowiadanie zostało opublikowane w "The Strand Magazine" w maju 1893.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Reginald Musgrave
na ilustracji Sidneya Pageta, 1983

Doktor Watson rozmawia z Sherlockiem Holmesem o różnych przedmiotach i ich historii. Holmes pokazuje mu kawałki brudnego metalu. Swego czasu, kiedy był na wakacjach u swojego przyjaciela ze szkolnej ławy, Reginalda Musgrave'a, ten poprosił go o rozwiązanie sprawy zaginięcia jego lokaja, Bruntona. Miało ono związek z tajemniczym "Rytuałem Musgrave'ów", którym przed swoim zniknięciem Brunton bardzo się interesował. Reginald Musgrave przyłapał go w środku nocy, czytającego rodzinny dokument z zagadkowym tekstem rytuału. Oburzony, że służący grzebie w jego prywatnych papierach, odprawia go. Brunton prosi chlebodawcę o pozostawienie go na służbie jeszcze przez miesiąc i w rezultacie uzyskuje prolongatę zwolnienia o tydzień. Po kilku dniach jednak znika.

Holmes analizuje dokument z rytuałem – kartę papieru z napisanym na niej wierszem, który ma być wskazówką do odnalezienia skarbu. Dotychczas nikt z rodziny Musgrave'ów nie zdołał rozwiązać zagadki zawartej w tekście, ale – jak się wydaje – Bruntonowi się to udało. Reginald Musgrave opowiada detektywowi o swoim lokaju, byłym nauczycielu, który po śmierci żony stał się uwodzicielem. Rozkochał w sobie i zaręczył się z pokojówką Rachel Howells, ale potem ją porzucił dla innej. Rachel była dziewczyną mściwą i nigdy mu tego nie wybaczyła. Jednakże ona również znika, co zapewne ma związek z zaginięciem Bruntona. Ogarnięta histerią wskutek pytań o byłego kochanka, nocą ucieka przez okno ze swojego pokoju. Jej ślady prowadzą nad brzeg stawu i tam się urywają. Poszukiwania dziewczyny nie dają rezultatu, po przegrabieniu dna odnaleziono jedynie woreczek z kawałkami metalu i kolorowymi szkiełkami.

Holmes nie szczędzi wysiłków, żeby wyjaśnić zagadkę rytuału. Dowiaduje się, że Brunton przed zaginięciem pytał Musgrave'a o wysokość wiązu, powalonego przez piorun. Przypomina sobie również, że w tekście rytuału jest mowa o słońcu, stojącym nad dębem (była to strzałka z figurką dębu, wskazująca kierunek wiatru) i o cieniu, którzy rzucał wiąz. Okazuje się, Musgrave zna wysokość drzewa. Dzięki temu obaj mężczyźni, za pomocą równań trygonometrycznych, są w stanie obliczyć długość cienia, rzucanego niegdyś przez wiąz. Następnie - kierując się wskazówkami rytuału - ustalają liczbę kroków, prowadzących do skarbu. W rezultacie trafiają do starej drewutni, a w niej odkrywają ciężką, kamienną pokrywę i ukrytą pod nią kryptę. W piwnicy – zamiast skarbu – odnajdują zwłoki Bruntona. Holmes, nie zaprzestając śledztwa, bada kawałki metalu i szkiełka. Po ich umyciu odkrywa, że metal to złoto, a szkiełka to kamienie szlachetne, i że są to szczątki połamanej korony królów Anglii. Insygnium należało do ściętego podczas wojny domowej króla Karola I Stuarta. Przodek Musgrave'a, zwolennik króla, odzyskał połamaną na kawałki koronę i ukrył ją, a wskazówki dotyczące jej przyszłego odnalezienia zawarł w tekście rytuału. Niestety nie zdążył wyjawić swemu synowi znaczenia wiersza i następne pokolenia Musgrave'ów nie zwróciły klejnotu Karolowi II, gdyż nikt nie zdołał odczytać zaszyfrowanej wiadomości. Udało się to dopiero Bruntonowi, który odnalazł piwnicę, ale sam nie był w stanie podnieść zamykającej ją pokrywy. Poprosił więc o pomoc Rachel, a kiedy podawał jej skarb, ciężkie zamknięcie opadło i przypieczętowało jego los. Holmes już nie zdołał ustalić, czy Rachel rozmyślnie opuściła pokrywę, czy był to wypadek, dziewczyna bowiem nigdy nie została odnaleziona.

Tekst "Rytuału Musgrave'ów"[edytuj | edytuj kod]

Czyje to było?
Tego, co odszedł.
Czyje to będzie?
Tego, kto przyjdzie po nim.
W jakim to było miesiącu?
W szóstym od pierwszego.
Gdzie stało słońce?
Nad dębem.
Gdzie był cień?
Pod wiązem.
Jak wymierzać kroki?
Na północ dziesięć i dziesięć, na wschód pięć i pięć, na południe dwa i dwa, na zachód jeden i jeden i w dół.
Co za to winnyśmy dać?
Wszystko, co mamy.
A dlaczego musimy to dać?
Bo nam to powierzono.