Rząd Nadżiba Mikatiego (2011)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rząd Nadżiba Mikatiego – rząd Republiki Libańskiej utworzony w czerwcu 2011 roku przez stronnictwa polityczne, związane z prosyryjskim Hezbollahem.

Powstanie[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2011 roku ministrowie z Sojuszu 8 Marca i reprezentant prezydenta Michela Sulaimana opuścili rząd jedności narodowej, kierowany przez Saada Hariririego[1][2]. 25 stycznia prezydent Libanu powierzył misję sformowania nowego rządu Nadżibowi Mikatiemu, popieranemu przez Hezbollah i jego sojuszników (szyicki Ruch Amal, chrześcijański Blok Zmian i Reform, druzyjską Socjalistyczną Partię Postępu oraz opozycyjnych sunnitów). Nadżib Mikati, przedsiębiorca, centrowy polityk i zwolennik współpracy z Syrią uzyskał poparcie 65 z 128 członków Izby Deputowanych[3].

Nowy premier napotkał duże trudności w tworzeniu rządu ze względu na bojkot ze strony polityków Sojuszu 14 Marca oraz rywalizację przy obsadzaniu poszczególnych tek ministerialnych[4].

13 czerwca, po prawie pięciu miesiącach od nominacji Nadżib Mikati ogłosił skład rządu. W trzydziestoosobowym gabinecie trzy miejsca przeznaczono dla ministrów prezydenckich, sześć dla osób związanych z premierem, trzy dla członków SPP Walida Dżumblatta, zaś osiemnaście tek ministerialnych objęli przedstawiciele Sojuszu 8 Marca (w tym aż dziesięć z Bloku Zmian i Reform pod przywództwem Michela Aouna). Zgodnie z zasadą konfesjonalizmu równą liczbę miejsc w gabinecie otrzymali muzułmanie i chrześcijanie (po piętnaście). Jednak sunnici otrzymali siedem miejsc stanowisk, a szyici jedynie pięć (tradycyjnie przysługuje im taka sama ilość miejsc)[5][6][7]. W przeciwieństwie do dwóch poprzednich rządów libańskich w gronie ministrów nie znalazła się żadna kobieta[8]. Wkrótce po ogłoszeniu nominacji druzyjski lider Talal Arslan zrezygnował ze stanowiska sekretarza stanu, niezadowolony ze składu rządu[9].

Gabinet Nadżiba Mikatiego został wsparty przez nowego patriarchę maronickiego, Biszarę Butrosa al-Rai'ego, który zwrócił się do społeczeństwa by dać rządowi szansę[10]. Natomiast chrześcijańscy liderzy opozycji zarzucają nowemu rządowi, że jest zdominowany przez Syrię i Hezbollah[11].

7 lipca 2011 r. rząd Nadżiba Mikatiego uzyskał wotum zaufania. Wsparło go 68 deputowanych, spośród 128 członków libańskiego parlamentu. Większość członków opozycyjnego Sojuszu 14 Marca opuściło salę obrad. Nie było również byłego premiera, Saada Haririrego, który w obawie o własne bezpieczeństwo pozostał w Paryżu[12][13].

Skład[edytuj | edytuj kod]

Stanowisko Imię i nazwisko Wyznanie Powiązania polityczne
Premier Nadżib Mikati Sunnita     
Min. finansów Mohammad Safadi Sunnita      premier Mikati
Min. edukacji Hassan Diab Sunnita      premier Mikati
Sekretarz stanu Ahmad Karami Sunnita      premier Mikati
Min. informacji Walid Daouk Sunnita      premier Mikati
Min. sportu i młodzieży Fajsal Karami Sunnita      Arabska Partia Wyzwolenia
Min. ds. uchodźców Alaaddin Terro Sunnita      Socjalistyczna Partia Postępu
Min. rolnictwa Hussein Hadżdż Hassan Szyita      Hezbollah
Min. ds. reformy administracji Mohammed Fneisz Szyita      Hezbollah
Min. spraw zagranicznych Adnan Mansur Szyita      Ruch Amal
Min. zdrowia Ali Hassan Chalil Szyita      Ruch Amal
Sekretarz stanu Ali Kanso Szyita      Syryjska Partia Socjalno-Narodowa
Min. robót publicznych i transportu Ghazi al-Aridi Druz      Socjalistyczna Partia Postępu
Min. spraw socjalnych Wael Abu Faour Druz      Socjalistyczna Partia Postępu
Sekretarz stanu Talal Arslan (rezygnacja) Druz      Libańska Partia Demokratyczna
Min. spraw wewnętrznych Marwan Szarbel Katolik-Maronita      prezydent Sulaiman / WRP
Min. środowiska Nazim al-Churi Katolik-Maronita      prezydent Sulaiman
Min. sprawiedliwości Szakib Kortbawi Katolik-Maronita      Wolny Ruch Patriotyczny
Min. turystyki Fadi Abboud Katolik-Maronita      Wolny Ruch Patriotyczny
Min. energii i wody Dżubran Bassil Katolik-Maronita      Wolny Ruch Patriotyczny
Sekretarz stanu Salim Karam Katolik-Maronita      Marada
Wicepremier Samir Mokbel Prawosławny      prezydent Sulaiman
Min. ekonomii i handlu Nicolas Nahhas Prawosławny      premier Mikati
Min. kultury Gaby Layoun Prawosławny      Wolny Ruch Patriotyczny
Min. obrony Fajez Ghosn Prawosławny      Marada
Min. pracy Szarbel Nahhas Katolik-Melchita      Wolny Ruch Patriotyczny
Min. telekomunikacji Nicolas Sehnawi Katolik-Melchita      Wolny Ruch Patriotyczny
Min. ds. parlamentu Nicolas Fattusz Katolik-Melchita      Niezależny/Sojusz 8 Marca
Min. przemysłu Wreż Sabondżjan Prawosławny Ormianin      Dasznak
Sekretarz stanu Panos Mandżjan Prawosławny Ormianin      Dasznak

Zmiany w składzie:

  • 18 lipca 2011 roku, po rezygnacji Talala Arslana, nowym sekretarzem stanu został związany z poprzednikiem Marwan Chajr ad-Din[14].
  • 24 lutego 2012 roku, po rezygnacji Szabela Nahhasa, tekę ministra pracy objął Salim Dżereissati[15].

Dymisja[edytuj | edytuj kod]

22 marca 2013 r. premier Nadżib Mikati złożył dymisję swojego gabinetu[16].

Przypisy

  1. Hizbollah will not support Lebanon's Hariri (ang.). www.telegraph.co.uk, 17 stycznia 2011. [dostęp 2011-06-26].
  2. Sytuacja w Libanie po upadku rządu Saada Haririego (pol.). www.bbn.gov.pl, 11 lutego 2011. [dostęp 2011-06-26].
  3. Liban bliżej przepaści gdy Hezbollah zaznacza swoją siłę (pol.). www.stosunkimiedzynarodowe.info, 27 stycznia 2011. [dostęp 2011-06-26].
  4. Update on Lebanon cabinet formation (ang.). www.yalibnan.com, 5 maja 2011. [dostęp 2011-06-26].
  5. Większość Hezbollahu w nowym gabinecie Libanu (pol.). www.bliskiwschod.info, 14 czerwca 2011. [dostęp 2011-06-26].
  6. Polska The Times: Liban ma nowy rząd. Po pięciu miesiącach negocjacji (pol.). www.polskatimes.pl, 13 czerwca 2011. [dostęp 2011-06-26].
  7. The Daily Star Lebanon: Mikati forms 30-member Lebanon Cabinet (ang.). 13 czerwca 2011. [dostęp 2011-06-26].
  8. Aoun: We did not have any women candidates to nominate (ang.). www.yalibnan.com, 14 czerwca 2011. [dostęp 2011-06-26].
  9. Arslans resignation accepted (ang.). www.yalibnan.com, 15 czerwca 2011. [dostęp 2011-06-26].
  10. Patriarcha Maronitów wspiera nowy rząd Libanu (pol.). www.ekumenizm.pl, 20 czerwca 2011. [dostęp 2011-06-26].
  11. Geagea: How can Christians benefit from restoring Syria’s hegemony over Lebanon (ang.). www.yalibnan.com, 17 czerwca 2011. [dostęp 2011-06-26].
  12. Mikati’s cabinet secures Vote of Confidence (ang.). www.yalibnan.com, 7 lipca 2011. [dostęp 2011-07-07].
  13. Lebanese government wins confidence vote (ang.). www.nowlebanon.com, 7 lipca 2011. [dostęp 2011-07-07].
  14. Kheireddine appointed as new state minister (ang.). www.nowlebanon.com, 18 lipca 2011. [dostęp 2011-07-25].
  15. Salim Jreissati new labor minister, Cabinet Monday (ang.). www.dailystar.com.lb, 24 lutego 2012. [dostęp 2012-02-24].
  16. Lebanese PM announces resignation of his government (ang.). www.dailystar.com.lb, 22 marca 20131. [dostęp 2013-03-31].